Δέκα εκατομμύρια λόγοι για να αγαπήσουν οι Κρητικοί έναν πρόσφυγα

Ο Αλί έφτασε στην Κρήτη πριν από δύο χρόνια, με μια βάρκα που έμοιαζε πιο πολύ με τάπερ. Λίγο τον πήρε το κύμα, λίγο η φουρτούνα, λίγο οι ρακές του Λιμενικού, αλλά τελικά τα κατάφερε. Βγήκε στους Καλούς Λιμένες, βρεγμένος μέχρι το κόκκαλο και με ένα βλέμμα χαμένο, αλλά ήταν χαρούμενος γιατί έφτασε στην Ευρώπη και θα γνώριζε επιτέλους τις δυτικές αξίες στα Ζωνιανά.

Στην αρχή, οι ντόπιοι τον έλεγαν “λαθρομετανάστη”, “εισβολέα”, “τζιχαντιστή” και τελείωναν με τη φράση “γιατί δεν πας πίσω στη Λιβύη σου, ρε φίλε;”, λες και ο Αλί είχε Airbnb στη Βεγγάζη.

Τον κοιτούσαν περίεργα στην πλατεία, του φώναζαν “όξω”, και του έκαναν παρατήρηση όταν καθόταν στο παγκάκι, γιατί “βρομίζει την εικόνα του νησιού”. Ένας παπάς πρότεινε να τον ραντίσουν με αγιασμό, μήπως φύγει μόνος του.

Ο Αλί δεν μίλαγε πολύ. Αν μιλούσε, θα τους αποκάλυπτε πως είναι άθεος και οι γονείς του ήταν χριστιανοί αλλά δεν ήθελε να τους χαλάσει το στερεότυπο για τους μετανάστες, ενώ ντρεπόταν και λίγο όταν σκεφτόταν πως οι γονείς του είχαν την ίδια θρησκεία με αυτούς που τον έβριζαν.

Έπλενε πιάτα σε ένα ταβερνάκι, έκανε delivery με πατίνι χωρίς φρένα και έστελνε λεφτά στη μάνα του, που ήταν μια από τις γυναίκες σωματοφύλακες του Καντάφι και έμενε πια σε μια σκηνή στην Τρίπολη.

Μαζεύοντας 20 λεπτά από δω και 1 ευρώ από κει, ο Αλί αγόρασε ένα δελτίο Τζόκερ.

Και του πέφτει το Τζόκερ.
Όχι απλά πέφτει. Τσακίζεται. Τζόκερ φορτωμένο με πολλά τζακ ποτ.
Δέκα εκατομμύρια ευρώ.

Μετά από χρόνια πολέμου, βόμβες, φτώχεια και ρατσισμό, ο Αλί γίνεται ο πιο πλούσιος άνθρωπος στην Κρήτη· τουλάχιστον ανάμεσα σε αυτούς που δεν έχουν 5 εκατομμύρια αιγοπρόβατα και δεν είναι έμποροι όπλων και ναρκωτικών.

Ξαφνικά, όλα αλλάζουν. Ο Αλί δεν είναι πια “λαθραίος”. Είναι “ο κύριος Αλί”, “ο επενδυτής από τη Βόρεια Αφρική”, “ο Λίβυος φιλάνθρωπος”, “το καμάρι της Κρήτης”.

Ο ίδιος παπάς που ήθελε να τον ραντίσει με αγιασμό, τώρα του φέρνει λάδι από το μοναστήρι και του λέει “να σε έχει ο Θεός καλά, παιδί μου”.

Και τότε αρχίζει το πανηγύρι.

Όλοι οι Κρητικοί θέλουν να του παντρέψουν με την κόρη τους.

Ο Αλί δεν προλαβαίνει να πίνει καφέδες με υποψήφιες πεθερές.

Άλλη του φέρνει καλτσούνια, άλλη του λέει “η Μαριγούλα μου είναι αγνή και τίμια, ούτε Instagram δεν έχει”, άλλη του στέλνει DM με φωτογραφία της κόρης της να είναι ντυμένη αμαζόνα στα Ανώγεια.

Ένας υποψήφιος πεθερός του είπε:
«Άκου να δεις, Αλί. Δεν πειράζει που είσαι μουσουλμάνος, εγώ για το χρήμα σου γίνομαι και Ταλιμπάν. Αλλάχ ακμπάρ!».

Και τότε έρχεται το δεύτερο χτύπημα.

Ο Αλί δηλώνει ότι είναι γκέι.
Ήρεμα. Χωρίς πρόκληση.
Μόνο με μια πρόταση:
«Εμένα μου αρέσουν οι άντρες. Έτσι γεννήθηκα».

Κι εκεί που θα περίμενες να πέσει φωτιά να τον κάψει, κάτι παράξενο συμβαίνει.

Ξαφνικά, οι πιο ομοφοβικοί Κρητικοί ανακαλύπτουν την θηλυκή τους πλευρά και τον θέλουν γαμπρό.
Όχι για τις κόρες τους.
Για τους γιους τους.

Ο Μανωλιός που έλεγε “όλοι οι πoύστηδες στο Γουδή”, τώρα λέει:
«Άμα αγαπιούνται τα κοπέλια, εμένα δεν με νοιάζει. Κι ο δικός μου καλό παιδί είναι».

Ο Σήφης που έλεγε “να σώσουμε την ελληνική οικογένεια”, τώρα λέει:
«Κι ο Νίκος μας ήθελε πάντα να φύγει από το νησί, τώρα με τον Αλί μπορεί να πάει Μύκονο».

Η γιαγιά που τον έφτυνε στο πεζοδρόμιο, τώρα του ψήνει αντικριστό και του λέει:
«Εμένα δεν με νοιάζει τι κάνετε στο κρεβάτι σας, αρκεί να τρώτε».

Η Κρήτη γεμίζει ουράνια τόξα.
Τα καφενεία βάζουν σημαίες Pride δίπλα στα Καλάσνικοφ και στις πινακίδες με το “Δεν έχουμε WIFI – Μιλήστε μεταξύ σας”.

Και ο Αλί είναι πια ο πιο περιζήτητος εργένης του νησιού.

Προτάσεις γάμου πέφτουν βροχή.
Προίκα σε λάδι, σε πρόβατα, σε χασισόδεντρα.
Μια οικογένεια από τα Σφακιά του έταξε και Air fryer.

Ο Αλί δεν λέει τίποτα.
Μόνο γελάει.
Και κάθε φορά που ακούει “εγώ δεν είμαι ρατσιστής, αλλά…”, σημειώνει κάπου σιωπηλά ένα όνομα.

Ο Αλί ζει τώρα σε βίλα με πισίνα στα Μάταλα, με θέα το Λιβυκό. Σκέφτεται να ανοίξει startup που θα φτιάχνει μακαρόνια από χαρούπι, ενώ ετοιμάζει εταιρεία με εξαγωγές ελαιόλαδου στη Λιβύη, με την επωνυμία “Λάδι Επιστροφής”.

Γιατί, όπως φαίνεται, στην Ελλάδα, όταν έχεις δέκα εκατομμύρια, μπορείς να είσαι και μαύρος, και μουσουλμάνος, και μετανάστης, και γκέι. Και να σε φωνάζουν “γαμπρέ”.

(Φέτος το μπλογκ συμπληρώνει 20 χρόνια. Αυτό.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.