Περί πολιτικής λογοτεχνίας

Ο Χίτλερ, Πιτσιρίκο, έγραψε το “Ο Αγών Μου” ενόσω εξέτιε την πενταετή ποινή φυλάκισης που του επιβλήθηκε για το αποτυχημένο πραξικόπημα, γνωστό και ως το πραξικόπημα της μπυραρίας.

Η αστή κυρία Βάγκνερ, έπειτα από μία, όπως θα έλεγε κι ο Ντοστογιέφσκι, απογευματινή βίζιτα στο κελί του Αδόλφου, έτυχε προ ολίγων ημερών να είχε διαβάσει το εν λόγω πόνημα ύστερα από παρότρυνση του τελευταίου, όπου μόλις τον αντίκρισε άρχισε να του εξομολογείται τις πεποιθήσεις της σχετικά με το έργο του Αδόλφου, με αποτέλεσμα οι πεποιθήσεις αυτές να μεταφραστούν εν ευθέτω χρόνω σε διαφορετικές γλώσσες, μεταξύ αυτών και στη γλώσσα της απόλυτης πίστης.

Η κριτική της κυρίας Βάγκνερ δεν εστίαζε στο συγγραφικό του ταλέντο, το οποίο, ούτως ή άλλως, δεν διέθετε, καθώς η κλίση του ήταν στην ζωγραφική, όσο στο μεγαλείο του πολιτικού που αναδυόταν μέσα από τη μορφή του περιεχομένου το οποίο ήταν γεμάτο από, όπως θα το ‘λεγε κι ο Μπουκόφσκι, καλβινιστικές ιδεοληψίες προτεσταντικής καθημερινής τρέλας.

Αποτέλεσμα: τα πέντε χρόνια του Αδόλφου να γίνουν 9 μήνες, με το βιβλίο να τυπώνεται από “υψηλά” μελάνια, φτάνοντας εν συνεχεία σε γυαλιστερά γραφεία όπου εδράζονται οι κατάλληλοι μεταξωτοί κώλoι.

Συνοπτικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο Χίτλερ έπρεπε πρώτα να μπει στη φυλακή, να συγγράψει ένα βιβλίο κι ύστερα να γίνει ένας μεγάλος πολιτικός.

Έναν αιώνα μετά, χωρίς αυτό να αποτελεί κάποια δαρβινική εξέλιξη αλλά και χωρίς η ιστορία να επαναλαμβάνεται αυτούσια, βλέπουμε έναν μεγάλο πολιτικό και δη Έλλην να αντιστρέφει το ιστορικό του δρομολόγιο, αναφορικά με προηγηθέντες ηγέτες που του ενέπνευσαν την αρχική εμπειρία του ταξιδιού, όπου, παρόλο που κάνει την αντίθετη διαδρομή, στο τέλος, να συναντώνται στον κοινό τελικό προορισμό.

Ο Μάκης Βορίδης, φίλε Πιτσιρίκο, ξεκίνησε ως μεγάλος πολιτικός όπου διήγε έναν καλοζωισμένο και συνάμα σκοτεινό βίο, λογοτεχνικού ενδιαφέροντος, μόνο που είναι αρκετά δύσκολο, από πλευράς των θεσμών, να διέλθει στη φυλακή ώστε να μπορεί να το αποτυπώσει.

Καλώ λοιπόν τον Μάκη Βορίδη, από το λαοφιλές μπλογκ σου, να σταθεί συνεπής στο ραντεβού με την ιστορία των πολιτικών προγόνων του και, όπως βρήκε το πολιτικό θάρρος, μόλις έγινε γνωστή η δικογραφία, να δηλώσει αυθωρεί την παραίτησή του, με την αιτιολογία ότι έτσι δεν θα σταθεί εμπόδιο στην έρευνα της εξεταστικής επιτροπής, να απαιτήσει κάτι ανάλογο ώστε να αρθούν τα εμπόδια, έστω για 9 μήνες, κάνοντας εφικτή την φιλοξενία του σε κάποια φυλακή, όπου θα έχει όλο τον ελεύθερο χρόνο να ξεδιπλώσει στο χαρτί όλες αυτές τις αστικές ιστορίες με φόντο τα βοσκοτόπια.

Στην ουσία δεν πρόκειται για κάποια προσωποπαγή φυλάκιση του Μάκη. Την έμπνευσή του θέλουμε να φυλακίσουμε, που είναι σκανδαλώδης!

Όχι, δεν πέφτω σε κάποια αντίφαση Πιτσιρίκο. Ο κοινός προορισμός του Μάκη με τον Αδόλφο είναι η λογοτεχνία. Ο Χίτλερ μόλις έγινε μεγάλος πολιτικός το βιβλίο του πούλησε εκατομμύρια αντίτυπα. Στο Μάκη λείπει το κάτεργο για να μπορέσει να συγγράψει.

Για το πώς προδικάζω το γεγονός ότι θα πουλήσει εκατομμύρια αντίτυπα δεν είναι δα και κάποια μεγάλη προφητεία. Ξενογαμήσια και ξένα λεφτά εγείρουν το θυμικό του νεοέλληνα.

Εδώ όμως, Πιτσιρίκο, θα μου επιτρέψεις να απευθύνω τον λόγο μου απευθείας στον Μάκη με το τσεκουράκι:

Μάκη, κλείνοντας θα ήθελα ν’ αναφερθώ σε ένα χωρίο του Μαξ Βέμπερ, σχετικά με την προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού, για δύο λόγους:

Πρώτον για να σου δώσω έμπνευση, τουλάχιστον για την εισαγωγή, σε περίπτωση που αποφασίσεις να γράψεις το “ο αγρών μου”, και δεύτερον γιατί, κατά βάθος, έχεις όχι το πνεύμα αλλά την πουταvιά του προτεστάντη καπιταλιστή. Την ορθοδοξία έπρεπε απλώς να την επωμιστείς για να αναλάβεις την εξουσία.

“Όταν η φαντασία ενός ολόκληρου λαού στραφεί μια φορά σε καθαρά ποσοτικά μεγέθη, όπως στις Ηνωμένες Πολιτείες, τότε ο ρομαντισμός αυτός των αριθμών ασκεί μία ασυναγώνιστη γοητεία στους ‘ποιητές’ ανάμεσα στους επιχειρηματίες.”

Το παράταιρο είναι, όπως τονίζει ο Μαξ Βέμπερ, ότι αρχικά ο προτεσταντισμός το μόνο που ήθελε θρησκευτικά να κάνει ήταν η επί της γης σωτηρία της ψυχής, εξού και λάτρεψε την εργασία, ώστε να διαφοροποιηθεί από τον καθολικισμό της Ρώμης που λογιζόταν από τους βόρειους κομματάκι εκφυλισμένος: καθώς η Ρώμη είχε αποφασίσει για την σωτηρία της ψυχής στο εκείθεν, τότε μοιραία, εντεύθεν προσέδιδε στο λαό μια “τεμπελιά”, μια τεμπελιά που έκανε τον Πολ Λαφάργκ να μοιάζει με απλό γραμματέα.

Το πνεύμα όμως, Μάκη, έχει την τάση να παρασύρεται ευκόλως σε αδιέξοδους και κολασμένους δρόμους της καπιταλιστικής οικονομίας.

Μπιλάκος

(Αγαπητέ φίλε, σε θαυμάζω που έγραψες για τον Μάκη Βορίδη. Εγώ επιμένω πως οι Βορίδηδες είναι ο καθρέφτης της ελληνικής κοινωνίας. Και αυτό είναι το μεγάλο δράμα, και το αδιέξοδο. Όσο για τον Χίτλερ, γίνεται γενοκτονία σήμερα και οι “πολιτισμένες” χώρες της Δύσης δεν τραβάνε κάποιο ζόρι. Η δαιμονοποίηση του Χίτλερ “αθωώνει” τους πάντες. Πρόβλημα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.