Ξοφλήσαμε

Η ”Σπασμένη φλέβα” του Γιάννη Οικονομίδη είναι η έκτη κατά σειρά ταινία του και όχι, δεν είναι μια ταινία για την οικογένεια και για τις αρρωστημένες σχέσεις μέσα σε αυτή, αγαπημένε πιτσιρίκο και φίλες και φίλοι του μπλογκ.

Δεν σε πετσοκόβει απλώς, σε κάνει με τα κρεμμυδάκια και σε σερβίρει μπιφτέκι άνγκους σε γκλαμουράτο εστιατόριο, σαν αυτά που συχνάζει ο Θωμάς Αλεξόπουλος, ο πρωταγωνιστής, και ας είναι τώρα με το μαχαίρι στο λαιμό.

Δεν είναι ένας πόλεμος στους τέσσερις τοίχους, είναι η μετωπική σύγκρουση δύο χρεοκοπημένων κοσμοθεωριών.

Είναι η φιλελεύθερη αυταπάτη, νοθευμένη με ανατολίτικα παζάρια, μια βιτρίνα γκλαμουριάς, σημασία έχει να φαίνεσαι μεγάλος και ας ζεις με δανεικά. Λεφτά και αισθήματα. Αδιάβροχο και λουστραρισμένο εξάρτημα της διαφθοράς, της ματαιοδοξίας, του τζόγου της ανάπτυξης που μας αλέθει όλους στον τσιμεντοπολτό της.

Όποιος ρισκάρει, κερδίζει φίλε. Εκτός από τις φορές που χάνει. Γιατί στο σύστημα αυτό, πάντα θα υπάρχει κάποιος μεγαλύτερος από εσένα, που δεν θα σου χαρίσει τίποτα. Θέλω, μπορώ και θα σε γ@μήσω ανάποδα.

Και από την άλλη, είναι η κοινωνία της ασφάλειας, των νοικοκυραίων, που έβαλαν την παντόφλα και θάφτηκαν ζωντανοί πριν καν πατήσουν τα 35 τους. Άνθρωποι συντηρητικοί, φοβικοί και μετρημένοι ως το κόκαλο. Σε λεφτά και αισθήματα. Μια πλάνη σταθερότητας και συγκρότησης, στηριγμένη στην εμμονή, στην τάξη και την ιδιοκτησία.

Και φυσικά, κάτω από όλους, είναι αυτοί που ζουν παράμερα, που γεννήθηκαν με το μαχαίρι στο λαιμό, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να φάνε ένα ακριβό φιλέτο στη ζωή τους. Τους βάφτισε η ανάγκη και τους στεφάνωσε η μιζέρια, δεν έχουν να χάσουν και πολλά. Τους λένε και λούμπεν, όμως, κακά τα ψέματα, το λούμπεν είναι διάχυτο σε όλα τα στρώματα της ελληνικής κοινωνίας.

Στην ταινία, αν υπάρχουν δύο-τρία σημεία που γελάς, δεν είναι αληθινό, είναι απλώς ένας μηχανισμός άμυνας απέναντι στο ζόφο. Μια γενναία δόση ματαιότητας, ένα σφηνάκι κώνειο και λίγες σταγόνες ουίσκι μολτ για να κατέβει.

Έχετε γεια,
Φωτεινή.

(Αγαπημένη Φωτεινή, στενοχωριέμαι που δεν είμαι στην Αθήνα, για να δω τη Σπασμένη Φλέβα. Αλλά θα τη δω σύντομα -έχω δει όλες τις ταινίες του Οικονομίδη- στην Αθήνα ή στην Θεσσαλονίκη. Θυμάμαι την “Ψυχή στο Στόμα”, που βγήκε πριν την χρεοκοπία της χώρας -τότε που υπήρχε η ψευδαίσθηση της Ελλάδας που θριαμβεύει- και σόκαρε τους θεατές, αφού πολλοί έφευγαν από τις αίθουσες, γιατί μάλλον αναγνώριζαν τους εαυτούς τους στους ήρωες της ταινίας. Ο Οικονομίδης είναι πάντα πολύ μπροστά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.