Το πρώτο πράγμα που χρειάζεται είναι η ανεπιφύλακτη συμπόνια, η δικαιοσύνη έρχεται πάντοτε δεύτερη
Αγαπημένε μου πιτσιρίκο, φίλες και φίλοι του πιο υπέροχου blog του κόσμου καλημέρα και καλή χρονιά.
Στην εξεταστική για την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, οι Έλληνες «γνώρισαν» κάποιον «κύριο» Ξυλούρη, ο οποίος αφού πρώτα εξευτέλισε το σύνολο του πολιτικού συστήματος σε ζωντανή μετάδοση, έφερε μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινωνίας απέναντι στον χαρακτήρα του κομματόσκυλου και του θράσους.
Και μπορεί η παράσταση που έδωσε ο «φραπές» υποδυόμενος τον χαρακτήρα του Τραμπάκουλα του «αθάνατου» Χάρρυ Κλύνν να διακωμωδήθηκε στα social media μέσω memes, σχολίων κ.α. όμως στην πραγματικότητα, αν το σκεφτούμε, έφερε πολλούς από όσους ψηφίζουν ή συμμετέχουν ακόμα στις «δημοκρατικές» διαδικασίες αντιμέτωπους με ένα κομμάτι του εαυτού τους.
Αυτό της σιωπής.
Μιας σιωπής με ανοιχτό πουκάμισο, με μια εμετική δήθεν «αρρενωπότητα» και χνώτο που ζέχνει μια διαφθορά που κανείς δεν μπορεί να αγγίξει.
Μιας σιωπής, κλεισμένης στον μικρόκοσμό της, που επί δεκαετίες, λυμαίνεται τον τόπο με μόνο στόχο το προσωπικό μικροσυμφέρον.
Από την ίδια καρέκλα που «χθες» κάθοντα τα οπίσθια της ελληνικής υποκρισίας, πριν περίπου ενάμιση χρόνο, οι Έλληνες γνώριζαν ένα άλλο πρόσωπο:
Αυτό της Μαρίας Καρυστιανού.
Μιας γυναίκας, μορφωμένης, όπου με λόγο συγκροτημένο βρέθηκε εκεί για να καταγγείλει ένα και μόνο πράγμα:
Την δολοφονία του παιδιού της.
Η Μαρία Καρυστιανού -κακά τα ψέματα- έχει το χάρισμα.
Αυτό νομίζω το έχουν κατανοήσει και όσοι την στηρίζουν, αλλά και όσοι την πολεμούν.
Στην πορεία της αυτά τα τρία χρόνια, έκανε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατό για να οδηγήσει όσους ευθύνονται για το έγκλημα των Τεμπών ενώπιον της δικαιοσύνης.
Το εγχείρημα όπως αναμενόταν απέτυχε, τόσο στην χώρα μας, όσο και στην Ευρώπη.
Ο σύλλογος που δημιούργησαν οι συγγενείς των θυμάτων στα Τέμπη, ας μην γελιόμαστε, δεν θα ήταν ο ίδιος αν δεν είχε μπροστά το πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού.
Ήταν αυτή που ταξίδεψε σε Ελλάδα και Ευρώπη για να μιλήσει όπου την καλούσαν, ήταν αυτή που βγήκε μπροστά στην στημένη εξεταστική της Βουλής, ήταν αυτή που κράτησε επί σχεδόν τρία χρόνια την υπόθεση των Τεμπών στη μνήμη των πολιτών και σήμερα είναι αυτή που αποφάσισε την δημιουργία πολιτικού φορέα.
Ήθελε να πολιτευτεί;
Η γνώμη μου είναι πως όχι.
Δεν ήθελε.
Αναγκάστηκε, όμως.
Όπως αναγκάστηκαν πολλοί από εμάς τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια να εισπνέουν δακρυγόνα, ενώ σαφέστατα δεν ήταν αυτό το όνειρό τους.
(Και για να προλάβω τους φωστήρες, ακόμα δεν ξέρω -την στιγμή που γράφονται τούτες οι γραμμές- αν θα «αναγκαστώ» κι εγώ ο ίδιος να φτάσω ως την κάλπη με αφορμή το πρόσωπό της. Θα εξαρτηθεί, όπως για πολλούς, από πολλά.)
Στην χώρα μας είναι προφανές πως δύο ειδών άνθρωποι προωθούνται στην πολιτική.
Αυτοί που είναι από «τζάκι» και που προγραμματίζονται από μικρά παιδιά να βλέπουν όλους τους άλλους ως κάτι υποδεέστερο που του αξίζει να ζει στην ανέχεια, και εκείνοι που δεν είναι από «τζάκι» αλλά είναι διατεθειμένοι να πουλήσουν και την μάνα τους προκειμένου να το δημιουργήσουν, πράγμα που οι Έλληνες βίωσαν με τον άνθρωπο που από «ελπίδα» μετατράπηκε σε «ινστιτούτο» κι από εκεί σε «Ιθάκη».
Εξάλλου, για να μπορεί κάποιος να εξαγοράσει, χρειάζεται κάποιον να είναι διαθέσιμος να εξαγοραστεί.
Είναι προφανές πως, από την στιγμή που «ανακοινώθηκε» η δημιουργία νέου πολιτικού φορέα με το πρόσωπο της Μαρίας Καρυστιανού, σύσσωμο το «επαγγελματικό» πολιτικό σύστημα έχει πέσει να την φάει.
Γιατί;
Γιατί νιώθει το πόσο πολύ απειλείται.
Οι επιθέσεις από όλες τις πλευρές προς ένα και μόνο πρόσωπο έχουν κατά την γνώμη μου έναν και μόνο στόχο:
Να προστατεύσουν τους «κώδικες» της χώρας.
Όταν κάποιος δεν φοβάται την εξουσία, απειλεί τους ισχυρούς.
Όταν δεν φοβάται την κοινωνία, απειλεί τοὺς υποταγμένους.
Όταν δεν δέχεται χρηματοδοτήσεις, απειλεί τους εξαγορασμένους.
Και όταν δεν σιωπά, απειλεί τους βολεμένους.
Η Καρυστιανού δεν είναι επικίνδυνη επειδή είναι ριζοσπαστική, αλλά επειδή προς το παρόν, μοιάζει να είναι ανεπηρέαστη.
Στην Ελλάδα υπάρχει έντονο το φαινόμενο του κατακερματισμού του διαίρει και βασίλευε.
Και ακριβώς αυτό προσπαθούν να πετύχουν με τον δηλητηριασμό -μέσω της δημοσιότητας- των υπολοίπων συγγενών.
Τι είναι τελικά η Καρυστιανού;
Ακροδεξιά;
Θρησκόληπτη;
Ψεκασμένη;
Καιροσκόπος;
Αριστερή ή Αναρχική;
Ένα πράγμα είναι σίγουρα: Μάνα.
Μπορεί τελικά η Καρυστιανού να λειτουργήσει ως πόλος ένωσης μιας ολόκληρης κοινωνίας;
Αυτό που, κατά την γνώμη μου, θα δώσει την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα είναι οι άνθρωποι που θα την πλαισιώσουν.
Είδαμε τα τελευταία χρόνια να δημιουργούνται πολλά πατριωτικά κόμματα -πέρα από το θλιβερό φαινόμενο τον εθνικιστικών κ ναζιστικών- τα οποία έπασχαν από το «Εγώ θα φανώ».
Ο πατριωτικός χώρος, (σ.σ. Πολλοί δεν μπορούν ακόμη να ξεχωρίσουν την διαφορά της πατρίδας με το έθνος) έκανε την κόντρα του με τον χώρο της αριστεράς, ο οποίος αυτογελοιοποιήθηκε πάσχοντας ακριβώς από το ίδιο σύνδρομο του «εγώ θα φανώ».
Ακόμα και το ιστορικό ΚΚΕ, για να είμαστε δίκαιοι, έκανε ό,τι μπορούσε για να μην ενώσει την κοινωνία.
Γιατί αν είμαστε σοβαροί το ΚΚΕ από το πρώτο μνημόνιο έπρεπε να αποχωρήσει από την Bουλή και να την καταγγείλει ως αντισυνταγματική.
Να καταγγείλει τους αιματοβαμμένους μισθούς και να προσπαθήσει -τηρουμένων των αναλογιών- να δημιουργήσει ένα νέο ΕΑΜ, όπως είχε πράξει στο παρελθόν.
Το ΚΚΕ, κράτησε όλα αυτά τα χρόνια, μια στάση «αντιφατική». Κάνουμε μια απεργία κάθε μήνα, πάμε στην πορεία και μετά για τσίπουρα στου Ψυρρή και κουβέντα για τους ήρωες προγόνους.
Οι διαχωρισμοί τύπου «δεξιός»-«αριστερός» είναι τόσο παρωχημένοι σήμερα και δεν ακουμπούν σε τίποτα την πραγματικότητα που θα έπρεπε να έχουν ξεπεραστεί από τους πολίτες πολύ πριν εμφανιστεί η Καρυστιανού και μιλήσει γι αυτό.
Και εδώ φτάνουμε στο κομμάτι των πολιτών.
Αξίζουν ένα τέτοιο πρόσωπο;
Μπορούν να γίνουν μέρος της προσπάθειας μιας μάνας για την υπέρβαση;
Δύσκολο ερώτημα.
Έτσι λοιπόν, η Ελλάδα επί δεκαπέντε χρόνια δολοφονείται.
Και τα παιδιά στα Τέμπη ήταν μόνο ένα από τα κομμάτια του εγκλήματος.
Ένα εκατομμύριο μετανάστευσαν, 500 χιλιάδες αυτοκτόνησαν, οι θάνατοι είναι διπλοί από τις γεννήσεις.
Το 70% των ελλήνων δεν έχει στην τράπεζα ούτε 1000€.
Είμαστε η πρώτη χώρα σε κατάθλιψη στην Ευρώπη.
Είμαστε η πρώτη χώρα στην Ευρώπη με τους χαμηλότερους μισθούς και τα ακριβότερα αγαθά.
Δεν παράγουμε πλέον σχεδόν τίποτα.
Εκτός του ότι γίναμε διεθνώς ρεζίλι υποστηρίζοντας τα μεγαλύτερα εγκλήματα που συντελούνται στον πλανήτη από την Παλαιστίνη μέχρι την Βενεζουέλα και από τα ναζιστικά τάγματα Αζόφ στις οθόνες της ελληνικής Βουλής μέχρι το ναυάγιο της Πύλου.
Λένε κάποιοι πως η Καρυστιανού ασκεί πολιτική χωρίς ιδεολογία, ή ότι δεν έχει θέσεις, άποψη και γνώση για όλα.
Και;
Ας την βοηθήσουμε να αποκτήσει.
Μήπως οι άλλοι έχουν;
Αν εκείνη είναι ανοιχτή στην κοινωνία, και η κοινωνία -ή ένα μεγάλο μέρος της- θα είναι ανοιχτή σε εκείνη.
Όπως έγραφε ο μέγιστος Φιόντορ Ντοστογέφσκι σε κάποιο από τα σημειωματάριά του:
«Υπάρχει μόνο ένα πράγμα στον κόσμο:
η ανεπιφύλακτη συμπόνια. Όσο για την δικαιοσύνη, αυτή έρχεται πάντοτε δεύτερη»
Με εκτίμηση,
Τ.Τ.Π.
(Φίλε Βαγγέλη, η περίπτωση της Μαρίας Καρυστιανού είναι για μελέτη, με την έννοια πως όποιος παρακολουθήσει τις αντιδράσεις των πολιτικών και της κοινωνίας -μετά την ανακοίνωση της πρόθεσης της Καρυστιανού να συμμετάσχει σε ένα νέο πολιτικό φορέα- μπορεί να καταλάβει τα πάντα για τη σημερινή Ελλάδα. Εγώ επιμένω πως το πρόβλημα της Ελλάδας είναι το ανθρώπινο δυναμικό της και η ανηθικότητα που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία. Η ελληνική κοινωνία πάει από το κακό στο χειρότερο, και αυτό δεν γίνεται αντιληπτό. Θα γίνει αντιληπτό με πολύ άσχημο τρόπο. Όσο για τη συμπόνια, έχει γίνει κι αυτή επάγγελμα. Δεν μπορεί να υπάρχει συμπόνια και καλοσύνη σε ένα κόσμο ατομικιστών και αρπακτικών. Και αυτό δεν αφορά μόνο την Ελλάδα. Για την Δικαιοσύνη, έχει γίνει πια μια “ύποπτη” λέξη στην Ελλάδα. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.