Η μοναδική χώρα στον πλανήτη που δεν το έχει κάνει

Αδερφέ Πιτσιρίκο, παρά τις τεράστιες αντιφάσεις και αντιθέσεις μεταξύ των διαφόρων κρατών του πλανήτη, υπάρχει τουλάχιστον ένα πράγμα στο οποίο έχουν συμφωνήσει να επικυρώσουν.
Την Σύμβαση για τα Δικαιώματα των Παιδιών που έχει ψηφιστεί από όλα τα κράτη μέλη του ΟΗΕ.

Το Νότιο Σουδάν και η Σομαλία ήταν οι τελευταίες χώρες που καθυστέρησαν αλλά τελικά την επικύρωσαν το 2015.

Είναι η πιο θεμελιακή σύμβαση που αφορά την βασική προστασία των παιδιών ανάμεσα σε άλλα από παιδική εργασία, στρατολόγησή τους και εξοντωτικές ποινές από το ποινικό σύστημα.

Να λοιπόν η ανθρωπότητα που ζει σε τόσα πολλά διαφορετικά κράτη βρήκε τουλάχιστον ένα βασικό κοινό σημείο να συμφωνήσει και αφορά την στοιχειώδη προστασία των παιδιών της.

Κι όταν λέμε όλες οι χώρες, εννοούμε όλες.
Από το Ισραήλ μέχρι την Βόρεια Κορέα.

Βέβαια, όταν βλέπεις το Ισραήλ στην λίστα των χωρών που έχουν υπογράψει αυτή την Σύμβαση, του απαρτχάιντ γενοκτονικού καθεστώτος που είναι ο μεγαλύτερος φονιάς παιδιών του πλανήτη και έχει καταπατήσει με τον πιο φρικτό τρόπο κάθε άρθρο αυτής της συμφωνίας στην αντιμετώπισή του των παιδιών των Παλαιστινίων,
δεν μπορείς να μην δεις την τεράστια υποκρισία και την τεράστια αδυναμία αυτών των διεθνών συμβάσεων στο να έχουν πρακτική εφαρμογή.

Μόνο για την πέρα από κάθε εφιαλτική φαντασία καταπάτηση αυτής της θεμελιακής συμφωνίας από το Ισραήλ, θα έπρεπε να είχε ενωθεί όλος ο πλανήτης για να το τιμωρήσει.

Όμως εδώ εμφανίζεται ένας άλλος παράγοντας!
Το Ισραήλ μπορεί να ξεσκίζει στην πράξη την εφαρμογή της συμφωνίας που το ίδιο έχει τυπικά επικυρώσει, γιατί από πίσω του έχει έναν ισχυρό προστάτη που ΔΕΝ έχει επικυρώσει αυτή την συμφωνία.
Ναι, τελικά υπάρχει μια χώρα, η μοναδική στον πλανήτη, που δεν έχει επικυρώσει την σύμβαση για τα δικαιώματα των παιδιών και αυτή η χώρα είναι οι ΗΠΑ.

Η άρνηση των ΗΠΑ να επικυρώσουν τη Σύμβαση δεν είναι μια νομική ιδιοτροπία, αλλά μια δομική αναγκαιότητα για τη διατήρηση του μοντέλου τους. Το “American Exceptionalism” (η Αμερικανική Εξαιρετικότητα) λειτουργεί ακριβώς ως μια ιδεολογία που τοποθετεί τις ΗΠΑ υπεράνω του διεθνούς δικαίου, επιτρέποντάς τους να δρουν χωρίς λογοδοσία, ενώ επιβάλλουν κυρώσεις σε άλλους.

Ας δούμε τι ακριβώς προστατεύει το αμερικανικό κράτος αρνούμενο τη Σύμβαση.
Αν οι ΗΠΑ επικύρωναν αύριο τη Σύμβαση, θα κατέρρεαν βασικοί πυλώνες του σωφρονιστικού και οικονομικού τους συστήματος.
Ιδού τι θα γινόταν παράνομο και γιατί αυτό αποκαλύπτει τη φύση του καθεστώτος:

1. Η Βιομηχανία των Φυλακών και η Ισόβια Κάθειρξη Ανηλίκων

Η πιο κραυγαλέα παραβίαση που η Σύμβαση απαγορεύει ρητά (Άρθρο 37) είναι η επιβολή ποινής ισόβιας κάθειρξης χωρίς δυνατότητα αναστολής σε ανηλίκους.
Οι ΗΠΑ είναι η μοναδική χώρα στον κόσμο που καταδικάζει παιδιά σε θάνατο στη φυλακή (Juvenile Life Without Parole). Δεν μιλάμε για λίγες περιπτώσεις, αλλά για χιλιάδες άτομα.
Αυτό δεν είναι τυχαίο. Συνδέεται άμεσα με το “Prison-Industrial Complex” (Συμπλεγμα Φυλακών-Βιομηχανίας). Το σύστημα χρειάζεται κρατούμενους. Η αντιμετώπιση παιδιών, συχνά από φτωχές και περιθωριοποιημένες κοινότητες, ως “ανεπίδεκτων βελτίωσης εγκληματιών” εξυπηρετεί μια τιμωρητική πολιτική που συντηρεί τον πληθυσμό των φυλακών. Η Σύμβαση θα ανάγκαζε τις ΗΠΑ να αναγνωρίσουν ότι ένα παιδί έχει δικαίωμα στην επανένταξη, κάτι που αντιτίθεται στη λογική της εξόντωσης του “εσωτερικού εχθρού”.

2. Η Εκμετάλλευση της Παιδικής Εργασίας, ειδικά στον αγροτικό τομέα

Η Σύμβαση (Άρθρο 32) απαιτεί προστασία από την οικονομική εκμετάλλευση.
Στις ΗΠΑ, ο νόμος για τα Εργασιακά Πρότυπα (FLSA) έχει μια τεράστια εξαίρεση για τη γεωργία. Παιδιά ηλικίας 12 ετών (ή και μικρότερα σε κάποιες περιπτώσεις) επιτρέπεται νόμιμα να δουλεύουν σε χωράφια για ατελείωτες ώρες, υπό σκληρές συνθήκες, συχνά εκτεθειμένα σε φυτοφάρμακα.
Αυτό αποκαλύπτει την καπιταλιστική φύση της άρνησης επικύρωσης. Το αγροτικό λόμπι και η βιομηχανία τροφίμων βασίζονται σε φθηνά εργατικά χέρια, συχνά μεταναστών ή φτωχών στρωμάτων. Η επικύρωση της Σύμβασης θα απειλούσε τα κέρδη αυτών των καπιταλιστικών κολοσσών, καθώς θα επέβαλε αυστηρότερους ελέγχους και θα μείωνε τη δεξαμενή φθηνής εργασίας.

3. Η Στρατιωτικοποίηση της Νεολαίας

Το πρωτόκολλο της Σύμβασης θέτει όρια στη στρατολόγηση.
Ο στρατός των ΗΠΑ έχει πρόσβαση στα σχολεία και στα στοιχεία των μαθητών για στρατολόγηση (μέσω του νόμου No Child Left Behind και αργότερα του ESSA), στοχεύοντας συχνά σε οικονομικά ασθενέστερες περιοχές με την υπόσχεση σπουδών ή καριέρας.
Μια αυτοκρατορία χρειάζεται στρατιώτες. Η προστασία των ανηλίκων από την επιθετική στρατολόγηση θα δυσχέραινε τη στελέχωση του μηχανισμού που συντηρεί τους πολέμους στο εξωτερικό.

4 Η Θεσμοθετημένη Βία (Σωματική Τιμωρία)

Σε 19 πολιτείες των ΗΠΑ, η σωματική τιμωρία στα σχολεία (ξύλο με βέργα) είναι ακόμα νόμιμη.
Αυτό δείχνει μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση ότι το σώμα του παιδιού ανήκει στην εξουσία (γονική ή σχολική) και πρέπει να δαμάζεται με τη βία. Είναι μια μορφή εξουσιαστικής διαπαιδαγώγησης που προετοιμάζει τον πολίτη να δέχεται τη βία της εξουσίας.

Η άρνηση των ΗΠΑ δεν είναι αμέλεια. Είναι μια δήλωση κυριαρχίας. Λέει ότι “Εμείς ορίζουμε τι είναι δίκαιο, δεν οριζόμαστε από αυτό”.

Όπως αποδείχτηκε με το Ισραήλ και τη Γάζα, η υπογραφή μιας συνθήκης από μόνη της δεν σταματά τη βαρβαρότητα.

Όμως η άρνηση υπογραφής από τις ΗΠΑ είναι η επιτομή της αλαζονείας μιας υπερδύναμης που αρνείται να δεσμευτεί έστω και στα χαρτιά απέναντι στην ανθρωπότητα, διατηρώντας το “δικαίωμα” να φυλακίζει ισόβια παιδιά και να τα εκμεταλλεύεται εργασιακά για το κέρδος.

Κι επιπλέον της δίνει την δυνατότητα να προστατεύει την χώρα που έχει καταπατήσει αυτή την συμφωνία όσο καμία άλλη.

Στρατός, Φυλακή και Εργασία για τα παιδιά μέσα στο εσωτερικό της γενοκτονικής καπιταλιστικής Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ

Η μετατροπή του αμερικανικού στρατού σε επαγγελματικό/μισθοφορικό μετά το Βιετνάμ, αντί να τον κάνει πιο “ηθικό”, τον έκανε πιο ταξικό και κυνικό. Και η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού αποτελεί ξεκάθαρο εμπόδιο σε αυτόν τον μηχανισμό.

1 Η “οικονομική επιστράτευση”

Όταν ο στρατός έγινε μισθοφορικός, πλέον δεν στηρίζεται στην πατριωτική επιστράτευση όλων των τάξεων, αλλά στην εξαγορά των φτωχών. Για να λειτουργήσει αυτό το μοντέλο, το κράτος χρειάζεται φτωχούς και απελπισμένους νέους.
Η Σύμβαση για τα δικαιώματα των παιδιών (και τα πρωτόκολλα της) προσπαθεί να απομακρύνει τον πόλεμο από την παιδική ηλικία. Οι ΗΠΑ κάνουν το αντίθετο: στρατιωτικοποιούν τα σχολεία.
Μέσω προγραμμάτων όπως το JROTC (Junior Reserve Officers’ Training Corps), ο στρατός μπαίνει μέσα στα δημόσια σχολεία, ειδικά σε φτωχές περιοχές. Οι μαθητές φορούν στολές, μαθαίνουν πειθαρχία και χειρισμό όπλων (συχνά αεροβόλων ή ομοιωμάτων) μέσα στο σχολικό περιβάλλον.
Οι στρατολόγοι παρουσιάζουν τον στρατό ως τη μοναδική διέξοδο από τη φτώχεια, την μόνη ευκαιρία για σπουδές ή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη γιατί μην ξεχνάμε ότι οι ΗΠΑ είναι επίσης χώρα χωρίς δημόσιο σύστημα υγείας.
Αν οι ΗΠΑ επικύρωναν τη Σύμβαση, θα αναγκάζονταν να λογοδοτήσουν για το πώς ψαρεύουν ανήλικα μυαλά, εκμεταλλευόμενοι την οικονομική τους ανέχεια. Η Σύμβαση θα απαιτούσε προστασία του παιδιού από τέτοια χειραγώγηση.

2 Το σχολείο ως προθάλαμος στρατολόγησης

Είναι ανατριχιαστικό, αλλά νόμοι όπως ο No Child Left Behind (και ο διάδοχός του Every Student Succeeds Act) υποχρεώνουν τα σχολεία που λαμβάνουν ομοσπονδιακή χρηματοδότηση να δίνουν τα στοιχεία επικοινωνίας των μαθητών στους στρατολόγους.
Η άρνηση της Σύμβασης επιτρέπει στις ΗΠΑ να αντιμετωπίζουν τους 16χρονους και 17χρονους όχι ως παιδιά που χρήζουν προστασίας, αλλά ως εν δυνάμει πόρους για την αυτοκρατορική μηχανή.

3 Η σύνδεση με τη φυλακή και την εργασία: Το τρίπτυχο του ελέγχου

Οι εξοντωτικές ποινές και οι φυλακές για τα παιδιά και η εργασία τους λειτουργούν συμπληρωματικά με τον στρατό:
Ο Στρατός (Η διέξοδος της θυσίας): Αν είσαι φτωχό παιδί, το σύστημα σου λέει: “Έλα να πολεμήσεις για την Αυτοκρατορία και ίσως σου πληρώσουμε το κολέγιο”. Γίνεσαι κρέας για τα κανόνια των επεμβάσεων.
Η Εργασία (Η διέξοδος της εκμετάλλευσης): Αν δεν πας στρατό, μπορείς να δουλέψεις από τα 12 σου στα χωράφια ή σε κακοπληρωμένες δουλειές, χωρίς προστασία, για να συντηρείς τα κέρδη των εταιρειών.
Η Φυλακή (Η τιμωρία της άρνησης): Αν δεν ενταχθείς σε κανένα από τα δύο παραπάνω και παρεκκλίνεις, το σύστημα σε περιμένει με ανοιχτές αγκάλες: εκδίκαση ως ενήλικας, ισόβια κάθειρξη, καταστροφή. Η αυστηρότητα δεν είναι τυχαία. Είναι ο μπαμπούλας που αναγκάζει τους νέους να επιλέξουν τον στρατό ή τη φθηνή εργασία.

Συμπέρασμα:
Η γενοκτονική φύση της Αυτοκρατορίας είναι ιστορικά αποδεδειγμένη.
Μια κοινωνία που βλέπει τα παιδιά της είτε ως μελλοντικούς φονιάδες (στρατός), είτε ως φθηνά γρανάζια (εργασία), είτε ως αποβράσματα (φυλακή), και αρνείται να υπογράψει το ελάχιστο κείμενο προστασίας τους (CRC), δείχνει ότι η ανθρώπινη ζωή δεν έχει αξία μπροστά στην ισχύ και το κέρδος.
Το “Exceptionalism” των ΗΠΑ είναι τελικά η πεποίθηση ότι έχουν το “θεϊκό δικαίωμα” να καταναλώνουν τις ζωές των άλλων, ακόμα και των δικών τους παιδιών, για να παραμείνουν στην κορυφή.
Υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία που αποδεικνύει αυτή την γενοκτονική φύση της καπιταλιστικής αυτοκρατορίας των ΗΠΑ κι αν κάποιος πρέπει να διαβάσει ένα μόνο βιβλίο ας διαβάσει το Endless Holocausts του David Michael Smith.
Με αδιάψευστα στοιχεία και τρομερή ιστορική έρευνα αποδεικνύει ότι αυτή η Αυτοκρατορία έχει σκοτώσει τουλάχιστον 300 εκατομμύρια ανθρώπους στο εσωτερικό και στο εξωτερικό της από την στιγμή που δημιουργήθηκε.

Σε αυτή την χώρα που δεν σέβεται ούτε τυπικά τα δικαιώματα των παιδιών είμαστε προτεκτοράτο και έχουμε τις στρατιωτικές της βάσεις.

Αυτή η χώρα που παρακολουθεί τους πάντες και μας υποδεικνύει ποιοι από τον ελληνικό στρατό είναι “προδότες” όπως είδαμε στην περίπτωση του 54χρονου σμήναρχου για τον οποίο βγαίνουν τώρα οι οπαδοί του έπαρχου της Αυτοκρατορίας των ΗΠΑ Κυριάκου Μητσοτάκη να ζητήσουν το κρέμασμά του στο Σύνταγμα.

Διαβάζουμε σχετικά:
«Όλα αυτά έχουν ξεκινήσει από τις αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες που πρόσεχαν την δραστηριότητα περισσότερο, όχι του Έλληνα, αλλά των Κινέζων, και μέσω της εστίας του ενδιαφέροντος σε Κινέζους κατασκόπους, έφτασαν ότι αυτοί συνεργάζονται και με τον Έλληνα στρατιωτικό».

Αυτή η χώρα τώρα στραγγαλίζει την Κούβα με έναν αποκλεισμό που είναι ο χειρότερος στην ιστορία του επαναστατικού κράτους της, μην αφήνοντας εδώ και μήνες να περάσει ένα λίτρο πετρελαίου αλλά και τρόφιμα, απειλώντας παράλληλα όλες τις χώρες του κόσμου να μην τολμήσουν να σπάσουν αυτό τον αποκλεισμό που στην απολυτότητα του θυμίζει αυτόν της Γάζας.

Αυτή η χώρα έχει επιβάλει οικονομικές κυρώσεις και έχει δαιμονοποιήσει με την προπαγάνδα της κάθε άλλη χώρα που δείχνει το παραμικρό δείγμα ανεξαρτησίας, απαγάγοντας προέδρους της και βομβαρδίζοντας όποια χώρα γουστάρει.

Αυτή η χώρα που με τον Τραμπ έγινε ανοιχτά φασιστική βάζοντας τους γκεσταπίτες του ICE να δολοφονούν Αμερικανούς πολίτες που αντιτίθενται στην δράση του και βγάζοντας τους μετά τρομοκράτες.

Αυτή η χώρα που έχει ταυτιστεί τόσο πολύ με το εξαπτέρυγο της το Ισραήλ ώστε να κάνει πολέμους για λογαριασμό του και να έχει πλήρως οικειοποιηθεί την σαδιστική γενοκτονία του στην Γάζα.

Αυτή η χώρα που τώρα συγκλονίζεται από το μεγαλύτερο σκάνδαλο της ιστορίας της, το σκάνδαλο Επστάιν, στο οποίο αποκαλύπτεται ότι η τάξη των δισεκατομμυρίων της συμμετείχε σε σαδιστικό παιδοβιαστικό κύκλωμα του οποίου είχε τον έλεγχο ένας πράκτορας της Μοσάντ.

Η μοναδική χώρα στον κόσμο που δεν έχει επικυρώσει την σύμβαση για τα δικαιώματα των παιδιών.

Η γενοκτονική καπιταλιστική αυτοκρατορία των Ηνωμένων πολιτειών της Αμερικής που πρέπει να πέσει μαζί με το σιωνιστικό εξαπτέρυγο της για να αναπνεύσει ο πλανήτης.

Και να πέσει “by any means necessary” όπως είχε πει ο δολοφονημένος επαναστάτης Malcolm X.

Με αγάπη προς εσένα και τους φίλους της ιστοσελίδας σου

Γρηγόρης Αρετάκης

(Αγαπητέ Γρηγόρη, όλα αυτά ισχύουν και δεν είναι κάτι καινούργιο. Και θα συνεχίσουν να ισχύουν. Με τις ΗΠΑ ή χωρίς. Ποιος νοιάζεται για τις συμβάσεις; Ποιος νοιάζεται για το Διεθνές Δίκαιο; Δεν έχουμε κατανοήσει ούτε τον κόσμο που ζούμε, ούτε τους εαυτούς μας, ούτε την ανθρώπινη φύση. Ζούμε στη φαντασία, στους μύθους και στα παραμύθια. Όπως μπορεί ο καθένας. Και όσο μπορεί. Όσο για τα παιδιά, άσε τις ΗΠΑ και κοίτα γύρω σου, εδώ που ζεις. Δεν είναι προφανές πως, για τη συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπων, υπάρχουν δυο κατηγορίες παιδιών, τα δικά τους και τα άλλα; Για τα άλλα, κάποιοι πανηγυρίζουν κιόλας όταν πνίγονται ή σκοτώνονται, για τα δικά τους απαιτούν Δικαιοσύνη. Χρειάζεται να το εξηγήσω αυτό; Κατά την ταπεινή μου γνώμη, μόνο και μόνο ότι ξεχωρίζουμε τα παιδιά από τους άλλους ανθρώπους -λες και δεν ήταν όλοι κάποτε παιδιά- αποδεικνύει την ανθρώπινη ανοησία. Ή νοιάζεσαι για όλους τους ανθρώπους ή για κανέναν. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.