Γραβάτα, μαντίλα και δικαιώματα στο Ιράν
Επειδή διαβάζω για τα δικαιώματα των γυναικών του Ιράν που καταπιέζονται επειδή πρέπει να φορούν την ισλαμική μαντίλα (χιτζάμπ) από εφτά χρονών, θέλω να πω πως στο Ιράν καταπιέζονται και τα δικαιώματα των ανδρών.
Μετά τη λαϊκή επανάσταση στο Ιράν το 1979, η γραβάτα συνδέθηκε με τις ΗΠΑ και την Δύση, οπότε οι άνδρες στο Ιράν δεν φορούσαν γραβάτες.
Στις σατιρικές εκπομπές της ιρανικής τηλεόρασης -ναι, έχουν στο Ιράν σατιρικές εκπομπές στην τηλεόραση, στην Ελλάδα δεν έχουμε-, ο δυτικός ήταν αυτός που φορούσε γραβάτα και γινόταν περίγελος.
Έχετε δει Ιρανό αξιωματούχο με γραβάτα;
Ποτέ. Όλοι σαν τον Τσίπρα. Πουκάμισο, με κανονικό γιακά ή mao, και σακάκι.
Δεν θεωρείται ποινικό αδίκημα το να φοράς γραβάτα, αλλά, αν τολμούσες να φορέσεις γραβάτα, αποκλειόσουν αμέσως από κυβερνητικά πόστα και δουλειές.
Εδώ και 47 χρόνια καταπατάται στο Ιράν το δικαίωμα των ανδρών να φοράνε γραβάτα αλλά κανείς δεν έχει μιλήσει για αυτό. Ούτε μια συγκέντρωση, ούτε μια διαδήλωση, ούτε μια διαμαρτυρία. Εδώ βλέπουμε την αφόρητη υποκρισία των δικαιωματιστών.
Ο μόνος λόγος που δεν έχω επισκεφτεί ποτέ το Ιράν είναι επειδή καταπατάται το δικαίωμα των ανδρών στη γραβάτα.
Εγώ φοράω πάντα γραβάτα -μερικές φοράω δυο μαζί-, οπότε δεν θα μπορούσα να καταπατήσω τις αρχές μου και τις αξίες μου, όσο κι αν ξέρω πως το Ιράν είναι μια πανέμορφη χώρα με υπέροχους ανθρώπους. Αφενός δεν θα μου άρεσε να περπατάω στο δρόμο και να γελάνε οι Ιρανοί μαζί μου, και αφετέρου δεν θα ήθελα να φέρω σε δύσκολη θέση κάποιους άνδρες στο Ιράν που θα με ζήλευαν για τις φανταστικές γραβάτες μου και θα ήθελαν να ήταν στην θέση μου.
Όσο για τη μαντίλα, εγώ είμαι υπέρ του να φοράνε όλες οι γυναίκες μαντίλα, όχι μόνο οι Ιρανές. Αλλά μόνο μαντίλα. Κανένα άλλο ρούχο. Είμαι ειλικρινής, με φτιάχνει αυτό, δεν πιστεύω να σας σοκάρει.
Όσο για τα δικαιώματα των γυναικών, εγώ είμαι συντηρητικός και παραδοσιακός, και πιστεύω πως η θέση της γυναίκας είναι στην κουζίνα. Καμιά φορά και μες στο φούρνο.
Ο κόσμος γ@μήθηκε από τότε που οι γυναίκες διεκδίκησαν και πέτυχαν το “δικαίωμα στη δουλειά”, οπότε όχι μόνο έγιναν δυο φορές δούλες αλλά δεν έφτανε που είχες τον κάθε μ@λάκα να σου μιλάει για τη δουλειά του, τώρα έχεις και την κάθε μαλακισμέvη να σου τα κάνει μπαλόνια με την δουλειά της και τα ψυχολογικά που της προκαλεί η δουλειά της, οπότε χάθηκε αυτή η ωραία φάση που επέστρεφες σπίτι από τη δουλειά, αυτή ήταν ξεκούραστη επειδή το έξυνε όλη μέρα, σου έφερνε τις παντόφλες, σου έβαζε να φας, της επέτρεπες να φάει κι αυτή μαζί σου γιατί είσαι κιμπάρης, σε κοιτούσε με θαυμασμό και κρεμόταν από τα χείλη σου όσο της εξιστορούσες τις επιτυχίες σου στη δουλειά, έκανε ησυχία να πάρεις έναν υπνάκο, ξυπνούσες, της τραβούσες δυο σφαλιάρες έτσι χωρίς λόγο, αυτή το θεωρούσε ένδειξη πως την αγαπάς, μετά κάνατε ένα ωραίο κρεβάτι να σου φύγει η ένταση και το άγχος, και μετά σου έφερνε κι ένα καφέ στο κρεβάτι γιατί η σωστή γυναίκα τον άνδρα της τον έχει πασά, οπότε κι εσύ της έλεγες “ντύσου, μωρή, θα σε κυκλοφορήσω”, κι αυτή στολιζόταν σαν λατέρνα, σε έπαιρνε αγκαζέ, μπαίνατε στην κούρσα και την πήγαινες στα μπουζούκια και την χόρευες ένα λαϊκό τσα-τσα, οπότε αυτή πια ήταν ευτυχισμένη, γιατί, όπως λέει η λαϊκή σοφία, “της γυναίκας ο καημός, λούσα, πoύτσα και χορός”. Τι καλά που ήταν παλιά, ρε φίλε.
Για να επανέλθω στο θέμα μου, το Ιράν πρέπει να ισοπεδωθεί εντελώς μέχρι όλοι οι Ιρανοί να μπορούν να φοράνε γραβάτα. Ή, έστω, να γίνει υποχρεωτική η μαντίλα και στους άνδρες.
(Έβαλα από περιέργεια το κείμενό μου στο ChatGPT, πριν το ανεβάσω. Φρίκαρε. Χαχαχαχαχαχαχαχα!!!)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.