Γράμμα από τις Βρυξέλλες

Γεια σου πιτσιρίκο. Η πρώτη φορά που πέταξα και πήγα εξωτερικό ήταν στις 13 Σεπτέμβρη 2008. Πάντα έλεγα μέσα μου ότι θέλω να φύγω για ένιωθα ξένος στην ίδια μου τη χώρα. Το τοπικό σπορτ της γειτονιάς μου στα δυτικά προάστια ήταν το car-tuning ή σε άπταιστα ελληνικά το «κολοφτιάξιμο». Χιλιάδες κακόμοιροι έκαναν περατζάδα απ’ το δρόμο μας με τα λαϊκά στη διαπασών, μέσα σε ένα σύννεφο από σκόνη και μπλε ελεκτρίκ φωτακίων. Να μην μιλήσω και για την κλασσική Ελληνίδα γκόμενα που τότε ήταν στο.. peak της (σε πολλά εισαγωγικά το peak) κι έτσι, όταν μία Φινλανδή εράσμους μου έκανε την καρδιά περιβόλι, δεν άντεξα, τα βρόντηξα και.. δρόμο.

Έμεινα 1μιση χρόνο στη Νότια Γαλλία, κοντά στη Μασσαλία, περνώντας τους πιο ωραίους φοιτητικούς μήνες της ζωής μου -για την ακρίβεια τους μόνους φοιτητικούς μήνες-, κι όταν κατάλαβα ότι στα 26 μου δεν με έπαιρνε πια για φοιτητιτιλίκια, ανέβηκα στη πόλη του Deathstar.

Στην πόλη που η έννοια του φοράω κουστούμι για να πάω στη δουλειά παίρνει μία άλλη διάσταση. Την λένε και Μεσόγειος του βορρά, Μόσχα του 21ου αιώνα, είναι η πόλη που κατέχει το ετήσιο ρεκόρ βροχής… είναι οι Βρυυυυυξέλλεεεεεεες.

Εδώ και 3 χρόνια σχεδόν μένω εδώ. Δουλεύω ως εξωτερικός συνεργάτης στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή (με μπλοκάκι που λέμε). Ζω περικυκλωμένος από γραβατωμένους γιάπηδες, που ζουν σε ένα παράλληλο σύμπαν στο οποίο εκείνοι δικαιούνται να παίρνουν 5000¤ «κατώτατο» μισθό για να σκάβουν τρύπες στο νερό, αλλά οι «αντιπαραγωγικοί Έλληνες πρέπει να κάνουν θυσίες».

Η καθημερινότητα μου είναι ένα θέατρο του παραλόγου όπου καλοπληρωμένοι μόνιμοι με ένα κάρο job benefits προσποιούνται πως δουλεύουν. Κάνουμε προπαγάνδα επιπέδου «Pravda» – κάνουμε γαργάρα την κρίση και προωθούμε πράγματα όπως το βραβείο Νόμπελ.

Διαβάζω τις αφηγήσεις των συμπατριωτών μου τελευταία και έχω κάποια σχόλια.

Το δικό μου συμπέρασμα είναι ότι δεν υπάρχει επίγειος παράδεισος, και κάθε χώρα έχει τα θετικά και τα αρνητικά της. Παρόλα αυτά, εάν στην Ελλάδα είχαμε εξασφαλίσει τρία βασικά αγαθά (Υγεία, Παιδεία, Δικαιοσύνη) η Ελλάδα θα ήταν ότι πλησιέστερο σε επίγειο παράδεισο μπορεί κανείς να βρει.

Όσο οργανωμένο να είναι το κράτος που ζεις, όσα σούπερ τρένα, νοσοκομεία, αεροδρόμια, λεωφορεία, και να ‘χεις, αν δεν έχεις φως δε γίνεται τίποτα. Το περίεργο για μένα είναι πως μία χώρα με τόσο φως όπως η Ελλάδα, δέχεται να ζει στο σκοτάδι τα τελευταία 100 χρόνια.

Αγωνιστικούς χαιρετισμούς

Γ.

(Αγαπητέ φίλε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, δεν είναι και τόσο περίεργο που μια χώρα με τόσο φως, όπως η Ελλάδα, δέχεται να ζει στο σκοτάδι. Το πολύ φως σε τυφλώνει. Το πολύ φως είναι σκοτάδι. Καλή πατρίδα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.