Φιλιά από Ελβετία

Γεια σου Πιτσιρίκο. Μιας και σου έχει γράψει η μισή ελληνική παροικία της καπιταλοσιαλιστικής Σουηδίας, είπα να τους πάω κόντρα και να γράψω από την σοσιαλοκαπιταλιστική Ελβετία. Ελπίζω να με δημοσιεύσεις για να κάνω και εγώ το ψώνιο μου.

Κλείνω σήμερα 4 χρόνια από την απόβασή μου στη Ρομανδία (κατά την απόβαση των Συμμάχων στη Νορμανδία). Ρομανδία ονομάζεται η γαλλόφωνη Ελβετία. Μάλλον είναι η άσχετη πληροφορία της ημέρας, αλλά μου αρέσει η ρίμα που κάνει με τη Νορμανδία.

Έφυγα από την Ελλάδα την Κυριακή 7 Δεκέμβρη του 2008, καθώς τη Δευτέρα 8 ξεκινούσα την πρακτική μου σε πολυεθνική στη Γενεύη.

Θυμάμαι ότι ξύπνησα το πρωί για να πάω στο αεροδρόμιο και, όταν διάβασα ότι οι μπάτσοι δολοφόνησαν δεκαπεντάχρονο παιδί στα Εξάρχεια το προηγούμενο βράδυ, σκέφτηκα «θα γίνει της πουτάνας».

Τέλος πάντων, έφτασα Γενεύη, με περίμεναν τα παιδιά της τοπικής AIESEC (που μου είχε βρει την πρακτική), με πήγαν στο νέο μου σπίτι, γνώρισα τους συγκατοίκους, πέρασα ένα δίωρο καθαρίζοντας το δωμάτιό μου (γιατί ο Έλληνας σιχαίνεται να μπει σε δωμάτιο που έμενε άλλος χωρίς να το καθαρίσει), μετά βγήκα για δείπνο με τα παιδιά της AIESEC, γνώρισα καμιά σαρανταριά άτομα από όλον τον κόσμο, γύρισα σπίτι πτώμα και έπεσα να κοιμηθώ χωρίς να μπω στο Internet. Είχα ξεχάσει τη δολοφονία.

Και φτάνω μες στην καλή χαρά στο γραφείο τη Δευτέρα το πρωί, πρώτη μέρα στη δουλειά, και έπεσαν όλοι πάνω μου ρωτώντας τι γίνεται στην Αθήνα. Κάπου εκεί κατάλαβα ότι για καλό ή για κακό, την έκανα κυριολεκτικά στο παρά πέντε (ή στο και πέντε).

4 χρόνια μετά βρίσκομαι ακόμα στην Ελβετία, αλλά στην απέναντι πλευρά της λίμνης, στη Λοζάνη (έχοντας ζήσει στο ενδιάμεσο και λίγο Ισπανία και Γερμανία). Έχω μια αρκετά καλή και καλοπληρωμένη δουλειά, και φυσικά ούτε λόγος για επιστροφή.

Ο βασικός λόγος δεν είναι η δουλειά και τα λεφτά, αλλά το ότι κάπου στην πορεία ξέχασα να πάω στρατό, οπότε επιστροφή στην Ελλάδα στα 29 συνεπάγεται και υπηρεσία στη μαμά πατρίδα – μη χέσω. Όσο δεν το καταργούν αυτό το πράγμα, εγώ δε γυρνάω.

Τι έχει αλλάξει σε σχέση με το 2008; Ότι υπάρχουν Έλληνες στην Ελβετία. Πολλοί. Νέα παιδιά που ήρθαν για να βρουν μια δουλειά. Το 2008 και το 2009 δεν άκουγες με τίποτα Ελληνικά στο δρόμο. Φαντάζομαι θα υπήρχαν και άλλοι Έλληνες (είχα γνωρίσει κανα δύο), αλλά δε γνωρίζονταν οπότε στο δρόμο μιλούσαν άλλες γλώσσες. Πλέον συνήθισα να ακούω Ελληνικά. Έχω σταματήσει και να γυρνάω να κοιτάξω από περιέργεια.

Τι άλλο έχει αλλάξει; Ότι οι περισσότεροι νεοφερμένοι Έλληνες είναι εδώ από ανάγκη. Δεν ήρθαν επειδή τους έκοφτε να αποκτήσουν μια εμπειρία ζωής σε άλλη χώρα. Ήρθαν γιατί πρέπει να επιβιώσουν. Κάπως έτσι ήταν το 2008 οι Ισπανοί (όχι όλοι). Είχα γνωρίσει άπειρους και οι περισσότεροι (όχι όλοι) σιχαίνονταν να ζουν στην Ελβετία αλλά έρχονταν επειδή στη χώρα τους η ανεργία ήταν στο 20%. Έρχονταν από υποχρέωση και μισούσαν τον εαυτό τους για αυτό.

Ενώ οι λιγοστοί Έλληνες που είχα γνωρίσει ήταν ευχαριστημένοι με τον κοσμοπολίτικο και ελαφρώς βαρετό χαρακτήρα της Γενεύης, την έλλειψη μπουζουκιών, το σκι και την πεζοπορία στις Άλπεις, και το να θεωρείται εκλεκτό φαγοπότι το βούτηγμα ψωμιού σε λιωμένο τυρί.

Η πλειοψηφία των Ελλήνων ζούσε ακόμα στη μεταολυμπιακή ευφορία της ισχυρής Ελλάδας. Ακόμα και αν ήταν άνεργοι, η οικογένεια τους ζούσε. Και κουτσά-στραβά, έμεναν στην Ελλάδα. Άσε που δεν είχε Πακιστανούς.

Fast-forward στο 2012. Είχα διαβάσει ότι στην Ελλάδα η ανεργία φτάνει και ξεπερνάει πλέον το 20-25% της Ισπανίας, αλλά δεν το είχα συνειδητοποιήσει μέχρι που άκουσα Έλληνα στο λεωφορείο να λέει «ρε μαλάκα, δεν έχει μια καφετέρια της προκοπής να πάμε να αράξουμε». Ναι, είμαστε πλέον σαν τους γκρινιάρηδες Ισπανούς που είχα γνωρίσει στη Γενεύη προ 2010.

Ελπίζω τουλάχιστον η εμπειρία σε μια αρκετά ανοιχτή κοινωνία να ανοίξει λίγο το μυαλό μερικών (προσπαθώ να μη γενικεύω, υπάρχουν Έλληνες που είναι γαμώ τα άτομα, και πίσω στην Ελλάδα και στο εξωτερικό). Για να είμαι ειλικρινής, το θεωρώ δύσκολο μιας και βλέπω σαφή δείγματα γκετοποίησης.

Αλλά ποιος ξέρει; Ελπίζω κάτι να τους μείνει και, αν ποτέ επιστρέψουν στην Ελλάδα, να θέσουν τις βάσεις για μια καλύτερη επόμενη γενιά, όχι καριόλα και σκατόψυχη όπως έγραψες πριν από ένα μήνα και κάτι με αφορμή την προστασία της λίστας Λαγκάρντ αλλά όχι των οροθετικών γυναικών.

Αυτά.

Θερμούς χαιρετισμούς από την καραχιονισμένη Λοζάνη.

Δ.Τ.

(Αγαπητέ φίλε, αν δεν κάνω λάθος, σε κάποια πλατεία της Λοζάνης υπάρχει η προτομή του Ιωάννη Καποδίστρια, ο οποίος ήταν υπεύθυνος -σε μεγάλο βαθμό- για τον τρόπο που συγκροτήθηκε το κράτος της Ελβετίας και για το Σύνταγμα της Ελβετίας που προέβλεπε τα αυτόνομα κρατίδια, τα γνωστά καντόνια. Οι Έλληνες τον δολοφόνησαν. Δηλαδή, ζείτε σε μια χώρα που οφείλει πολλά σε έναν Έλληνα που δολοφονήθηκε από Έλληνες. Οι Ελβετοί μαθαίνουν στο σχολείο για τον ρόλο του Καποδίστρια στο χτίσιμο του σύγχρονου κράτους τους. Εγώ το έμαθα, αφού τελείωσα το σχολείο. Αν μου επιτρέπετε -και παρ΄όλο που είμαι ειρηνιστής-, να την κάνετε την θητεία σας στον ελληνικό στρατό. Οι Ελβετοί την κάνουν – αν και όχι όλοι. Καλή πατρίδα.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.