Best wishes from Scotland

Αγαπητέ πιτσιρίκο, επειδή σε διαβάζω σχεδόν καθημερινά αποφάσισα να σου στείλω και τη δική μου εμπειρία από το εξωτερικό. Εγώ ήρθα να μείνω σε μια μικρή πόλη στο Ηστ Κωστ της Σκοτίας στα τέλη του 2010. Μέχρι τότε ήμουνα στο δημόσιο στην Ελλάδα και έμενα στο κέντρο της Αθήνας. Πήγαινα και στις διαδηλώσεις αλλά τις μεγάλες δόξες του κινήματος τις έχω χάσει. Έφυγα επειδή σιχάθηκα: πραγματικά δεν μπορούσα να επικοινωνήσω, αφού για τους άλλους -μη σου πω όλους τους άλλους, πες με ακραίο άτομο αλλά δε με νοιάζει γιατί έτσι με αποκαλούσαν στα μούτρα μου στη δουλειά και στις παρέες- «δεν είναι και τόσο χάλια μωρέ, εσύ τα βλέπεις έτσι».

Όταν ήρθα στη Σκοτία, ήτανε τότε το Μπιγκ Φρίιζ και το εξωτερικό του σπιτιού μου έμοιαζε σαν ζωγραφιά με σταλαγμίτες έξω από τα παράθυρα κάθε πρωί, μιλάμε για θερμοκρασίες κάτω των μείον 15 επί 20ήμερο. Η ζωή κάτω από τον πάγο κυλούσε όπως πριν, όπως γράφανε και οι εφημερίδες: λακκούβες που δεν επισκευάζονταν, καθυστερήσεις σε όλες τις υπηρεσίες, είχε βγει τότε και η Βίβιαν Ουέστγουντ στο Μπιμπισι με ένα σκούφο που έγραφε «Χάος» για να στηλιτεύσει την ανυπαρξία της κρατικής μηχανής και άλλα τέτοια (ωραία).

Καμία σύγκριση με την Ελλάδα, φυσικά, όπου γεννηθήκαμε από το Χάος, πορευόμαστε προς το Χάος και επιλέξαμε να ταυτιστούμε με το Χάος (κάποιο φροϋδικό σύμπλεγμα υπάρχει εδώ).

Μου άρεσε το φλέγμα των ντόπιων, ώσπου άρχισα να ξεχνώ την Ελλάδα και να εκνευρίζομαι με το Βρετανικό /Σκωτσέζικο κράτος. Δε θα σου πω για τα μπένεφιτς, εμένα μου αρέσει που τα παίρνουν.

Η κατάσταση εδώ είναι πολύ παρόμοια με αυτήν στην Ελλάδα: τα μαγαζιά-οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις- κλείνουν το ένα μετά το άλλο. Ο τόπος έχει γεμίσει με ανέργους, με τις οικογένειες των στρατιωτών που πάνε στο Αφγανιστάν και παρτ-τάιμ εργαζόμενους.

Λέμε για τα καφέ στην Ελλάδα αλλά εδώ έχει μόνο τις γνωστές αλυσίδες καφέ -που φοροδιαφεύγουν ασύστολα- αλλά είναι και άδεια, μίζερα, «ήσυχα» και τακτοποιημένα. Βλέπεις ένας καφές δεν μπορεί να ξυπνήσει το θυμό που τους πνίγει.

Υπάρχουν οι ξένοι, δηλαδή οι Άγγλοι, οι Γάλλοι, οι Γερμανοί (και οι Έλληνες που προσπαθούν να αφομοιωθούν γιατί τώρα δεν πάει να σε λένε και ξένο) και υπάρχουν και οι μετανάστες.

Α να και η άλλη ομοιότητα με την Ελλάδα. Έχει και εδώ στην προοδευτική Σκοτία μετανάστες που προτιμούνται από τους εργοδότες γιατί δέχονται κάθε μισθό – ό,τι κάτσει. Δεν είναι βέβαια τόσο εξαθλιωμένοι όσο οι Αφρικανοί και οι Ασιάτες. Είναι πιο εμφανίσιμοι:ξανθοί, γαλανομάτες, ψηλοί, μιλάνε κουτσά στραβά σπασμένα αγγλικά, ίσως έχουν και πτυχία, και, προφανώς, είναι πολύ εργατικοί. Πολωνοί, Τσέχοι, Λιθουανοί: Σλάβοι γενικώς.

Που δουλεύουν; Στις τεράστιες εκτάσεις αγροτικής γης που κατέχουν λίγοι και εκλεκτοί εδώ, οι απόγονοι δηλαδή όσων έφτιαξαν περιουσία εκμεταλλευόμενοι δούλους στη Τζαμάικα και στη Βιρτζίνια το 18ο αιώνα κυρίως (διαβάστε μια κριτική για ένα έξυπνο βιβλίο για την εν λόγω εποχή -δεν έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά δυστυχώς. Προσφέρομαι πάντως να το μεταφράσω με 60% ποσοστά). Μιλάμε για ημι-φεουδαρχικό σύστημα (να και ένα σχετικό άρθρο όχι από τον Guardian αλλά από το Corporate Watch http://www.corporatewatch.org.uk/?lid=1308) : έχω δει ολόκληρες οικογένειες να μένουν σε κοντέινερς και έχω ακούσει πως δουλεύουν τη γη με πενιχρά ανταλλάγματα.

Εργάζομαι στον τομέα της διαχείρισης νερού και δυσκολεύομαι να καταλάβω την έννοια «αυτό το κομμάτι του ποταμού ανήκει στον τάδε και μόνο με την συγκατάθεση του μπορούμε να βελτιώσουμε τη κατάσταση ως κράτος».

Δεν το χωράει ο νους μου ότι ο εθνικισμός εδώ τους τυφλώνει τόσο ώστε να μην μπορούν να δουν ότι μια ανεξάρτητη Σκοτία με μεγαλογαιοκτήμονες-φεουδάρχες και πρώην δουλοκτήτες- και γαλαζοαίματους δεν μπορεί να υπάρξει ως τέτοια.

Θα μου πεις και οι ντόπιοι γιατί δεν πάνε να δουλέψουν στα χωράφια; Χαζοί είναι να τους εκμεταλλεύονται οι λόρδοι για να λένε στο ταμείο ανεργίας ότι βρήκαν δουλειά; Γιατί δε συζητάνε το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία σχεδόν καθόλου; Μα αφού το δημοψήφισμα αφήνει τα πράγματα ως έχουν, επομένως αφήνει το μέσο Σκοτσέζο παγερά αδιάφορο.

Έλληνες υπάρχουν, «διψασμένοι για γνώση» και πτυχία, όπως μας τραγούδησε κάποτε και ο Jarvis Cocker. Πέρυσι στο Εδιμβούργο μαζευτήκαμε καμιά πενηνταριά Έλληνες (μόνο) για τη Solidarity to Greece ημέρα. Πολλοί Έλληνες προσπέρασαν: διάβασαν το πανό και απομακρύνθηκαν. Σαν Ρώσοι εμιγκρέδες μετά την Επανάσταση (την Οκτωβριανή).

Κι εδώ λοιπόν στη Σκοτία δεν υπάρχει ένα κράτος που να νοιάζεται για τους πολίτες, κι οι πολίτες παρόλο που δεν το συζητάνε (κάθε βράδυ εξάλλου εκατομύρια εγκεφαλικά κύτταρα της συλλογικής μνήμης καταστρέφονται από το φτηνό αλκοόλ), το ξέρουν. Ανύπαρκτο κράτος με ανύπαρκτους πολίτες.

Διαδηλώσεις εδώ γιοκ. Διαμαρτυρίες ούτε. Απεργίες δεν το συζητάμε, με ποια συνδικάτα. Κατά τα άλλα πράσινη ανάπτυξη, αειφορία, ισχυρή Σκοτία, Σκοτία ίσον όχι Αγγλία και άλλα τέτοια με ολίγον από τις περιπέτειες της βασιλικής οικογένειας.

Δε θα δεις σκουπίδια στο δρόμο, δε συζητάνε δυνατά, δεν κορνάρουν. Έχουν αληθινή «πράσινη» πολιτική (την στηρίζουν με το πετρέλαιο της Β. Θάλασσας βέβαια). Ολα υπό έλεγχο, έτσι φαίνεται.

Και εγώ, σαν Ελληνίδα, που τα έχω ξαναδεί όλα αυτά σε μια πιο φωνακλάδικη εκδοχή, ανησυχώ, προσπαθώ να ανοίξω συζητήσεις γιατί πιο πέρα δε τραβάει. Και ανατριχιάζω όταν μου λένε χωρίς ίχνος έκπληξης: «I know». (Και λέω ξέρεις και πας το σκύλο βόλτα αμέριμνος; Καταλαβαίνεις και σε νοιάζει μόνο πότε θα στεγνώσει το γρασίδι για να το κουρέψεις;) Μελλοθάνατοι (ή πεθαμένοι όπως στο «Κεκλεισμένων των θυρών»). Φουλ Στοπ.

Και ιδού η διαφορά με την Ελλάδα. Το έχουν γραμμένο το κράτος εδώ. Στα παπάρια τους άμα φύγουν από το βασίλειο, άμα βγει ο ένας ή ο άλλος πρωθυπουργός, άμα η Ευρώπη τους πει εκείνο ή το άλλο. Παίρνουν πρωτοβουλίες και είναι δημιουργικοί.

Δε σου λέω ότι αυτή είναι η λύση. Κατά τη γνώμη μου δεν είναι. Είναι η απόδειξη ότι έχουν καταρρεύσει ως κοινωνία και αρχίζουν από τα βασικά: αλληλεγγύη, συμπαράσταση, χτίσιμο συλλογικής μνήμης βάζοντας το κοινό πάνω από το ατομικό μετά από αιώνες γαλούχησης στον αγγλοσαξονικό φιλελευθερισμό. Θα πάρει χρόνια μέχρι να χτίσουν τους Παρθενώνες που έχουν γκρεμιστεί (κιτς αλλά κατάλαβες).

Άμα το διαβάσεις το κείμενο τούτο και σου αρέσει, σου επιτρέπω να το δημοσιεύσεις με το μικρό μου μόνο όνομα. Ο λόγος που το έγραψα είναι επειδή ειλικρινά πιστεύω πως το παράδειγμα της Σκοτίας είναι προς αποφυγήν και όχι προς μίμηση. Και δε σκοπεύω να γυρίσω στην Ελλάδα -αντίθετα από τον Οδυσσέα προτιμώ να πάω κάπου αλλού.

Σε ευχαριστώ, σύντροφε πιτσιρίκο

Ιωάννα

(Αγαπητή συντρόφισσα, εμείς εδώ περιμένουμε να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ για να ψηφίσει το επόμενο Μνημόνιο και να κάνουμε τους έκπληκτους, τους προδομένους και τους οργισμένους. Έφυγε και ο Γιάννης Μανώλης από τους Ανεξάρτητους Έλληνες και τρίζει το πολιτικό σκηνικό. Κάτι ξέρουν οι Σκοτσέζοι που δεν ασχολούνται. Καλή πατρίδα. Όποια κι αν διαλέξετε.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.