Για το “Φύγε κι εσύ”

Διαβάζοντας τα γράμματα που σου στέλνουν διάφοροι, σκέφτομαι τους φίλους μου που ζουν στο εξωτερικό. Συνοπτικά, θα μπορούσα να τους χωρίσω στις εξής κατηγορίες:

1) Λαμπροί επιστήμονες που ο ελληνικός ακαδημαϊκός χώρος δεν ικανοποιεί τα ερευνητικά τους ενδιαφέροντα. Δεν επιθυμούν να επιστρέψουν, ούτε όμως παροτρύνουν τους άλλους να ακολουθήσουν το παράδειγμα τους. Είναι πανευτυχείς που μπορούν να κάνουν αυτό που γουστάρουν και δεν γκρινιάζουν ποτέ.

2)Τσιγγάνες καρδιές που περιφέρονται με ένα μπακπακ και μένουν όπου τους αρέσει. Ενίοτε στέλνουν φωτογραφίες. Δεν σε ζαλίζουν και δεν ανησυχούν για τίποτα. Η χαλαρότητα που τους διακρίνει και το τεράστιο δίκτυο φίλων και γνωστών εξασφαλίζουν ότι θα επιβιώσουν ο,τι και να γίνει.

3) Οι μεταπτυχιακοί και οι εργαζόμενοι που τους στέλνει η εταιρία να δουλέψουν για κάποιο χρονικό διάστημα σε παράρτημα της σε άλλη χώρα. Αυτοί διαβάζουν ή δουλεύουν όλη μέρα και το βράδυ σου γκρινιάζουν στο skype για τον καιρό της Β. Ευρώπης, το φριχτό φαγητό, τους ψυχρούς ντόπιους, τα κέρατα που τους φοράει η γκόμενα/ο γκόμενος στην Ελλάδα, την έλλειψη νες καφέ φραπέ και φέτας κτλ. Ευτυχώς αυτοί επιστρέφουν σύντομα και ησυχάζουμε.

4) Οι μετανάστες. Αυτοί, αφού έμειναν άνεργοι, αναγκάστηκαν να πάνε να δουλέψουν στο εξωτερικό, χωρίς να το θέλουν. Στη ζωή τους ήρθαν τα πάνω κάτω. Γι’ αυτό και χέστηκαν για την αρχιτεκτονική, την καθαριότητα και την οργάνωση των άλλων χωρών. Αυτοί ελπίζουν μια μέρα όλα να διορθωθούν και να γυρίσουν σπίτι τους. Αυτοί είναι και οι μόνοι που ανέχομαι να γκρινιάζουν.

5) Η πιο καινούρια κατηγορία είναι οι πρώην αγανακτισμένοι, νυν απογοητευμένοι.
Αυτοί δεν είναι απαραίτητα άνεργοι ή φτωχοί Είναι απλά απογοητευμένοι από την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και από το εργασιακό τους περιβάλλον. Κατά πάσα πιθανότητα, ξεροστάλιασαν στο Σύνταγμα, έφαγαν άπειρα δακρυγόνα και έκαναν ένα σωρό απεργίες τα τελευταία χρόνια. Όμως δεν αντέχουν πια αυτή τη διαρκή κατηφόρα, την παθητικότητα των συμπολιτών τους, την αυξανόμενη πίεση στη δουλειά, τα παράλογα εκλογικά αποτελέσματα, το φασισταριό κτλ. Τους τη δίνουν όλα και έχουν δίκιο. Έτσι, επιλέγουν να κάνουν κάπου αλλού ένα νέο ξεκίνημα. Και από την πρώτη μέρα κιόλας στην καινούρια χώρα, αρχίζουν να ανακατεύονται με τα εκεί πολιτικά πράγματα, ελπίζοντας να βρεθούν επιτέλους μέσα σε ένα κίνημα πιο δυναμικό και συνειδητοποιημένο από το ελληνικό.

Αυτοί, λοιπόν, είναι και οι μόνοι που σε παροτρύνουν να φύγεις τρέχοντας όσο είναι καιρός. “Εγώ σου λέω να φύγεις” σου έγραψε κάποιος.

Όλοι τους, όμως, θεωρούν δεδομένο ότι θα μπορούν να επιστρέφουν στην Ελλάδα, όταν θέλουν, και θα βρίσκουν το χωριό τους και την αγαπημένη τους παραλία και το αγαπημένο τους καφενείο έτσι όπως τα άφησαν.

Θεωρούν δεδομένο ότι κάποιοι θα κάτσουν πίσω να φυλάνε τα μπόσικα.

Καλώ λοιπόν όλους αυτούς που με ελαφριά την καρδιά προτρέπουν τους άλλους να φύγουν, να σκεφτούν πως θα είναι τα πράγματα αν φύγουν όλοι. Έστω ότι αυτό είναι δυνατό.

————————————————-
Υποθέτω ότι θα μείνουν πίσω
– οι ηλικιωμένοι
– οι χρυσαυγίτες
– τα λαμόγια
– οι ανειδίκευτοι εργάτες
– τα άτομα με ειδικές ανάγκες
– οι λαθρομετανάστες

Οι χρυσαυγίτες θα φάνε τα ΑμΕΑ και τους λαθρομετανάστες. Οπότε θα μείνουν 4.
Δεν θα υπάρχει περίθαλψη, οι γέροι θα πεθάνουν, όποτε μας μείνανε 3.

Τα λαμόγια θα πουλήσουν τα πάντα.
Οι ξένοι επενδυτές θα αναθέσουν στους χρυσαυγίτες που μπορούν να αρθρώσουν προφορικό λόγο και στα λαμόγια τη διοίκηση των νέων επιχειρήσεων.
Οι χρυσαυγίτες που δεν θα μπορούν να μιλήσουν, θα αναλάβουν την επίβλεψη των εργατών.
Οι επιχειρήσεις αυτές θα ανήκουν στις πολυεθνικές για τις οποίες εργάζονται οι άνθρωποι των κατηγοριών 3,4 και 5 στο εξωτερικό.
Οι άνθρωποι των κατηγοριών 3,4 και 5 θα πραγματοποιούν πια μόνο ολιγοήμερες επισκέψεις στη χώρα με σκοπό τη μεταφορά τεχνογνωσίας στις αδελφές επιχειρήσεις και θα ευχαριστούν τον Θεό που είχαν τη φαεινή ιδέα να φύγουν όσο ήταν καιρός και που παρότρυναν και τους φίλους τους.

Θα ψάχνουν να βρουν όλα αυτά που αγαπάνε και δεν θα βρίσκουν τίποτα.
Θα βλέπουν μόνο σκλάβους ανάμεσα στα τουριστικά θέρετρα, τα εργοστάσια και τις ανεμογεννήτριες
—————————————————–

Αλλά αυτό το σενάριο είναι κωμικό και τραβηγμένο από τα μαλλιά και δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Γιατί κάποιοι θα μείνουν πίσω να δώσουν τις μάχες.

Αυτό που θέλω τελικά να πω είναι ότι μπορείς να λες “Φύγε κι εσύ”
ΜΟΝΟ ΑΝ
είσαι έτοιμος να μην ξαναδείς ποτέ όσα αγαπάς σε αυτό τον τόπο.
Σε κάθε άλλη περίπτωση, καλό είναι να σωπαίνεις…

Εύχομαι ώρα καλή στην πρύμνη όλων όσων φεύγουν – είτε από άποψη είτε από ανάγκη.
Να μην ξεχνάνε να έρχονται το Πάσχα να ρίχνουν κανένα δολάριο στο δίσκο της εκκλησίας.
Και ο τελευταίος να κλείσει την πόρτα.

Τζένη Μπότση

ΥΓ: ‘Η τα λέω αυτά από την κακία μου που είμαι ακόμα εδώ, ή από τη στενοχώρια μου που τόσοι άνθρωποι που αγαπάω φύγανε τους τελευταίους μήνες και μου λείπουν.
Μου λείπετε και ούτε να σας ακολουθήσω δεν μπορώ, έτσι όπως σκορπίσατε σε τόσες χώρες.

(Το “Τζένη Μπότση” με πέθανε. Αν συνεχίσετε να μου γράφετε ως Τζένη Μπότση, σας υπόσχομαι να μείνω. Αφού φύγω πρώτα. Αλλά μην μου γράφετε για “λαθρομετανάστες”. Σε γενικές γραμμές, θα μείνουν πίσω όσοι έχουν φράγκα και θα την κάνουν οι μπατίρηδες και οι αηδιασμένοι. Επίσης, τι μας νοιάζει τι θα κάνουν οι άλλοι; Μαζί ήρθαμε; Παρέα ήμασταν όλοι πριν την χρεοκοπία; Κι αν ο έρωτας της ζωής σου είναι στο Περού; Δεν πρέπει να πας εκεί να ψάξεις λίγο; Ας κάνει ο καθένας ό,τι γουστάρει. Αν είναι η αγάπη αμαρτία, θα βγω να το φωνάξω με λατρεία. Τζένη Βάνου)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.