Ο ψαράς

Στη διάρκεια της στρατιωτικής μου θητείας γέλασα πάρα πολύ. Έκλαψα και μερικές φορές –κάποιες με μαύρο δάκρυ– αλλά γέλασα πολύ περισσότερες. Υπήρξαν πολλά περιστατικά στη διάρκεια της θητείας μου στο Πολεμικό Ναυτικό που μου φαίνονταν εντελώς σουρεαλιστικά όταν συνέβαιναν, αλλά, τα τελευταία χρόνια, πολλά από αυτά τα περιστατικά έρχονται στο μυαλό μου, εξαιτίας κάποιων σημερινών καταστάσεων.

Μια ιστορία που έρχεται συχνά στο μυαλό μου είναι η πρωινή έπαρση της σημαίας.

Κάθε πρωί, μετά την πρωινή επιθεώρηση, πέντε ναύτες πηγαίναμε να κάνουμε την έπαρση της σημαίας. Ο ένας ανέβαζε τη σημαία στον ιστό, και οι υπόλοιποι κάναμε «παρουσιάστε, αρμ».

Μαζί μας ήταν και ένας ναύτης με τρομπέτα. Ήταν ο ναύτης του διοικητή. Δηλαδή, το πιο γερό οχτάρι. Ο τύπος ήταν εντελώς τρελοκομείο και έπαιζε οτιδήποτε άλλο από αυτό που έπρεπε να παίξει.

Συνήθως, έπαιζε τον ύμνο του Ολυμπιακού.

Κατά τη διάρκεια της έπαρσης της σημαίας, μέσα στη θάλασσα ήταν συνήθως μερικές βάρκες με ψαράδες.

Καθώς σηκώναμε τη σημαία, ένας συγκεκριμένος ψαράς -ένας μπάρμπας γύρω στα 70- σηκωνόταν και στεκόταν προσοχή μέσα στη βάρκα, ενώ ο ναύτης-τρομπετίστας-Ατίλιο έπαιζε τον ύμνο του Ολυμπιακού.

Όπως κουνούσε η θάλασσα, η βάρκα κουνιόταν και ο ψαράς προσπαθούσε να κρατήσει την ισορροπία του και να μείνει ακίνητος μέχρι να ανέβει η σημαία στον ιστό, οπότε εμείς που τον βλέπαμε φάτσα απέναντί μας τρανταζόμασταν από τα γέλια με τα όπλα στα χέρια.

Ξέραμε πως θα σηκωθεί και θα προσπαθεί να μείνει ακίνητος αλλά, κάθε φορά που το έκανε, ήταν σαν να το βλέπαμε για πρώτη φορά.

Ο ψαράς, που προσπαθούσε να μείνει όρθιος μέσα στην βάρκα που κουνιόταν την ώρα που σηκωνόταν η σημαία στον ιστό, μου θυμίζει πολύ τους σημερινούς Έλληνες.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.