Είμαστε ικανοί να ξεφύγουμε από την κρίση;
Γεια σου πιτσιρίκο. Μπορείς να μου λύσεις το παρακάτω ερώτημα;
“Είμαστε ικανοί να ξεφύγουμε από την κρίση;”
Συγκεκριμένα, εχθές βρέθηκα ενώπιον ερωτημάτων , σχεδόν υπαρξιακών, στα οποία δε βρήκα εύκολες απαντήσεις και απογοητεύτηκα.
Τι σημαίνει βγαίνω από την κρίση; Με ποιο οικονομικό μοντέλο;
Με πολλή αφαίρεση, ο κουμουνιστής θα μιλήσει για μία κρατική κοινωνία ίσων ευκαιριών που όλα ανήκουν σε όλους και ο καπιταλιστής θα μας πει “αφήστε την αγορά ελεύθερη, ανταγωνιστική και κάποτε θα ισορροπήσει” (Μοντέλο του όποιος αντέξει).
Αλλά υπάρχουν και μοντέλα ενδιάμεσης κατάστασης , ένα είδος κρατικού καπιταλισμού.
Εμένα, αν με ρωτήσετε, θα σας πω, μου αρέσει το πρώτο μοντέλο, γιατί είναι πιο ανθρωποκεντρικό και επειδή μου αρέσουν οι ισότητες.
Αλλά μάλλον μου αρέσει θεωρητικά, διότι προσκρούει στον καταναλωτισμό μου!
Μέχρι πιο iphone μπορεί να μου παρέχει ο κομμουνιστικός τρόπος; Ποιο θα είναι δηλαδή εκείνο το σημείο στο οποίο η ανάγκη μου αυτή, η καταναλωτική, θα ικανοποιηθεί;
Και απ’ την άλλη,πόσο μπορεί να ευτυχήσει ο καπιταλιστής; Σε πιο σημείο κερδοφορίας θα σταματήσει για να είναι ικανοποιημένος; Μέχρι πόσο ανταγωνισμό μπορεί να αντέξει; Μέχρι πόση επεκτατικότητα μπορεί να χωρέσει;Υπάρχει τέλος σ αυτό;
Αρχίζω να πιστεύω, ότι ίσως κανένα οικονομικό μοντέλο, τελικά, να μη μπορεί να μας περιέξει, διότι κάθε τέτοια θεωρητική, ιδεολογική φαντασίωση, προσκρούει στη βάση, στην ουσία ,της ανθρώπινης ύπαρξης, στα πρωταρχικά υλικά του. Στα ένστικτα. Επιθετικά, λιβιδινικά. Ζωής και θανάτου!
Αυτά μας καθορίζουν; Ο συνδυασμός αυτών με την ικανότητα να φαντασιωνόμαστε τόσο που να μην γίνεται ανεκτό το πραγματικό;
Πού να βρω την ψυχή μου!Έλεγε ο ποιητής.
Ενώ ο Κρισναμούρτι θα μίλαγε για την ανάπτυξη της πνευματικότητάς μας, μακριά από την κατώτερου επιπέδου υλικής φύσης μας!
Μπορώ να ξεφύγω από τα Mac Donald ;
Μπορώ να ξεφύγω από το κρυφό ασυνείδητο ενστικτώδη εαυτό μου;
Μπορώ να νιώσω επαρκής; Ή αυτό είναι ο χαμένος παράδεισος της μήτρας;
Ευτυχία=ηρεμία=θάνατος;
Όλα τα παραπάνω μήπως ανήκουν στο ερώτημα, μπορώ να γίνω Θεός;
Μπορώ να κάνω το αδύνατο, μια κοινωνία ευχαριστημένων; Ή ήδη το ΄χω απαντήσει;
Και επανέρχομαι στο ερώτημα, πώς θα ξεφύγουμε από την κρίση;
Ο μπρακατσούλας
(Αγαπητέ φίλε, κομμουνισμός δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε ο υπαρκτός σοσιαλισμός που ΘΑ οδηγούσε στον κομμουνισμό που ΘΑ οδηγούσε στην αναρχία και την αταξική κοινωνία. Επίσης, δεν υπάρχει ελεύθερη αγορά. Υπάρχουν ένα σωρό περιορισμοί στην “ελεύθερη αγορά”, οπότε μόνο ελεύθερη δεν είναι. Και δεν μπορεί να υπάρξει ελεύθερη αγορά -βλέπετε τι χαμός γίνεται κάθε φορά που η αγορά το παίζει ελεύθερη-, όπως, μάλλον, δεν μπορεί να υπάρξει και σοσιαλισμός. Τουλάχιστον όχι σε μια μόνο χώρα, όσο μεγάλη κι αν είναι. Η παντού ή πουθενά. Από την κρίση μάλλον θα ξεφύγουμε, αν το θελήσουμε πραγματικά. Δεν ξέρω κιόλας, κάνει και ζέστη, ήμουν στη θάλασσα, έχω φάει και δυο πιάτα γεμιστά, έχω πιει και ένα κιλό κρασί. Λέω να κόψω έναν υπνάκο. Καλή συνέχεια.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.