Από τη συλλογικότητα στον ατομισμό και τούμπαλιν

(Καλημέρα πιτσιρίκο.Σου στέλνω το μέiλ αυτό αναρωτώμενος για ποιο λόγο δεν δημοσιεύθηκε το κείμενο που σου έστειλα στις 27 Αυγούστου. Δεν το έχω ως αυτοσκοπό να δημοσιευθεί απλά θα ήθελα να μάθω το λόγο που δεν ανέβηκε στην ιστοσελίδα σου. Ευχαριστώ εκ των προτέρων.)

Αγαπητέ πιτσιρίκο, είμαι αναγνώστης σου αρκετά χρόνια, παρότι δε συμφωνώ πάντα με τις απόψεις σου αλλά τις σέβομαι ως απόψεις. Είμαι σχεδόν τρία χρόνια άνεργος, άεργος όπως θέλεις πέστο και συνεπεία αυτού και ευλογημένος.

Ανεργία για εμένα σε αυτές τις συνθήκες που ζούμε είναι ευτυχία και ευλογία.( οποιαδήποτε σχέση με τη ρήση του παγκαλοειδούς ανθρωπόμορφου πλάσματος περί μνημονίων είναι καθαρά συμπτωματική ). Θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό και ευλογημένο που δεν δουλεύω, καθώς οι πραγματικά δυστυχείς είναι αυτοί που δουλεύουν πλέον.

Τρώω τα λεφτά του μπαμπά μου, ο οποίος υποστηρίζει ότι όσο έχει θα πληρώνει, οπότε εκμεταλλεύομαι και εγώ αυτή τη μεγαλόψυχη στάση ζωής του προς όφελός μου.

Εδώ και καιρό δεν έχω καμία ελπίδα αλλά απέραντη πίστη από πάντα για το ανθρώπινο γένος. Η απουσία της ελπίδας με έχει κάνει κατά το ήμισυ ελεύθερο,γιατί δυστυχώς ή ευτυχώς έχω ακόμα φόβο για τον εαυτό μου.Οπότε την πλήρη ελευθερία σύμφωνα με τον Καζαντζάκη δεν την έχω γευθεί ακόμα.

Προσπαθώ τόσα χρόνια τώρα για την περιβόητη συλλογικότητα αλλά το μόνο που έχω καταφέρει είναι μία τρύπα στο νερό ( ιδιωτικό η δημόσιο δεν ξέρω ). Σφαλιάρες, σφαλιάρες,πτύελα και ροχάλες. Αδαής αλλά και αθεράπευτα ρομαντικός, αρχικά νόμιζα ότι έβρεχε. Βέβαια κατάλαβα πολύ νωρίς ότι δεν χρειάζομαι ομπρέλα αλλά τεράστιου μήκους πτυελοδοχείο, όπου και συλλέγω τα πτύελα προς επιστημονική έρευνα του dna των Ελλήνων.

Παρότι όμορφος,ψηλός και άντρακλας,προερχόμενος από Πέραμα και Κερατσίνιον, τις φαμπρικοπεριοχές, δεν ενέδωσα στις προθέσεις των πλουσίων κυριών για καριέρα ζιγκολό με κορμί που μυρίζει ιδρώτα, λαδίλα και λαϊκίλα αλλά ακολούθησα τον δύσκολο δρόμο της αυτοδημιουργίας και της προκοπής με καθόλα νομιμόφρονα μέσα και μέσω της οδού της βιοπάλης.

Έτσι λοιπόν τα τελευταία δύο χρόνια, μετά τα χημικά του Συντάγματος, και φορτωμένος με την συλλογή των πτυέλων και ροχάλων, ακολουθώ το δρόμο της ανυπακοής και της μη συμμόρφωσης. Δεν πληρώνω εισιτήρια, δεν καταθέτω φορολογικές δηλώσεις, δεν ζητάω αποδείξεις, δεν έχω αποκωδικοποιητή τηλεόρασης, δεν δεν δεν….

Καθαρίζω μόνος μου τις βρομιές που αφήνουν οι άλλοι και τα σκατουλάκια από τα συμπαθή τετράποδα,που βρίθουν στην περιοχή μου. Γελάω πολύ με αυτούς που με θεωρούν δούλο τους αλλά στην ουσία είναι δούλοι της κακομοιριάς τους. Δεν έχω πλέον οργή για αυτούς αλλά απέραντη λύπη.

Αυτός ο επαναστατικός ατομισμός δεν προέρχεται από καμία μαγκιά και από κανένα τρομερό θάρρος. Προέρχεται πολύ απλά από το γεγονός ότι είμαι άνθρωπος.Από το γεγονός ότι έχω δικαιώματα και όχι προνόμια.Από το γεγονός ότι φόροι, εισιτήρια, υποχρεώσεις έχουν ανταποδοτικό τέλος,και από τη στιγμή που κάτι τέτοιο δεν ισχύει,παύει αυτομάτως να λειτουργεί μία τέτοια εξίσωση.

Φαντάσου λοιπόν μία τέτοια ατομική αντίδραση, που θα πολλαπλασιάζεται συνεχώς,πόσο εύκολα θα οδηγήσει στη συλλογικότητα.

Η αδικία όταν είναι έκδηλη μπροστά σου δεν χρειάζεται συλλογικότητα.Πρέπει να χτυπηθεί ατομικά γιατί αλλιώς θα διαχυθεί και τελικά θα εδραιωθεί.

Δεν θέλω επαίνους,ούτε μπράβο γιατί πράττω το αυτονόητο. Αλλά δυστυχώς το αυτονόητο σε όλον τον κόσμο και όχι μόνο στην Ελλάδα, αποτελεί πλέον όνειρο απατηλό. Απλά θέλω να μοιραστώ την στάση μου, γιατί απελευθερώνομαι πραγματικά.

Όπως έλεγε και ο μεγάλος δάσκαλος Μ. Χατζιδάκις “συνηθίσαμε τη φρίκη και μας τρομάζει η ομορφιά”.

Να είσαι καλά και να προσπαθείς περισσότερο.

Αααα και κάτι άλλο.Ένα μεγάλο ευχαριστώ στη γυναίκα μου Βίκυ που με στηρίζει και με ανέχεται δέκα χρόνια τώρα.Δεν είμαστε παντρεμένοι αλλά είναι η γυναίκα μου.Σ’ αγαπώ πολύ Βίκυ.

Βογιατζάκης Γιώργος

Υ.Σ 1: Έχω ένα σπίτι δικό μου αλλά ξέρω ότι αγώνας χωρίς τίμημα δεν έχει νόημα. Οπότε και εισπράττω τα πρόστιμα ονομαστικά και χωρίς μαγκιές. Ξέρω ποιος είναι ο εχθρός μου και αυτόν πολεμάω. Σταμάτησα να τα βάζω με τα πρόβατα.
Υ.Σ 2: Συχνά κατηγορείς τους Έλληνες ότι τα αξίζουν αυτά γιατί αυτοί τους ψηφίζουν.Βάλε όμως στο μυαλό σου,ότι μπορεί να νοθεύονται και τα αποτελέσματα,για να συντηρείται ο διχασμός. Απλά μία τροφή για σκέψη,αφού ξέρω ότι τους πολιτικούς τους έχεις ικανούς για το οτιδήποτε.
Υ.Σ 3: Παραθέτω ένα εκπληκτικό ποίημα του Βάρναλη,που είχα την ευκαιρία να τον ανακαλύψω στα χρόνια της ανεργίας μου.Κάλλιο αργά παρά αργότερα.

Απάνου στο λόφο του Γολγοθά κρέμεται το σώμα του Ιησού ακίνητο και κίτρινο σαν κεχριμπάρι. Στην κορφή του σταυρού του υπάρχει μια ταμπέλα κοροϊδευτική:
«Βασιλιάς των Ιουδαίων».
Η αγωνία του θανάτου έχει μείνει απάνω στ’ αγκυλωμένα σκέλια του και στο ρουφημένο πρόσωπό του. Τα μάτια και το στόμα του είναι ανοιχτά· θαρρείς, σε κοιτάζει κατάματα και θα ξεφωνίσει.
Αν και δε βασίλεψε ακόμη ο ήλιος, κάνει πολύ σκοτάδι.
Κάτου στρατός και λαός —άντρες, γυναίκες, παιδιά— τρώνε, πίνουνε, βλαστημούνε, χορεύουνε ή κάθονται σταυροπόδι γύρω από φωτιές και ζεσταίνονται. Φαίνονται σαν να μην έχουνε χορτάσει πολύ το μίσος τους κι ακόμα τους λείπεται πολύ κακό να κάνουν. Οι αρχηγοί τούς ερεθίζουν αδιάκοπα.
Χάμου στο χορτάρι κυλιούνται ξεροκόμματα, φλούδες, κουκούτσια και τσόφλια, καθώς και σπασμένα ποτήρια. Κάπου κάπου αστράφτει και βροντά.
Πέρα στο λιβάδι μια γελάδα, ξαπλωμένη δίπλα απάνω στην κοιλιά της, αναχαράζει βυθισμένη στην αθωότητά της τόσο βαθιά, όσο η Φύση κι όσο η Λήθη.
Ενώ ο λαός, μεθυσμένος και βλάστημος, χορεύει γύρω από το Σταυρό, η Ψυχή και το Σώμα του Κρεμασμένου αρχίζουνε να μιλούνε χωρίς ούτε ναν τους ακούει κανείς ούτε ν’ ακούγονται κι αναμεταξύ τους.

Κώστας Βάρναλης – Η τιμωρία του άνομου

(Αγαπητέ φίλε, για το παράπονό σας που δεν δημοσίευσα το κείμενό σας -που είναι παράπονο πολλών αναγνωστών που μου γράφουν-, να σας πω πως είναι τόσα πολλά τα μέιλ που παίρνω που, μερικές φορές, δεν προλαβαίνω να τα διαβάσω. Δεν είμαι όλη μέρα σε έναν υπολογιστή, πρέπει να ζήσω κιόλας. Δεν είναι μετά η ζωή, τώρα είναι. Κι επειδή ο δικός μου πατέρας δεν ζει για να με ζήσει -ούτως ή άλλως δεν ήταν πλούσιος, αν και ψυχικά ήταν-, πρέπει να το καταφέρω μόνος μου. Οι απαλλοτριώσεις τραπεζών μου τρώνε πολύ χρόνο. Να είστε καλά. Κι εσείς, κι ο μπαμπάς σας.)

(Για τους φίλους που μου γράφουν, ισχύει το ανωτέρω. Ανεβάζω όσο πιο πολλά κείμενα μπορώ. Μια παράκληση μόνο: κάποιοι φίλοι ας προσέχουν λίγο την ορθογραφία, την γραμματική και το συντακτικό. Έχω γίνει διορθωτής. Ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.