Ατελείωτη βλακεία
Πιτσιρίκο καλησπέρα, με απασχολεί εδώ και λίγο καιρό ένα ερώτημα: έχει όρια η ανθρώπινη βλακεία; Η κενότητα; Η ματαιοδοξία; Και άλλα πολλά, αλλά εν τέλει πίσω στη βλακεία και στην ανοησία επιστρέφουν οι (όχι απαραίτητα σωστοί πάντα) συλλογισμοί μου.
Ψάχνοντας στο ραδιόφωνο κάνα συμπαθητικό σταθμό να ακούσω λίγο ελαφρύ ροκ για να συνοδεύσω τον πρωινό καφέ, έπεσα σε μια πρωινή γλάστρα που δήλωνε πόσο χαρούμενη είναι που θα κρυώσει ο καιρός γιατί είναι πολύ πιο ωραία!!
Και δεν ιδρώνεις και όλα τα κάνεις πιο ‘χουχουλιάρικα’ και το ένα και το άλλο μαζί με νότες ανόητου ρομαντισμού και δε συμμαζεύεται. (πας καλά κορίτσι μου; σκέφτηκα).
Το μυαλό μου πήγε αμέσως στους τόσους άστεγους που θα ξεπαγιάσουν και πάλι εκεί έξω. Όπως και προχτές, που έβρεχε καταρρακτωδώς.
Πόσοι και πόσοι δεν θα τσίμπησαν ένα κρύωμα (στην καλύτερη) ή καμιά πνευμονία.
Και πόσοι από αυτούς (και από άλλους που έχουν ένα κεραμίδι πάνω από το κεφάλι τους αλλά ούτε ένα ευρώ στην τσέπη, μη μιλήσω για ασφάλιση), πόσοι θα έχουν πρόσβαση σε γιατρό ή νοσοκομείο;
Και πόσοι από τους λίγους ταλαίπωρους που θα εξεταστούν, θα μπορούν να αγοράσουν τα φάρμακα τους; Για εισαγωγή σε νοσοκομείο δε μιλάω καν.
Και από την άλλη διαβάζω και βλέπω παντού γύρω μου να βομβαρδίζομαι με πληροφορίες για τους χρυσαυγίτες και για όλες τις παροχές που είχαν τόσο στα κρατητήρια (δέκα σουβλάκια ο ένας, τρία τοστ ανάμεσα στα γεύματα ο άλλος και δε συμμαζεύεται) όσο και στις φυλακές (aircondition, τηλεόραση κλπ) και λέω ‘ρε πάμε καλά;’ (δε θα σχολιάσω ότι καθόμαστε ΑΚΟΜΑ και ασχολούμαστε με την πάρτη τους).
Εκεί έξω τα προβλήματα συνεχίζονται. Και είναι και πολύ άσχημα μάλιστα. Πότε θα το πάρουμε πρέφα γαμώτο μου;
Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ο κάθε άνθρωπος που έχει πάνω από 5 εγκεφαλικά κύτταρα με μια υποτυπώδη λειτουργία δεν μπορεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Να καταλάβει, να συνειδητοποιήσει, να αγανακτήσει, να δράσει. Έτσι πάει, αυτή είναι η σειρά.
Αναγκαστικά, λοιπόν, επιστρέφω στη βλακεία. Πρέπει να είναι ατελείωτη τελικά, δεν εξηγείται αλλιώς η όλη φάση. Παλιότερα πίστευα ότι φτάσαμε εδώ που φτάσαμε γιατί ο κάθε ένας κοιτούσε τον εαυτό του, κοιτούσαμε να βολευτούμε, να φάμε, να , να , να. Αλλά τελικά, δεν μπορώ να καταλάβω πώς είναι δυνατόν να είμαστε (ως μονάδες και ως κοινωνία) τόσοι χαζοί που να έχουμε φτάσει σε αυτό το σημείο και ακόμα να μην έχουμε αλλάξει μυαλά. Έλεος δηλαδή.
Θέλω να προλάβω να δω την εποχή που ο ένας θα νοιάζεται για τον άλλο, έμπρακτα, όπως αυτό μεταφράζεται.
Και, εν προκειμένω, θέλω να βλέπω ανθρώπους που πριν φοβηθούν και πριν σκεφτούν τον εαυτό τους, θα σκεφτούν τον άλλο.
Που όταν θα τους πλησιάσει ο άστεγος, η πόρνη, ο τοξικομανής, πριν φοβηθούν, θα αναλογιστούν τις δικές τους τις ευθύνες για την κατάστασή αυτή.
Γιατί πιστεύω ότι όλοι φταίμε. Λίγο ή περισσότερο, ενεργητικά ή με την ανοχή και τη σιωπή μας, νομίζω ότι όλοι κάτι έχουμε ή δεν έχουμε κάνει.
Και θα ήθελα να ζήσω τόσο ώστε να προλάβω να το δω να αλλάζει αυτό.
Αλλά παρότι ούτε 30 δεν είμαι ακόμα, δεν το βλέπω να γίνεται. Και ξενερώνω τέρμα, που λέει κι ένας πιτσιρικάς στην παλιά μου γειτονιά.
Να ‘σαι καλά πιτσιρίκο,
Κρις
(Αγαπητή φίλη, μάλλον δεν θα σώσετε εσείς τον κόσμο. Ούτε εγώ. Πολύ θα ήθελα να τους ταΐσω όλους, να τους βρω ένα σπίτι, να τους αγκαλιάσω και να τους πάω και μια κρουαζιέρα. Θα αλλάξει ο κόσμος, θα γίνει καλύτερος, θα είναι όλοι οι άνθρωποι αδελφωμένοι αλλά θα περάσουν πολλά χρόνια και εμείς δεν θα είμαστε εδώ. Εμείς μπορούμε να πετύχουμε μερικές μικρές νίκες. Από ραδιόφωνο, να ακούτε Classic and Jazz. Στο διαδίκτυο. Εγώ αυτόν ακούω όλη μέρα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.