Στον Ηλεκτρικό

Αγαπητέ πιτσιρίκο, γράφω για να μοιραστώ μαζί σου μια ιστορία που με συγκίνησε και με θύμωσε ταυτόχρονα. Βρίσκομαι στον Ηλεκτρικό του Πειραιά στις 7.00 το πρωί για να πάρω το τρένο και να επιστρέψω σπίτι μου από διακοπές. Στο βαγόνι που μπαίνω, βρίσκονται ελάχιστα άτομα, κάποιοι που επιστρέφουν από διακοπές, κάποιοι που πάνε στη δουλειά τους, κάποιοι που οι διακοπές τους αρχίζουν τώρα.

Το βλέμμα μου πέφτει πάνω σε μία γυναίκα, γύρω στα 40, που κάθεται με το γιο της. Κρατάει στα χέρια της μερικά χαρτιά, τα διπλώνει και τα ξεδιπλώνει συνεχώς. Μιλάει στο γιο της αλλά εκείνος δεν βγάζει λέξη, μόνο κουνάει το κεφάλι του μπρος πίσω.

Το τρένο ξεκινά και μετά από 2-3 στάσεις η γυναίκα σηκώνεται κρατώντας τα χαρτιά στα χέρια της, πλησιάζει μία άλλη γυναίκα, της δείχνει το χαρτί και την ρωτάει «ξέρετε πώς μπορώ να πάω εδώ;».

Η γυναίκα της λέει όχι. Στη συνέχεια ρωτάει τη διπλανή της αλλά και πάλι όχι.

Έρχεται σε εμένα και μου δείχνει το χαρτί. Το χαρτί έγραφε με μεγάλα γράμματα «Σισμανόγλειο». Με ρωτάει αλλά δεν έχω ιδέα πού είναι το Σισμανόγλειο.

Στη συνέχεια, ρωτάει μία άλλη γυναίκα οπότε και διαδραματίζεται ο εξής διάλογος:

«Γνωρίζετε πώς μπορώ να πάω εδώ»;
«Ναι, μπορείτε να κατεβείτε στο Μοναστηράκι, να πάρετε το μετρό προς αεροδρόμιο, να κατεβείτε στο Μέγαρο Μουσικής, από εκεί να πάρετε το 550, και έπειτα ρωτήστε τον οδηγό σε ποια στάση ακριβώς πρέπει να κατέβετε».
«Ωραία, αλλά πώς ξέρω σε ποια στάση πρέπει να κατέβω από τον ηλεκτρικό»;

Ως γνωστόν, στον ηλεκτρικό ακούγεται ελάχιστα σε ποια στάση βρίσκεσαι.

«Το γράφει εδώ», της απαντάει δείχνοντας τη φωτεινή επιγραφή.
«Εμμμ, ναι, απλά, εμμ, έχω ξεχάσει τα γυαλιά μου και δεν μπορώ να το δω».

Καταλαβαίνω ότι η γυναίκα δεν ήξερε να διαβάζει. Πιθανότατα ούτε ο γιος της ο οποίος πρέπει να ήταν γύρω στα 20. Στο 2014.

(Αγαπητέ φίλε, καλύτερα που δεν ξέρει γράμματα η γυναίκα. Κι εμείς που σπουδάζαμε 15 χρόνια, πήραμε δέκα πτυχία και μάθαμε 12 ξένες γλώσσες, τι καταλάβαμε; Γυρνάμε καλοκαιριάτικα από νησί σε νησί κι από παραλία σε παραλία σαν την άδικη κατάρα. Είναι δύσκολο να βρεις τον σωστό αέρα για να κάνεις kitesurf. Μην είστε, όμως, και πολύ σίγουρος ότι δεν ήξερε γράμματα η γυναίκα. Αυτό είναι ένα κόλπο που κάνω κι εγώ στον ηλεκτρικό, για να πιάνω κουβέντα σε άγνωστους και να τους αρπάζω τα πορτοφόλια. Να είστε καλά.)

(Επειδή με έχετε τρελάνει στις λυπητερές ιστορίες -κάποιοι αναγνώστες μου στέλνουν και φωτογραφίες με νεκρά παιδάκια από την Παλαιστίνη-, μήπως θα μπορούσε κάποιος καλός άνθρωπος να μου στείλει μια όμορφη ιστορία με έρωτες ή κάτι καλό, τέλος πάντων; Ευχαριστώ.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.