Διακοπές είναι η συνέχιση της επανάστασης με άλλα μέσα

(Πιτσιρίκο ήθελα από καιρό να σου στείλω ένα κειμενάκι. Σήμερα που διάβασα το σχόλιό σου “Γιατί έχουμε και μια ζωή να ζήσουμε. Δεν είναι θέμα ελιτισμού ή ιδιωτείας, είναι, απλώς, θέμα χρόνου και ρεαλισμού.”, λέω ας πάει και το παλιάμπελο…)

Πιτσιρίκο ο Μήτσος είμαι και πάλι και αποφάσισα να σου γράψω για να μοιραστώ μια επίμονη αισιοδοξία και μια πρόσκαιρη απενοχοποίηση.

Επίμονη αισιοδοξία διότι, αν και άνθρωπος των διαδηλώσεων και των πλατειών, συνήθως βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο σκατά, οπότε ένα άδειο ποτήρι είναι μια θετική εξέλιξη.

Και πρόσκαιρη απενοχοποίηση γιατί εν όψει καλοκαιριού πρέπει και εμείς να κάνουμε τα μπάνια μας, να βρεθούμε με φίλους, να μας φιλοξενήσουν και να τους φιλοξενήσουμε (το ‘πιασες μεγάλε μεγάλε).

Γιατί προϋπόθεση της επανάστασης είναι η αισιοδοξία, η συντροφικότητα, η ονειροπόληση και η αλμύρα ή καλύτερα, οι διακοπές είναι η συνέχιση της επανάστασης με άλλα μέσα. Και τώρα μάλιστα είναι η καταλληλότερη στιγμή γιατί:

«Ποτέ μην διακόπτεις τον εχθρό σου τη στιγμή που κάνει το λάθος» – Ναπολέων

Είναι κρίμα να έχουμε κυβέρνηση, Τρόικα, Κεντρική Τράπεζα κλπ κλπ, οι οποίοι τόσο μεθοδικά και επίμονα δουλεύουν για τη δυσφήμηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του Ευρώ και του Καπιταλισμού, και εμείς να στεκόμαστε εμπόδιο.

Διότι είναι σημαντικό να σώσουμε κάποια παραλία από την Ιδιωτικοποίηση, αλλά είναι σημαντικότερο να ανατρέψουμε όλες τις Ιδιωτικοποιήσεις και ακόμα πιο ουσιαστικό να καταστήσουμε την έννοια της ιδιωτικοποίησης συνώνυμη της κλεψιάς.

Σήμερα αυτό το κάνουν με τον καλύτερο και αποτελεσματικότερο τρόπο όλοι οι προαναφερθέντες υπερ-οργανισμοί, τράπεζες μπλα μπλα.

Οι Έλληνες που ήταν 115% υπέρ της ΕΕ και 1250% υπέρ των Ολυμπιακών Αγώνων και των Ιδιωτικοποιήσεων σήμερα είναι Ευρωσκεπτικιστές, κράζουν τον Μπόμπολα και ψηφίζουν ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.

Πράγματα απίστευτα 3-4 χρόνια πριν.

Και σιγά μην τα κατάφερε όλα αυτά ο Τσίπρας, η Παπαρήγα και ο Χάγιος.

Η νεοφιλελεύθερη επέλαση πέρασε, μέχρι στιγμής, γιατί όπως έχεις γράψει και εσύ, αλλά το έχει πει πολύ ωραία ο Τζιμάκος, εδώ και 20 χρόνια, «όλος ο κόσμος προσκυνάει σώβρακα, και φανέλες» ενώ ταυτόχρονα κατέστησαν τη λέξη «δημόσιο» αρνητικό προσδιορισμό σε ό,τι συνόδευε (δημόσιο συμφέρον, δημόσιος χώρος, δημόσιος υπάλληλος).

Η αλληλεγγύη έγινε εισφορά, η φιλοξενία (Ξενιος Ζεύς) επιχείρηση της Αστυνομίας και τα παιδιά μας τεκμήριο.

Αλλά:

“Οι καπιταλιστές είναι ικανοί να μας πουλήσουν ακόμα και το σχοινί που θα τους κρεμάσουμε” – του Λένιν (μάλλον)

Δηλαδή, είναι τόσο μαλάκες που παρά το γεγονός ότι το εργατικό δίκαιο έγινε μισή σελίδα Α4 και ο μισθός επίδομα αυτοί συνεχίζουν…

Και έτσι, μετά το δημόσιο, συνέχισαν και στην αποδόμηση του ιδιωτικού.

Το αυτοκίνητο δεν μπορείς να το μετακινήσεις, οι ιδιοκτησία έγινε τόσο δυσβάσταχτη που οι ιδιοκτήτες θα γίνουν αναρχικοί και θα φωνάζουν «καλύτερα κοπρίτης παρά ιδιοκτήτης», ενώ η πρόοδος (καθαρά νεωτερική έννοια) έγινε ανέκδοτο.

Η πρώτη γενιά μεταπολεμικά που θα ζήσει χειρότερα από τους γονιούς της.

Οι αυταπάτες καταρρέουν, τα stage και τα voucher του ΟΑΕΔ όλο και περισσότερο θα απογοητεύουν όσους συμμετέχουν σε αυτά, παρά θα αποτελούν ελπίδα για κάτι καλύτερο.

Οι μετανάστες, κυρίως επιστήμονες, θα βιώνουν ότι η διέξοδος στο εξωτερικό δεν καλύπτει το αδιέξοδο στη ζωή τους.

Ο καπιταλισμός είναι παντού. Το Μάτριξ καταρρέει και από τους γυάλινους ουρανοξύστες ξαφνικά βρίσκεσαι στο υποβρύχιο που προσπαθεί να επιβιώσει στους υπόνομους της πραγματικότητας. Αυταπάτες τέλος.

Υπάρχουν δημοσιογράφοι που έχουν αρχίσει να διακρίνουν τις ρωγμές που δημιουργούνται.

Και δεν αναφέρομαι στα προφανή, την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά στην αλλαγή νοοτροπίας των ανθρώπων.

Ξαφνικά ο Ανδριανόπουλος νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί τις Αγορές γράφοντας στο Capital «Η ηθική ανωτερότητα του καπιταλισμού», ενώ ο Παπαχελάς γράφει στην Καθημερινή για την απουσία εθνικής συνείδησης της αστικής τάξης «Δεν ήταν αστική τάξη αυτό το «πράγμα». ΧΑΧΑΧΑΧΑΑΧΑΑ….Πραγματικά ζούμε ωραίες στιγμές. Οπότε:

«Μακάριοι οι πεινώντες και διψώντες την δικαιοσύνην, ότι αυτοί χορτασθήσονται» (συνομιλητής του πρωθυπουργού μας)

Οι πεινασμένοι για δικαιοσύνη, για δημοκρατία, για ελευθερία, αυτοί που διψάνε για ζωή, αυτοί είναι που θα χτίσουν το αύριο.

Αλλά πρέπει να παλεύεις για το αύριο, ζώντας (όχι επιβιώνοντας) και το σήμερα.

Γιατί, πιτσιρίκο, υπάρχει ο ιστορικός χρόνος που τον μετράμε με αιώνες, αλλά υπάρχει και ο ανθρώπινος που τον μετράμε με χρόνια και κάποιες όμορφες στιγμές.

Οπότε θα ακολουθήσω και εγώ τα κάλεσμα σου για εξόρμηση στις παραλίες, προπαγανδίζοντας βέβαια ότι το καλοκαίρι είναι για όλους και όλο το χρόνο.

Ήμουν τυχερός που γεννήθηκα στην Ελλάδα (και δεν έχω σκοπό να φύγω), που σε τελική ανάλυση μπορεί να έχουμε πάρει τα @@ μας κυρίως στα εργασιακά αλλά ταυτόχρονα δημιουργούμε προϋποθέσεις για μια ριζική ανατροπή.

Πρώτα στην Ελλάδα οι κοινωνικοί αγώνες βρήκαν πολιτική διέξοδο. Πρώτοι εμείς το καταφέραμε αυτό και όπως είπε ο Ταρίκ Αλί: «Δεν μου αρέσει να μιλάω για πολιτικά κινήματα, μου αρέσει να μιλάω για πολιτικές εναλλακτικές. Γιατί τα κοινωνικά κινήματα που αποφεύγουν τις πολιτικές εναλλακτικές, εντέλει καταλήγουν στην ήττα…(…) Όταν μιλάω για την Ευρώπη σε διάφορες χώρες του κόσμου, το μοναδικό παράδειγμα που αναφέρω είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Λέω στους indignados της Ισπανίας “Δημιουργήστε έναν ΣΥΡΙΖΑ”. Το ίδιο στην Ιταλία, στην Ισπανία, την Πορτογαλία την Ιρλανδία.».

Ζω την περίοδο που πρώτο κόμμα στην Ελλάδα είναι ένα αριστερό κόμμα, και είμαι πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.

Παραφράζοντας τον Γκράμσι λοιπόν, με την αισιοδοξία της σκέψης και την αισιοδοξία της πράξης, βάζω τα κόκκινα μπρατσάκια μου, που με κράτησαν στην επιφάνεια του μνημονιακού βούρκου με το μέτωπο καθαρό και βουτάω…

Ελπίζω να συναντηθούμε στις παραλίες, στις Θεσμοφοριάζουσες ή και στα δύο…

Μήτσος

ΥΓ. Αν οι αριστεροί μπορούμε για λίγο τελοσπάντων να ξαποστάσουμε, οι δεξιοί θα πρέπει σήμερα να διώξουν αυτό το φασιστοκλεπτοαντιαισθητικό συνονθύλευμα του Σαμαρά και να διασώσουν την όποια υπόληψη έχει απομείνει στη Νέα Δημοκρατία. Δεν πιστεύω -και αρνούμαι να πιστέψω- ότι δεν υπάρχουν δημοκράτες στη Νέα Δημοκρατία ή στον χώρο την Δεξιάς. Εγώ, αριστερός, και δεν αντέχω την κατάντια τους, αυτοί πώς μπορούν;;;

(Αγαπητέ Μήτσο, απολαμβάνω κι εγώ την πτώση τους. Και το πιο ωραίο και σωστό μέρος για να απολαμβάνεις την πτώση τους είναι η παραλία. Δεν υπάρχει λόγος να τους αντισταθείς και να τους διαλύσεις. Διαλύονται και μόνοι τους. Μάλιστα, μόνοι τους, διαλύονται πιο εύκολα και πιο γρήγορα. Αντιθέτως, η αντίσταση τους ενώνει και τους δίνει χρόνο. Τα λέμε στις παραλίες και στα θέατρα, δυο χώρους που οι άνθρωποι είναι στις πιο καλές τους στιγμές. Να είσαι καλά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.