Η πραγματικότητά μου

Καλή σου μέρα πιτσιρίκο. Θέλω να φύγω από εδώ μέσα, δεν αντέχω άλλο. Και θα το κάνω δηλαδή. 8 ώρες (και λίγες λέω) για μισθό της πείνας, πάνω από έναν υπολογιστή και ένα τηλέφωνο, να σε πρήζουν για το τάδε προϊόν της τάδε εταιρείας. Ποιος νοιάζεται; Τι σημασία έχουν γαμώτο; Πως τα καταφέραμε έτσι;

Έχω δει κόσμο να κλαίει εδώ μέσα. Και είμαι σίγουρος ότι και την ώρα που σου γράφω υπάρχει κόσμος που κλαίει σε άλλες εταιρείες και άλλους εργασιακούς χώρους. Αξίζει η δουλειά σου αν σε έχει κάνει έστω και μία φορά να κλάψεις (από λύπη);

Θα χρησιμοποιήσω μια φράση ενός φίλου. Πολλές φορές βγαίνω από το σώμα μου, βλέπω τι γίνεται εδώ γύρω, και γελάω. Το επίπεδο της ζωή μας δεν έγινε ποτέ καλύτερο τελικά, ίσως να φταίει η θεωρία της Κόκκινης Βασίλισσας.

Θα φύγω από εδώ μέσα και θα κάνω πράγματα που μου αρέσουν. Δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω αλλά πρέπει να το δοκιμάσω πριν είναι πολύ αργά. Δεν σου γράφω για να το δημοσιεύσεις, δεν με ενδιαφέρει, αλήθεια.

Απλά θα ήθελα να μάθω πως τα κατάφερες; Πήρες ρίσκο όταν εγκατέλειψες την δημοσιογραφία ή είχες “πλάτες” από πίσω σου;

Έχεις να δώσεις κάποια συμβουλή σε έναν 25χρονο πέρα από τα “κυνήγα τα όνειρά σου” ή “κάνε αυτό που αγαπάς”. Δεν ξέρω αν αυτά που αγαπάω μπορούν να με ταΐσουν.

Μπράβο σου, πάντως. Διότι αν δεν μας κοροϊδεύεις, τότε ζεις ένα όνειρο. Ή μάλλον, την πραγματικότητα σου.

Γιάννης Ρ.

(Αγαπητέ φίλε, να φύγετε. Και να κάνετε τα πράγματα που αγαπάτε. Να προσπαθήσετε τουλάχιστον. Κι αν δεν τα καταφέρετε, πάντα θα υπάρχει μια κωλοδουλειά για σκλάβους να σας περιμένει. Αλλά να προσπαθήσετε· τώρα που είστε νέος. Κοιτάξτε, στο τέλος της ζωής μας μας περιμένει η σίγουρη χρεοκοπία που είναι ο θάνατος. Οπότε, αφού ξέρουμε πως θα χρεοκοπήσουμε οριστικά, δεν υπάρχει λόγος να φοβόμαστε και να μαραζώνουμε σε δουλειές που μας αρρωσταίνουν και φέρνουν την χρεοκοπία του θανάτου πιο κοντά. Άρα, τολμήστε. Αυτή είναι η συμβουλή μου. Σας την γράφω επειδή μου την ζητάτε. Διαφορετικά, δεν δίνω ποτέ συμβουλές σε κανέναν. Δεν εγκατέλειψα την δημοσιογραφία γιατί δεν είμαι δημοσιογράφος. Οι δουλειές που έκανα ήταν προτάσεις που ήρθαν σε έναν πολίτη που καθόταν στο σπίτι του και έγραφε στο μπλογκ του. Και το έκανα. Εύκολο ήταν, πλάκα είχε, αρκετά χρήματα έβγαζα -για να αγοράσω ελεύθερο χρόνο για μετά-, οπότε γιατί να μην το κάνω; Πήρα την πρωτοβουλία και σταμάτησα λίγο πριν η Ελλάδα προσφύγει στο μηχανισμό στήριξης. Αλλά, αφού τώρα, τέσσερα χρόνια μετά, έχει αποδειχτεί πως οι Έλληνες δεν θέλουν να γίνει καμία θετική αλλαγή στη χώρα μας, μπορεί να δουλέψω ξανά σε ΜΜΕ. Δεν έχω πια πρόβλημα με τη συνείδησή μου. Εγώ το χρέος μου απέναντι στον εαυτό μου και στην κοινωνία το έκανα. Άλλωστε, οι προσπάθειες εκτός των καθεστωτικών ΜΜΕ δυστυχώς απέτυχαν, οπότε υπάρχει και η σκληρή πραγματικότητα της επιβίωσης. Δεν έχω “πλάτες”, εκτός από τις δικές μου που φαρδαίνουν κάθε μέρα από τα βάρη και το κολύμπι. Μπορεί να πει κάποιος πως οι πλάτες είναι οι αναγνώστες του μπλογκ. Μετά από δέκα χρόνια, είναι πάρα πολλοί πια αυτοί που το διαβάζουν και το στηρίζουν. Καλή τύχη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.