Η χώρα των προδομένων προφητών

Φίλε Πιτσιρίκο, πολύ όμορφο το κείμενο για τον Λουκάνικο. Όμορφο και πικρό συνάμα. Μια κοινωνία στο κόκκινο, ποδοπατημένη, διαλυμένη και να έχει μονάχα ένα ήρωα και μάλιστα έναν σκύλο. Ο μόνος που έτρεχε καταπάνω στα ΜΑΤ, ξανά και ξανά, παρά τα γκλομπ και τα δακρυγόνα. Χθες το βράδυ στην ψήφο εμπιστοσύνης έξω από την Βουλή καμιά 50αρια νοματαίοι. Το φώτο-ρεπορτάζ από το thepressproject συγκλονιστικό. Δεν γεμίζουμε ταξί ούτε με τον ταξιτζή!

Βέβαια, στις δημοσκοπήσεις ο ΣΥΡΙΖΑ είναι μπροστά 6-10.5% μονάδες από την ΝΔ. Και όλοι μιλάνε για την επικείμενη πτώση της κυβέρνησης μετά την αδυναμία εκλογής ΠτΔ τον Φλεβάρη του 2015.

Άρχισε η αντίστροφη μέτρηση, γράφουν και λένε τα [λίγα] αντιπολιτευόμενα ΜΜΕ. Δέκα, εννιά, οκτώ, τρία, δύο, ένα, βρουουούμμμμ! Το Challenger θα απογειωθεί! Ξανά και ξανά. Με το ίδιο πλήρωμα. Με τους ίδιους θεατές. Με τα ίδια αναπάντητα ερωτηματικά.

Μία ακόμη ανάθεση. Θα έρθεις εσύ να με σώσεις. Εγώ θα κοιτώ. Εσύ θα κάνεις ότι περνάει από το χέρι σου για να μου αλλάξεις την ζωή.

Εγώ θα σε κρίνω και σε κατακρίνω, όταν πιστεύω ότι χρειάζεται. Θα συμμετέχω μόνο σε συναυλίες διαμαρτυρίας ή συμπαράστασης.

Φρόντισε μονάχα να έχεις σπουδαίους καλλιτέχνες στην σκηνή γιατί, αλλιώς, βαριέμαι.

Μου έχουν αλλάξει τα φώτα τα 4 τελευταία χρόνια του μνημονίου, και ο σατράπης ο εργοδότης με έχει να δουλεύω 12 ώρες την ημέρα και 450 ευρώ τον μήνα, ανασφάλιστο και διαρκώς εκβιαζόμενο.

Κι έχω και την μάνα μου να με λιβανίζει με το «πόσο τυχερός είμαι» και «δες τον έναν και δες τον άλλο».

Δεν το αντέχω αυτό. Σώσε με και διασκέδασε με.

Μια ακόμα ανάθεση. Μια ακόμα προαναγγελθείσα απογοήτευση. Απλά περιμένουμε την ώρα για να πει ο ένας «είδες που τα έλεγα εγώ τίποτα δεν θα κάνει» και να συμπληρώσει ο άλλος ότι «μας πρόδωσε κι αυτός ο καριόλης».

Στην χώρα που ο καθένας είναι προφήτης και όλοι καρτερούν την έλευση του Μεσσία. Στην χώρα των προδομένων προφητών.

Δεν ξέρω τελικά αν δεν υπάρχουν δρόμοι ή αν έχουμε στερέψει από θέληση. Μου φαίνεται πάντως θλιβερό να βρίσκομαι 2000 μίλια μακριά από την Ελλάδα, να περπατώ σε καταπράσινα υγρά πάρκα και να σιγοτραγουδώ παλιά τραγούδια του Μίκη, του Νιόνιου και του Χατζιδάκη.

Σαν να μην πέρασε στιγμή από τις αρχές της δεκαετίας του ’60. Ίδια η δυστυχία, ίδια η ξενιτειά , ίδια η φυλακή και το αδιέξοδο του τοίχου. Καμία καινούργια έμπνευση. Εγώ επιβιώνω, εσύ επιβιώνεις, αυτός επιβιώνει, εμείς επιβιώνουμε. As usual…

Έχει αρχίσει ξανά να βρέχει. Μπαίνω σε ένα μικρό καφέ. Διπλός εσπρέσο κολλητά στο παράθυρο. Φυσάει και τα κλαδιά των δέντρων κουνιούνται πέρα δώθε.

Ένα νεαρό ζευγάρι τρέχει μες την βροχή που δυναμώνει πιασμένο χεράκι-χεράκι. Εκείνος μαύρος, μάλλον από Καραϊβική. Εκείνη Ασιάτισσα. Γέλια δυνατά. Πολλές ανοιχτές ομπρέλες. Πολύχρωμες ομπρέλες.

Δεν μοιάζει να είναι από τον δικό μου κόσμο, αλλά είναι όμορφα εκεί έξω.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, πριν λίγες ημέρες, συζητούσα με μια ακτιβίστρια από την Ισπανία. Από την κουβέντα μας και από τις συγκρίσεις ανάμεσα στις δυο χώρες, κατάλαβα πόσα πράγματα μπορούσαμε να κάνουμε μέσα στην κοινωνία, μετά την χρεοκοπία της χώρας. Οι Ισπανοί τα έκαναν. Εμείς μείναμε στα λόγια. Είπαμε πολλά λόγια αλλά δεν κάναμε σχεδόν τίποτα. Γενικά, εμείς οι Έλληνες λέμε πολλά λόγια αλλά στις πράξεις είμαστε πολύ λίγοι. Πιστέψαμε πως οι διαδηλώσεις ήταν το κύριο όπλο μας και όλα τελείωσαν με τις διαδηλώσεις. «Οι διαδηλώσεις είναι μόνο ένα από τα όπλα μας» μου είπε η Ισπανίδα. Οι Ισπανοί -σε αντίθεση με τους Έλληνες- δεν έφαγαν την προπαγάνδα της κυβέρνησής τους πως για όλα φταίνε οι ξένοι. Μάλλον, επειδή δεν πιστεύουν -όπως εμείς- πως είναι ο περιούσιος λαός. Οι Ισπανοί δεν έστειλαν τους νεοναζιστές στη Βουλή. «Αυτό δεν έγινε» μου είπε η Ισπανίδα, «γιατί η εναλλακτική που είχαν οι Ισπανοί πολίτες ήταν πολύ δυνατή». Είχαμε την ευκαιρία αλλά την πετάξαμε. Και τώρα ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί από τις δικές μας πλατείες δεν βγήκε ούτε ένα Podemos. Ίσως, εμείς να μην podemos-μπορούμε. Γιατί ποιος Έλληνας θα παραδεχτεί πως κάποιος άλλος μπορεί να είναι πιο ικανός από αυτόν; Κανείς. Οπότε, ανάθεση ξανά. Και ξέρουμε πού οδηγεί η ανάθεση. Αλλά θα κάνουμε πάλι τους έκπληκτους και θα πέφτουμε από τα σύννεφα. Από εκεί που μας ψεκάζουν δηλαδή. Θα έπρεπε να δεις την έκφραση της Ισπανίδας, όταν της είπα πως υπάρχουν πάρα πολλοί Έλληνες που πιστεύουν πως μας ψεκάζουν και πως αυτός είναι ο λόγος που δεν αντιδρούμε. Να είσαι καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.