Οι σαμουράι και οι διαδηλώσεις
Γεια σου πιτσιρίκο, είδα πρόσφατα αυτό το βίντεο και μου έφερε στο μυαλό ξανά, ένα θέμα που με βασανίζει χρόνια τώρα (συγκεκριμένα, από τον καιρό των πλατειών και των αγανακτισμένων). Θυμάμαι τότε πώς διψούσα για μια αλλαγή, και πώς όλη αυτή η μαζική αγανάκτιση και κοινητοποίηση του κόσμου, μαζί (κυρίως) με την οργάνωση της πλατείας συντάγματος, των συνελεύσεων, κτλ, μου έδινε πολλές ελπίδες ότι, παρ’ όλη την απαισιοδοξία μου, ίσως τελικά η αλλαγή αυτή να ερχόταν.
Το τι ακολούθησε όλοι το ξέρουμε. Είδαν πολλά τα μάτια μας τις μέρες των πλατειών – ειδικά αυτοί που δεν είχαν ξαναβρεθεί σε πορείες, συνελεύσεις, κτλ, όπως κι εγώ. Έγραψες τις προάλλες, όπως και εκείνες τις μέρες, τη φράση “τους είχαμε”.
Αυτό ακριβώς είχα μέσα μου και τότε. Τους είχαμε. Και η απορία και η πίκρα μου μεγάλωναν κάθε φορά όλο και περισσότερο, όταν έβλεπα να κάνουμε πάντα πίσω. “Τους έχουμε” σκεφτόμουν, “γιατί δεν αντιστεκόμαστε; Γιατί δεν τους παίρνουμε στο κυνήγι;”.
Αργότερα κατάλαβα. Όπως είπες κι εσύ, δεν το είχαμε πιστέψει. Δεν ήμασταν έτοιμοι ίσως.
Όπως και να χει, λόγω όλων αυτών των γεγονότων, και όσο παρακολουθώ τις (λιγοστές) διαμαρτυρίες που γίνονται στην ελλάδα, αλλά και όχι μόνο, έχει γεννηθεί ένα ερώτημα μέσα μου: έχουν κανένα ουσιαστικό νόημα όλες αυτές οι απεργίες, οι πορείες και οι διαμαρτυρίες;
Τελικά και ουσιαστικά καταφέρνουμε τίποτα; Και αν ναι, τι; Τι νόημα έχει να κάνουμε μια πορεία-διαμαρτυρία, με μόνιμο αποτέλεσμα να πεθαίνουμε στα χημικά και στο ξύλο κάθε φορά, προσφέροντας στην ουσία εθελοντικά τους εαυτούς μας προς εκτόνωση των τσιμεντοκέφαλων και απάνθρωπων δυνάμεων καταστολής;
Εάν οι απεργίες δεν είναι πραγματικά μαζικές και διαρκείας, αν οι πορείες και οι διαμαρτυρίες δεν γίνονται σωστά προετοιμασμένες για διεκδίκηση των διεκδικούμενων κάθε φορά αξιών και δικαιωμάτων, τότε ποιο πραγματικά είναι το νόημα;
Κάθε φορά που βρισκόμουν σε πορείες, ή έβλεπα ανάλογα γεγονότα ανά τον κόσμο στο διαδίκτυο, είχα συνεχώς την εικόνα των δυνάμεων καταστολής να τρίβουν τα χέρια τους και να τρέχουν τα σάλια τους με προσμονή, και των κυβερνώντων να χαμογελούν ειρωνικά στις βιλλάρες τους.
Το πρόβλημα πλέον είναι ότι οι εξουσιάζοντες έχουν καταφέρει να προστατεύσουν τα συμφέροντά τους σε βάθος. Κι αυτό γιατί, όχι μόνο έχουν την καταστολή με το μέρος τους – χωρίς να υπάρχει κάποια ουσιαστική “απάντηση” από πλευράς των κάθε φορά διαμαρτυρομένων – αλλά κυρίως γιατί έχουν καταφέρει να διχάσουν και να αποχαυνώσουν το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου, έχοντας ταυτόχρονα τη νομοθετική και δικαστική εξουσία με το μέρος τους.
Οι απεργίες και οι πορείες διαμαρτυρίας είχαν άλλη δύναμη τον προηγούμενο αιώνα, όπου και πράγματι κατακτήθηκαν πολλά δικαιώματα από το εργατικό κίνημα, και άλλη τώρα, που η εξουσία φρόντισε να αναβαθμίσει την προστασία της και την καταστολή, ενώ εμείς βασιζόμαστε στα ίδια πενιχρά μέσα που χρησιμοποιούνταν και τότε.
Είμαστε σαν τους σαμουράι που αρνούμενοι να δεχτούν την έλευση της εποχής της πυρίτιδας και το τέλος της δύναμής τους, ορμούσαν στη μάχη με τα σπαθιά στα χέρια, και πέφτανε νεκροί από τις σφαίρες των σύγχρονων τότε πυροβόλων όπλων των αντιπάλων τους χωρίς καν να πλησιάσουν.
Επανέρχομαι λοιπόν στο θέμα: τι νόημα έχουν όλα αυτά, και κυρίως, πώς μπορούμε να αντιμετωπίσουμε την εξουσία και τους μηχανισμούς της;
Δυστυχώς, δεν μπορώ να βρω κάποια σαφή απάντηση. Καταλαβαίνω τη συμβολική σημασία που έχουν οι διαδηλώσεις και οι απεργίες, καθώς και τις προοπτικές για πραγματικά αποτελέσματα, αλλά αυτό προϋποθέτει καλά προετοιμασμένες και κυρίως συνολικές – εννοώντας το σύνολο του πληθυσμού – ενέργειες (πράγμα που δε νομίζω να γίνει, αν δεν αλλάξουν πολλά).
Το σημαντικότερο, κατά τη γνώμη μου (και αυτός είναι ο λόγος που συμπεριέλαβα και το βιντεάκι), είναι να αλλάξουμε οι ίδιοι.
Ο κάθε άνθρωπος είναι σημαντικό αρχικά να γνωρίσει πραγματικά τον εαυτό του και να τον αγαπήσει.
Και όταν γίνει αυτό, μετά είναι εύκολο να αγαπήσει και τους άλλους, γιατί το εγώ δεν υπάρχει χωρίς το εμείς.
Είναι τόσο εύκολο, που δεν χρειάζεται καν προσπάθεια, συμβαίνει αυτόματα, όταν καταφέρει κανείς το πρώτο μέρος.
Όμως πέρα από αυτό -ή καλύτερα, μέχρι να γίνει αυτό- πρέπει να βρούμε καινούργιους τρόπους αντίστασης και ουσιαστικής διεκδίκησης των δικαιωμάτων μας. Αυτός είναι και ο λόγος που σου έγραψα.
Μιας και είσαι ο πιο καλυτερότερος blogger του κόσμου (ναι, του κόσμου) και σε διαβάζουν πολλοί άνθρωποι, θα ήθελα να ξέρω αν μπορεί κανείς να βρει απάντηση ή κάποια ιδέα πάνω σε αυτό το πρόβλημα.
Συγγνώμη για το μέγεθος του κειμένου, δεν περίμενα να βγει τόσο μεγάλο. Ακόμα και αν δεν το δημοσιεύσεις, θα ήθελα ωστόσο – αν εννοείται νομίζεις ότι είναι άξιο ενδιαφέροντος – να θέσεις το ερώτημά μου με το δικό σου τρόπο στους υπόλοιπους αναγνώστες σου.
Ι.
Υ.Γ.: Αν σου λείπουν οι ελιές, έλα στα Μέγαρα που πνίγεται όλος ο κάμπος. Είναι ωραία στις ελιές. Επίσης η απαλλοτρίωση πάει σύννεφο!
Πολλά φιλιά!
(Αγαπητέ φίλε, ωραία τα λέει ο brother στο βίντεο. Είναι μια ολόκληρη κουβέντα το αν πρέπει να αλλάξουν οι άνθρωποι για να αλλάξει το σύστημα ή αν πρέπει να αλλάξει το σύστημα για να αλλάξουν οι άνθρωποι. Εγώ πιστεύω πως πρέπει να αλλάξει το σύστημα, για να αλλάξουν οι άνθρωποι. Αλλά και το σύστημα, οι άνθρωποι θα το αλλάξουν. Η ταπεινή μου γνώμη είναι πως οι εποχές άλλαξαν, η εξουσία έχει βρει νέους τρόπους επιβολής και αποβλάκωσης αλλά οι τρόποι αντίδρασης των πολιτών παραμένουν οι ίδιοι. Οι πορείες και οι διαδηλώσεις είναι ένας από τους τρόπους αντίδρασης. Δεν είναι ο μόνος τρόπος αντίδρασης. Πρέπει να είσαι πιο έξυπνος από την εξουσία που έχει έναν ολόκληρο και πολύ έμπειρο μηχανισμό, για να σε αντιμετωπίσει. Ο κόσμος θα αλλάξει σε μια μέρα, αν κάνουμε το συνειδησιακό άλμα. Μέχρι τότε, θα νικάει ο φόβος. Οι άνθρωποι αγαπούν να φοβούνται. Άρρωστη αγάπη αλλά αγάπη. Το είδαμε ξεκάθαρα στις εκλογές του 2012, μετά την χρεοκοπία. Επίσης, οι άνθρωποι θέλουν αφεντικά. Μου το είπε ξεκάθαρα και ειλικρινά ένας φίλος χτες: “Εγώ θέλω αφεντικό”. Οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν πάντα κάποιον να τους λέει τι θα κάνουν. Θα αλλάξει αυτό κάποτε. Είμαστε ακόμα στην πρωτόγονη περίοδο της ανθρωπότητας. Αλλά ο μαύρος στο βίντεο δεν έχει πια αλυσίδα στο πόδι, όπως είχαν οι πρόγονοί του -μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες- και πρόεδρος των ΗΠΑ είναι σήμερα ένας μαύρος. Αλλάζει ο κόσμος αλλά όχι όσο γρήγορα θα θέλαμε. Η ζωή μας είναι μικρή για τις αλλαγές που επιθυμούμε. Όσο για την Ελλάδα, όταν 20 άνθρωποι που μένουν σε μια πολυκατοικία δεν μπορούν να συμφωνήσουν με ποιο τρόπο θα ζεσταθούν όλοι μαζί τον χειμώνα -και καταλήγουν να ζεσταίνεται ο καθένας μόνος του, πληρώνοντας περισσότερα χρήματα-, τι νόημα έχει να πάνε αυτοί οι άνθρωποι στην πορεία και στην διαδήλωση; Αν δεν τα βρούμε στα μικρά και καθημερινά, αποκλείεται να συμφωνήσουμε και να ενωθούμε στα μεγάλα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.