Ποιος είν’ αυτός ο Ηλίας;

Πιτσιρίκο, ποιος είν’ αυτός ο Ηλίας; Που γράφει σαν εσένα, σκέφτεται σαν εσένα, αλλά δεν είσ’ εσύ (ωραίο ρομαντικό μου βγήκε αυτό!). Και κάθε φορά που τον διαβάζω, κλαίω. Από απλό δάκρυ μέχρι κλάμα Μάρθα Βούρτση. Επειδή γράφει απ’ τα ξένα. Κι έχει αυτό τον πόνο του ανθρώπου που «εκδιώχθηκε» από ‘κει που αγαπούσε. Και καταδικάστηκε να μισεί και ν’ αγαπά ταυτόχρονα τον τόπο του. Κι αυτό εμένα μιλάει μέσα μου. Και με το προηγούμενο mail του έκλαψα, αλλά αυτή τη φορά κάτι είχε αλλάξει. Ήταν η πρώτη φορά που με έπιασα να μη νιώθω το ίδιο. Το ίδιο πάθος που ανακατεύει πόνο, αγάπη και μίσος.

Είναι η πρώτη φορά που σκέφτηκα, ότι δεν θα μου λείψει τίποτα όταν φύγω απ’ την Ελλάδα. Ούτε ο ήλιος, ούτε η θάλασσα, ούτε η ζεστασιά, ούτε τα νησιά ούτε οι παραλίες τους. Κενό! Τα χόρτασα όλα αυτά και τα πλήρωσα χρυσάφι. Μου κόστισαν πολλή ζωή και αξιοπρέπεια.

Δεν είναι η ανεργία, η ανέχεια, η ανασφάλεια κι απουσία πρόνοιας. Είναι κάτι που προϋπήρχε της κρίσης και σαν να μου φαίνεται ότι υπήρχε από πάντα, παντού γύρω μου.

Είναι ο φασισμός με τα είδη του. Ο φασισμός των απαίδευτων, ο φασισμός των απολίτιστων, ο φασισμός των εξυπνάκηδων, ο φασισμός των εκμεταλλευτών, ο φασισμός των ανίκανων που επιβιώνουν με «μπαρμπάδες στη Κορώνη», ο φασισμός των περήφανων ανιστόρητων, ο φασισμός των παρελθοντολάγνων, ο φασισμός (αυτός κι αν είναι!) των θρησκευόμενων και των αφεντικών τους.

Όλα αυτά τα είδη, που αν τολμήσεις να μην ανήκεις πουθενά, κάνουν ότι μπορούν για να σε καταστρέψουν. Χλευάζουν, στιγματίζουν, εκφοβίζουν, εκβιάζουν, συκοφαντούν.

Μια ψυχαναγκαστική κοινωνία που ο φασισμός της με πνίγει και δεν μπορώ πια να τον υποστώ.

Κι είμαι νέα ακόμα (όχι πολύ άλλα, είμαι). Κι έχω πολύ όρεξη να μάθω, να γνωρίσω, να εμπλακώ με άλλο κόσμο κι άλλες κουλτούρες (με τα στραβά τους και τα καλά τους).

Ν’ ανοίξει όσο πάει το μυαλό μου και να μη φοβάμαι να είμαι ελεύθερη.

Να μην απειλείται η αξιοπρέπειά μου. Να μη φοβάμαι να μιλήσω και να πω την άποψή μου.

Να μπορώ αν κάνω παιδί να το μεγαλώσω ελεύθερα. Να αποφασίσει αυτό για τις απόψεις του και τα πιστεύω του κι όχι να του τα επιβάλλουν όπως εμένα.

Κι αυτά στην Ελλάδα δεν γίνονται. Και δεν γίνονται γιατί οι Έλληνες δεν θέλουν ν’ αλλάξουν. Κι εγώ δεν έχω κανένα δικαίωμα να παλέψω να αλλάξω όποιον δεν θέλει να αλλάξει. Γιατί κι αυτό θα ήταν φασιστικό από μέρους μου.

Γι’ αυτό Ηλία, μη στεναχωριέστε. Καθίστε εκεί που είστε (ή κάπου αλλού). Και για σας και για τα παιδιά σας. Μπορώ να καταλάβω πόσο δύσκολο κι επίπονο είναι χωρίς αυτόν τον ήλιο κι αυτή τη θάλασσα. Αλλά χωρίς αξιοπρέπεια δεν παλεύεται!

Και δε μας φοβάμαι. Μπορούμε να φτιάξουμε δικό μας ήλιο και θάλασσα όπου βρεθούμε.

Α.Δ.

(Αγαπητή φίλη, κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ο Ηλίας. Ούτε εγώ. Ο Ηλίας είναι ένας πρίγκιπας που μετανάστευσε στην Εσπερία. Και μας στέλνει μέιλ από εκεί. Γιατί του λείπει η Ελλάδα. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.