Τελικά, θα γίνουμε Βουλγαρία;
Αγαπητέ Πιτσιρίκο, όταν άρχισε να ξετυλίγεται η οικονομική χρεωκοπία της Ελλάδος, άκουγες με αγωνία από παντού την φράση “θα γίνουμε Βουλγαρία”. Η φράση ταλαντευόταν σαν απειλή και εφιάλτης.
Οι περισσότεροι Έλληνες είχαν γνωρίσει την Βουλγαρία μέσα από την ελληνική επιχειρηματική δραστηριότητα: τις επιχειρήσεις δηλαδή που έφυγαν από την Ελλάδα και μετακόμισαν εκεί, ώστε να έχουν υπαλλήλους με ένα κομμάτι ψωμί, και χωρίς εργατικούς νόμους να τους προστατεύουν (βέβαια, εφόσον τέτοιου είδους επιχειρηματίες μάς κυβερνούν, δεν ξέρω τι μάς έκανε να πιστεύουμε ότι αυτό δεν ήταν το όνειρό τους και για την Ελλάδα- και άρα η εισαγωγή των εκεί συνθηκών εργασίας ήταν μόνο θέμα χρόνου… Αλλά αυτό είναι άλλη συζήτηση).
Τυχαίνει να γνωρίζω την Βουλγαρία αρκετά καλά. Στις αρχές του ’90 η χώρα πετάχτηκε από την παρωδία του υπαρκτού σοσιαλισμού στην λαίλαπα του άκρατου νεοφιλελευθερισμού.
Χωρίς ο κόσμος να προλάβει να πολιτικοποιηθεί, ή να πάρει χαμπάρι τι σημαίνει νεοφιλελευθερισμός, ήρθε σαν συνταγή σωτηρίας από την Δύση.
Ιδιωτικοποιήθηκε ό,τι μπορούσε να ιδιωτικοποιηθεί, πολλές φορές με αγοραστή πρώην υψηλόβαθμο στέλεχος του απερχομένου κομμουνιστικού κόμματος, που εν μία νυκτί μετετράπη σε μπίζνεσμαν.
Μαζί με το χάος και την θεοποίηση του χρήματος ήρθε φυσικά και η μαφία.
Την δεκαετία του ’90 ο κόσμος δοκιμάστηκε από πείνα, κρύο, έγκλημα και γενικότερα και άγριες καταστάσεις.
Αργότερα τα πράγματα άρχισαν να μπαίνουν σε μία τάξη στην νέα τους δομή, το έγκλημα υποχώρησε, ο κόσμος απέκτησε πρόσβαση στα απαραίτητα και η χώρα άρχισε να (ξανα)αποκτά υποδομές.
Βέβαια, η χώρα των 8 εκατομμυρίων πλήρωσε και 1 εκατομμύριο μετανάστες ανά την Ευρώπη και τον κόσμο.
Σήμερα, η χώρα είναι φτωχή αλλά αξιοπρεπής, και βαδίζει τον δύσκολο δρόμο της ανασυγκρότησης, μέσα στα πλαίσια, φυσικά, που τής ορίστηκαν “ανήκοντας εις την Δύσιν”.
Το 2006, ως μουσικός που είμαι, είχα την τιμή να είμαι προσκεκλημένος να συνεργαστώ με την Φιλαρμονική Ορχήστρα της Σόφιας.
Μετά το τέλος της συναυλίας, στα καμαρίνια πέρασε κατά το σύνηθες αρκετός κόσμος να συγχαρεί.
Μεταξύ των οποίων, ένας γεράκος, ντυμένος απλά αν όχι φτωχικά, που ήρθε μόνος του, μού έσφιξε το χέρι για συγχαρητήρια χωρίς να συστηθεί, και πάλι μόνος έφυγε από την πίσω είσοδο.
Οι Βούλγαροι συνάδελφοι μού είπαν: αυτός είναι ο υπουργός Πολιτισμού· έρχεται και παρακολουθεί κάθε συναυλία.
Έμαθα κατόπιν ότι η παράδοση λέει στην Βουλγαρία ότι ο υπουργός Πολιτισμού είναι πάντα καλλιτέχνης. Αυτός ήταν μουσικολόγος, ο σημερινός απ’ ότι μαθαίνω είναι γλύπτης κλπ.
Έτσι ίσως εξηγείται ότι στην Βουλγαρία υπάρχουν 6 όπερες και καμία 20ριά ορχήστρες, ακόμα σε πόλεις 50 χιλιάδων κατοίκων, που δεν διανοήθηκαν να τις κλείσουν ούτε τους καιρούς τις μεγάλης πείνας.
Ενώ στην Ελλάδα που διατείνεται ότι ο πολιτισμός είναι το μεγάλο συγκριτικό της πλεονέκτημα, μέχρι πρότινος συζητούσαμε αν χρειάζεται η Λυρική (η μοναδική μας όπερα) ή αν θα την κλείσουμε.
Και κρατάμε και την πρωτιά ότι η Θεσσαλονίκη είναι η μεγαλύτερη πόλη στην Ευρώπη χωρίς όπερα.
Λίγα χρόνια αργότερα έτυχε να γνωρίσω έναν κύριο, καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Σόφιας, ο οποίος μέσω κοινού γνωστού ήθελε να ρωτήσει κάποιες συμβουλές για την κόρη του που σπούδαζε μουσική.
Ήταν μία από τις πιο ενδιαφέρουσες συναναστροφές που είχα ποτέ, με έναν πανέξυπνο άνθρωπο, πράο και με αστείρευτες γνώσεις, που λάτρευε να έρχεται και να ξεναγεί τα παιδιά του στους αρχαιολογικούς μας χώρους.
Έμαθα από αυτό απίστευτα πράγματα για την γειτονιά μας, για την συμβίωση των λαών πριν 150 χρόνια, και πόσα έχασε ο κάθε λαός μέσα από τον μίσος που του εμφυτεύτηκε ώστε να πολεμήσει τον διπλανό του.
Έμαθα προχτές ότι αυτός ο άνθρωπος έγινε στην Βουλγαρία υπουργός παιδείας.
Περίπου ταυτόχρονα άκουσα τον διορισμό του δικού μας νέου υφυπουργού παιδείας μαζί με το ενδιαφέρον απόσπασμα που ακολουθεί, και με έπιασε κατάθλιψη:
Δε νομίζω να καταφέρουμε να γίνουμε Βουλγαρία. Ίσως, να γίνουμε φτωχοί όσο στη Βουλγαρία. Αλλά, κύριοι “πολιτικοί”, αν “μάς κάνετε Βουλγαρία”, μπορώ τουλάχιστον να έχω όλο το πακέτο;
Σίμος
(Αγαπητέ Σίμο, δεν ξέρω αν γίναμε Βουλγαρία αλλά ξέρω πως καταφέραμε, τελικά, να γίνουμε Ελλάδα. Και το αποτέλεσμα είναι τραγελαφικό. Ακόμα πιο αστείο είναι ότι οι περισσότεροι Έλληνες -και όχι μόνο αυτοί που το παραδέχονται- είναι ρατσιστές και έχουν αίσθημα ανωτερότητας απέναντι σε διάφορους “Βούλγαρους”. Καλά, είναι να πέφτεις κάτω από τα γέλια. Χτες το βράδυ, μετά την ήττα της Ελλάδας στο ποδόσφαιρο από τα Νησιά Φερόε, εμφανίστηκε στην τηλεόραση ένας κύριος, ο οποίος -μεταξύ άλλων- είπε πως “εμείς οι οπαδοί της εθνικής Ελλάδος υποστηρίζουμε και την Σερβία γιατί οι Σέρβοι είναι ορθόδοξοι”. Γιατί, οι Βούλγαροι τι είναι; Δεν είναι ορθόδοξοι οι Βούλγαροι; Έχουν πολύ γέλιο οι σύγχρονοι Έλληνες. Ειδικά, οι βεβαιότητες που έχουν. Πότε άλλοτε τόση αμορφωσιά δεν είχε τόσες πολλές βεβαιότητες. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.