Κουβεντούλας συνέχεια

Φίλε Πιτσιρίκο, όμορφη κουβεντούλα έχει ανοίξει τις τελευταίες μέρες. Αντιλαμβάνομαι τις σκέψεις, τους φόβους και τις προσδοκίες, μα και τις ελπίδες που προκαλεί η πιθανότητα/βεβαιότητα σχηματισμού κυβέρνησης από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Φεβρουαρίου (αν φυσικά δεν εκλεγεί ΠτΔ και γίνουν οι εκλογές).

Πολλά από αυτά που γράφονται – και στέκομαι ιδιαίτερα στις διαπιστώσεις του Μήτσου – με βρίσκουν σύμφωνο.

Όλοι βαθιά μέσα μας κρύβουμε μια ελπίδα ότι όλα μπορούν να αλλάξουν και ότι όλα μπορούν να διορθωθούν την επομένη μέρα αν την προηγουμένη πάνε στραβά.

Στην πραγματικότητα όμως πίσω από την ελπίδα μας αυτή κρύβεται ο φόβος και η υποψία ότι υπάρχει πάντα κάπου ένα σημείο, μία γραμμή πέρα από την οποία δεν υπάρχει επιστροφή.

Από το σημείο αυτό και μετά δεν μπορείς – σαν άτομο ή σαν κοινωνία – να διαμορφώνεις τα γεγονότα.

Απλά ακολουθείς ότι συμβαίνει ασθμαίνοντας.

Απλά σε παίρνουν οι καταστάσεις από κάτω και τότε τα περιθώρια για αντιδράσεις στενεύουν απελπιστικά.

Πολύ φοβάμαι ότι οι επόμενες μέρες ή μήνες θα δείξουν αν έχουμε φτάσει ή ξεπεράσει το σημείο χωρίς επιστροφή.

Οι πιέσεις που θα ασκηθούν πάνω στην νέα πολιτική ηγεσία του τόπου, πάνω στην οικονομία και πάνω στον λαό θα είναι τεράστιες, θα είναι τρομακτικές.

Και σε τέτοιες κρίσιμες και πιεστικές καταστάσεις όπου τα πάντα κρίνονται σε ένα «ή ταν ή επί τας» ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας δεν είναι αρκετός.

Δεν φτάνει ένας «προοδευτικός-αριστερός» διαπραγματευτής.

Δεν διαπραγματεύονται πια. Έρχονται σαν τον Ξέρξη ζητώντας «γη και ύδωρ».

Αν δεν το καταλάβουμε αυτό έγκαιρα, θα υποστούμε ήττα κολοσσιαίων διαστάσεων. Θα υποστούμε ολοκληρωτική συντριβή.

Μετά την αποτυχία ή την άτακτη υποχώρηση του ΣΥΡΙΖΑ, μην περιμένετε κινήματα και πλήθη που θα σαρώσουν το Σύνταγμα και την Βουλή. Η συντριβή και η απελπισία δεν θα αφορά μονάχα την πολιτική ηγεσία, θα αφορά κυρίως τον λαό.

Την Αριστερή λαοθάλασσα που θα απαιτήσει τα δικαιώματα της την επομένη των εκλογών από μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ που θα αθετήσει τις υποσχέσεις της, εγώ δεν την βλέπω.

Αντίθετα, προβλέπω ενίσχυση της άκρας δεξιάς η οποία θα βγει από τις τρύπες πιο επιθετική και ρεβανσιστική από ποτέ.

Ας μην υποτιμήσουμε τις δυνάμεις καταστολής του κράτους και το ιδεολογικό τους profile.

Επιπλέον να μην ξεχνάμε ότι ο Ελληνικός λαός είναι βαθιά συντηρητικός, καθηλωμένος σε στεγανά και νόρμες.

Δύσκολα πειραματιζόμαστε, δύσκολα θέλουμε να αλλάξουμε τα πράγματα, δύσκολα παίρνουμε το ρίσκο των πράξεων μας.

Τις περισσότερες από τις λιγοστές φορές που ο Έλληνας θέλει να αλλάξει την ζωή του, φαντάζεται με νοσταλγία την επιστροφή στις πατροπαράδοτες αξίες – στις ρίζες – με ρούχα όμως μοντέρνα και φανταχτερά.

Η ελληνική κοινωνία δεν είναι κατά βάση νεωτεριστική κι αυτό είναι ένα πρόβλημα μεγάλο και θεμελιώδες που αντανακλά στην οικονομία, στην δημιουργικότητα, στις καθημερινές σχέσεις.

Η τρομερή βέβαια αντίθεση ανάμεσα στην επιθυμία του «να ξεφύγω» και στην καθημερινή μέγγενη του «να προσαρμοστώ» βγάζει κατά καιρούς λαμπρά ατομικά παραδείγματα που απλά επιβεβαιώνουν τον κοινωνικό κανόνα.

Η συντηρητισμός αυτός δεν χαρακτηρίζει μονάχα την ελληνική αλλά και άλλες κοινωνίες – ιδίως στην ανατολή (πχ το Ιράν) – όπου η έλξη που ασκεί η ανάμνηση ενός αρχαίου μεγαλείου δικαιολογεί, όποτε χρειάζεται, την αδράνεια και την αποτυχία. Κι αυτή η δικαιολογία δυστυχώς χρειάζεται πάρα πολύ συχνά.

Έχω ξαναγράψει πως και στην Ελλάδα υπάρχει ένα 15-20% του πληθυσμού που επιθυμεί να ξεκολλήσει η χώρα από τον βάλτο, που είναι δημιουργικό με την ευρύτερη έννοια του όρου.

Προς το παρόν όμως δεν υπάρχει η σωστή νοοτροπία, η αναγκαία ηγεσία και η πίστη πως ο σημερινός αγώνας θα φέρει μια καλύτερη αυριανή κοινωνία.

Για αυτούς τους λόγους δεν υπάρχει σήμερα αγώνας.

Λέτε η αυριανή «προδοσία» ή αποτυχία του ΣΥΡΙΖΑ να βγάλει τον κόσμο στο πεζοδρόμιο;

Λέτε ο πολίτης να γίνει περισσότερο προοδευτικός ή συντηρητικός άμα συμβεί κάτι τέτοιο;

Για μένα η λογική της επιλογής του χειρότερου κακού έχει δοκιμαστεί επανειλημμένες φορές στο παρελθόν και έχει αποτύχει οικτρά.

Δεν διδάσκει τίποτα απολύτως σε κανέναν και αναπαράγει διαρκώς την νοοτροπία και της ήττας και της παραίτησης.

Εκείνο που, κατά την γνώμη μου, ο τελευταίος μήνας μας δίδαξε είναι ότι η νοοτροπία του αγωνίζομαι και διεκδικώ, προετοιμασμένος να πληρώσω το τίμημα αν αυτό χρειαστεί, χωρίς να​ λογαριάζω ισορροπίες δυνάμεων και πιθανότητες επιτυχίας είναι η νοοτροπία μάχης που χρειαζόμαστε.

Είναι η νοοτροπία του νικητή. Είναι η νοοτροπία του Νίκου Ρωμανού.

Και δεν πιστεύω ότι έχει να κάνει με το ιδεολογικό background (με το οποίο δεν συμφωνώ σε θεωρητικό επίπεδο) αλλά με τον χαρακτήρα και την νοοτροπία του ανθρώπου.

Είναι η ίδια φλόγα που είχαν στα μάτια οι πρώτοι χριστιανοί στις αρένες, οι οπαδοί του Μωάμεθ στα σοκάκια των πόλεων που κατακτούσαν, οι εργάτες και οι κομμουνιστές στα οδοφράγματα της κομμούνας και στις εφόδους του φοβερού Οκτώβρη.

Η φλόγα στα μάτια των ανθρώπων που το μόνο πράγμα που ξέρουν είναι πως θα νικήσουν γιατί έτσι πρέπει, γιατί δεν υπάρχει άλλη επιλογή, γιατί η ιστορία τους το χρωστάει και ήρθε η εποχή να τους ξοφλήσει.

Αυτήν την φλόγα στα μάτια των ανθρώπων – τον πόθο για κοινωνική δικαιοσύνη – τρέμει η κάθε εξουσία.

Αυτήν την φλόγα είδαμε όλοι στα μάτια του Ρωμανού και νιώσαμε δέος – κι ας διαφωνούσαμε οι περισσότεροι με τις ιδέες του.

Αυτή την φλόγα φοβήθηκε τελικά και η εξουσία, όσες απειλές κι αν εκτόξευσε.

Ε λοιπόν, αυτή η φλόγα στα μάτια λείπει από την ηγεσία της Αριστεράς και από το κίνημα και την κοινωνία συνολικά.

Χάσανε και την φρεσκάδα που είχανε τον Ιούνη του 2012. Κυκλοφορούν τώρα πια σαν γερασμένοι παππούδες στους διαδρόμους και μας κουνάνε και το δάκτυλο γιατί παραμένουμε ξαπλωμένοι κι αραχτοί στους καναπέδες. Ε, δεν πάνε να πηδηχτούνε κιόλας; Που φταίει ο άνεργος κι ο νέος γιατί δεν εμπνέεται από τα λόγια και το παρουσιαστικό του κυρίου Σκουρλέτη;

Να κλείσω λοιπόν γράφοντας ξανά ότι θα βγουν που θα βγουν πρώτοι, ας πάρουν το μήνυμα πριν από τις εκλογές όχι μετά. Να μην βγουν αυτοδύναμοι.

​Και το πιο σημαντικό, ν​α υπάρχουν κι άλλα αριστερά κόμματα μέσα στην Βουλή. Να μην μπορούν να δικαιολογηθούν ότι τάχα μου δεν θα μπορούν να κάνουν αλλιώς και για αυτό θα πρέπει να συνεργαστούν με το Ποτάμι ή/και με το ΠΑΣΟΚ, όπως ευθαρσώς δήλωσε στο Λονδίνο ο καθηγητής Σταθάκης.

Ας υπάρχει στην Βουλή το ΑΝΤΑΡΣΥΑ -ή όποιο άλλο Αριστερό κόμμα- κι ας αποφασίσουν να μην συνεργαστούν μαζί τους για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Ας το κάνουν, αν τολμάνε.

Το παιχνίδι θα παιχτεί πριν από τις εκλογές. Όχι μετά.

Πριν θα μιλήσει ο λαός με την ψήφο του. Μετά θα μιλάνε οι Δραγασάκηδες, οι Σταθάκηδες, οι Μηλιοί, οι Σόιμπλε και λοιποί τροϊκανοί κάτω από τον σκοτεινό ουρανό του εφικτού και των αναγκαίων συμβιβασμών.

Φιλιά από την Εσπερία, Ηλίας

Υ.Γ.1 Μπορούν στα αλήθεια να επιτρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ να κυβερνήσει τόσο εύκολα; Γιατί όχι; Τα ίδια άλλωστε λέγανε και για το ΠΑΣΟΚ το 1981. Κόμματα αυτού του τύπου που γίνονται κυβερνητικά μπορούν, όπως η ιστορία έχει δείξει, να λειτουργούν (υπό προϋποθέσεις βέβαια) ως «αριστεροπαγίδες». Θυμίζω ακόμα ότι ο Κον Μπεντίτ – ηγετική μορφή του Μάη του 1968 – έγινε σημαίνον στέλεχος του Ευρω-κοινοβουλίου.

Όποιος το έπαιζε αυτό στοίχημα το 1968, σήμερα θα έκανε παρέα με τους πλούσιους heads funders στους εξωτικούς παραδείσους της Καραϊβικής! Στο σύστημα λοιπόν «όλοι οι καλοί χωράνε» αρκεί να ενσωματωθούν σε αυτό.

Υ.Γ.2 Και τι θα συμβεί άραγε αν δεν βγει ο ΣΥΡΙΖΑ; Κατά αρχήν, δεν υπάρχει περίπτωση να μην γίνει κυβέρνηση ΑΝ γίνουν εκλογές. Το αληθινό ερώτημα είναι γιατί να μην αναγκαστεί εκ του αποτελέσματος να συνεργαστεί με το ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή με άλλα κόμματα αντιμνημονιακά (πχ ΕΠΑΜ). Γιατί δηλαδή θα πρέπει να πάρει τόση δύναμη ώστε να συνεργαστεί με το κόμμα του Ψυχάρη και να μας τρελάνουν στο εκείνο δεν μπορεί να γίνει και το άλλο δεν προβλέπεται στην συμφωνία; Γιατί, φίλοι ​μου, αν δεν ψηφίσουν ΑΝΤΑΡΣΥΑ εκείνοι που θεωρούν ότι βρίσκονται περισσότερο κοντά της, πώς θα μπει στην Βουλή το κόμμα αυτό; Κι επειδή ήδη ακούω τα πρώτα σχόλια του τύπου ότι η αληθινή μάχη δεν θα δοθεί στην Βουλή αλλά έξω από αυτήν, να με συμπαθάτε αλλά δεν μπορώ να καταλάβω πώς και γιατί ψηφίζεις ΣΥΡΙΖΑ στην κάλπη και κατεβαίνεις κάτω από το πανό του ΑΝΤΑΡΣΥΑ στην διαδήλωση! Τέρμα λοιπόν στα ψευτοδιλήμματα. Όποιος θεωρεί το ΑΝΤΑΡΣΥΑ καλύτερο ας το ψηφίσει. Όποιος θεωρεί το ΣΥΡΙΖΑ καλύτερη επιλογή, ας ​ψηφί​σει​ ΣΥΡΙΖΑ. Όχι, όμως, ξανά στην ίδια παγίδα των παλαιο-ΠΑΣΟΚικων διλημμάτων.

Υ.Γ.3 Αν πάλι ΔΕΝ γίνουν εκλογές (βγει δηλαδή πρόεδρος), απλά θα δοθεί αρκετός χρόνος στον ΣΥΡΙΖΑ για να ενσωματωθεί πλήρως και για τα εξωκοινοβουλευτικά αντιμνημονιακά κόμματα να οργανωθούν καλύτερα​.
​ Ίσως πάλι δοθεί ο αναγκαίος χρόνος στον κύριο Λαφαζάνη και το Αριστερό Ρεύμα να καταλάβουν ότι κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους. Και φαίνονται.​ Για τον λαό – μην αμφιβάλετε για αυτό – δεν δίνουν δεκάρα.

(Αγαπητέ Ηλία, τα είπες όλα. Να παρατηρήσω πως οι Έλληνες δεν είναι συντηρητικοί. Είναι υποκριτές. Οι Έλληνες τα έχουν κάνει όλα αλλά κάνουν πως σοκάρονται, όταν τα ακούν για άλλους. Κάργα μικροαστισμός. Αν οι Έλληνες ήταν γνήσια συντηρητικοί, θα ήταν και άποψη. Και θα είχε γλιτώσει τη χώρα από πολλά. Σε ό,τι αφορά τη σύγκριση του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ του 1981 -επειδή το λένε πολλοί-, να θυμίσω πως το 1981 η Ελλάδα είχε δικό της νόμισμα -άρα, μπορούσε να κάνει οικονομική πολιτική- και ο Ανδρέας Παπανδρέου παρέλαβε μεν μια τριτοκοσμική χώρα αλλά τότε η Ελλάδα δεν ήταν πέντε χρόνια χρεοκοπημένη, ούτε ήταν δεμένη από παντού. Επίσης, το 1981 υπήρχε ακόμα Σοβιετική Ένωση -άρα δυνατότητα ελιγμών-, υπήρχαν σοσιαλιστικά και κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη, και δεν τα είχε σαρώσει ακόμα όλα η νεοφιλελεύθερη λαίλαπα. Και βέβαια, το 1981 υπήρχε ελπίδα στους ανθρώπους· και όχι μόνο στην Ελλάδα. Σήμερα δεν την βλέπω. Ηλία, κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ευκαιρία για την ελληνική κοινωνία χάθηκε στις εκλογές του 2012. Και ήταν μια ευκαιρία για αξιοπρέπεια και δικαιοσύνη. Τότε, το πήρα απόφαση πως οι περισσότεροι Έλληνες θέλουν να είναι ραγιάδες. Επίσης, δεν μπορεί να υπάρξει ισχυρό κίνημα στην Ελλάδα, όταν η καλύτερη και πιο μορφωμένη γενιά Ελλήνων έφυγε στο εξωτερικό. Με ποιους θα γίνει το κίνημα; Με τους λούμπεν που ακούν σκυλάδικα και ψηφίζουν Μαρινάκηδες και Μπέους; Ηλία, κακά τα ψέματα, δεν υπάρχει άλλη ευρωπαϊκή χώρα που να χρεοκόπησε και εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες να ψήφισαν από “οργή” τους νεοναζιστές. Μόνο η Ελλάδα. Από την άλλη, Ηλία, σκέφτομαι πως όλα αυτά που συζητάμε μπορεί να μην έχουν καμία απολύτως σημασία, αφού η Ευρωπαϊκή Ένωση πάει για φούντο, και το πρόβλημά της δεν είναι, βέβαια, η Ελλάδα αλλά η Ιταλία και η Γαλλία. Και μετά, έρχεται η σειρά της Γερμανίας. Που μάλλον δεν θα περιμένει να έρθει η σειρά της, αλλά θα πράξει νωρίτερα. Κι όλα αυτά μάλλον θα γίνουν πολύ γρήγορα. Η Κίνα επελαύνει. Τσιν τσουν τσον! Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.