Νίκος Ρωμανός

Φίλε πιτσιρίκο, αποφάσισα να σου διατυπώσω αυτές τις σκέψεις οι οποίες χορεύουν στο μυαλό μου σαν τρελές όλο αυτό το διάστημα. Είμαι 21 ετών, είμαι φοιτητής και ασχολούμαι με την πολιτική· δηλαδή ενημερώνομαι και δραστηριοποιούμε και συμμετέχω και κινηματικά από τα 15 μου. Ο λόγος που βγήκα στους δρόμους ήταν η απέραντη οργή μου για τον θάνατο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου. Ήταν η στιγμή που εκείνη την μέρα κατάλαβα τι συμβαίνει γύρω μου, πού πατάω και πού βρίσκομαι.

Πορείες – κλάμα- συγκίνηση – αγανάκτηση- οργή, μόνο κάποιες από τις λέξεις που μου έρχονται στο μυαλό.

Συνειδητοποίησα τότε ότι το κράτος δολοφονεί. Ότι κάποιοι άνθρωποι στο όνομα του κέρδους είναι διατεθειμένοι για τα πάντα· και αυτοί είναι που μας κυβερνούν, πιόνια των κεφαλαιούχων και τα σκυλιά τους που τους προστατεύουν με κάθε τρόπο (μπάτσοι, tv ,νεοναζί-όλα τα καθάρματα δουλεύουνε μαζί).

Η όλη κατάσταση με είχε φέρει κοντά στον λεγόμενο αναρχικό χώρο. Μου φαινόταν ότι ήμασταν ρομαντικοί ή ακόμα και ονειροπόλοι, παλεύαμε για τις αξίες μας για τα ιδανικά μας για να φέρουμε το ουτοπικό, την αναρχία.

Ξεκίνησα λοιπόν να πηγαίνω σε διάφορα “αυτοδιαχειριζόμενα στέκια αναρχικών”, γνώρισα κόσμο, πήγαινα στις πορείες σε μπλοκ αναρχικών.

Αλλά σιγά-σιγά, κάτι με χάλαγε, κάτι έλειπε. Συζητούσαμε όλοι μαζί μεν, αλλά κάτι έλειπε,κάτι σημαντικό- αυτό ήταν το αίσθημα της συλλογικότητας.

Αυτό που κυριαρχούσε ήταν το αίσθημα του ατομικισμού – αυτό ήταν μια πρώτη απογοήτευση στα μάτια μου.

Συχνές ερωτήσεις που έκανα τότε ήταν: το να σπάσουμε αυτή την τράπεζα τι μας προσφέρει κτλ. Και η απάντηση ήταν ότι με αυτό τον τρόπο “χτυπάμε το σύστημα”… Διαφωνούσα πολύ με αυτή την προσέγγιση.

Επίσης στις πορείες συνειδητοποιούσα ότι δεν ήμασταν μόνοι μας· ο κίνδυνος για ασφαλίτες ήταν συνεχής· αυτό που γινόταν ήταν να πετάνε μολότοφ στους μπάτσους και στην συνέχεια να τρέχουν μακριά από το πεδίο μάχης, με αποτέλεσμα το ξύλο να το τρώνε οι αριστεροί.

Το τελευταίο και πιο συχνό ήταν, όταν ανταποκρίνονταν διάφοροι πολιτικοί αριστεροί χώροι όπως η νεολαία Συνασπισμού ή η νΚα, πήγαιναν οι πιο σκληροί και τους τραμπουκίζανε και λέγανε “ΕΓΩ δεν σας θέλω στο κίνημα μου, πάρτε δρόμο”.

Εκεί συμπέρανα ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος των λεγόμενων αυτοαποκαλούμενων αναρχικών: ήταν να διασπούν το κίνημα, το οποίο το συνειδητοποιώ με κάθε τρόπο.

Με αφορμή και την επικαιρότητα, διάβασα σήμερα επιστολή του Νίκου Ρωμανού η οποία εκτός από πολλά αξιοθαύμαστα πράγματα τα οποία λέει, προσθέτει στο τέλος το εξής. “ΥΣ: Προφανώς και δεν μπορώ να ελέγξω τους κοινωνικούς αυτοματισμούς που προκαλούνται. Πάντως όσοι Συριζέοι και λοιποί έμποροι ελπίδων έχουν εμφανισθεί έχουν φάει πόρτα ΧΩΡΙΣ ΔΙΑΛΟΓΟ” .

Διαβάζοντας αυτό, απλά επιβεβαιώνω τις παραπάνω σκέψεις μου. Κατά την γνώμη μου το 99% των “αναρχικών” στην Ελλάδα δεν έχει καμία σχέση με την πραγματική αναρχία. Πόσοι από αυτούς που βλέπεις στην πλατεία Εξαρχείων ή στην πλατεία Όλγας στην Πάτρα έχουν διαβάσει θεωρητικούς όπως Κροπότκιν και Μπακούνιν και έχουν καταλήξει ότι είναι αναρχικοί; Πιθανότατα ελάχιστοι…

Το συνολικό μου συμπέρασμα είναι ότι με τον ατομικισμό δεν πας πουθενά, δεν αλλάζεις τίποτα.

Το ότι η 17Ν σκότωσε τον Μπακογιάννη που μας ωφέλησε; Πουθενά…

Αυτό που δεν καταλαβαίνουν είναι ότι οι μονομερείς ενέργειες δεν ρίχνουν το σύστημα· πχ με το να κλέψεις μια τράπεζα δεν καταφέρνεις κάτι.

Ο μόνος τρόπος για την ανατροπή είναι συλλογικά, οργανωμένα, μαζικά, αριστερά, ριζοσπαστικά, για να ρίξουμε τον καπιταλισμό και να φέρουμε τον σοσιαλισμό και μακροπρόθεσμα την αναρχία.

Υ.Γ. 1 Για την ιστορία, εγώ αυτοπροσδιορίζω τον εαυτό μου κομμουνιστή της ανανέωσης και είμαι οργανωμένος στη νεολαία ΣΥΡΙΖΑ. Δηλαδή, αυτό που οραματίζομαι είναι ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός της κοινωνίας με αξίες, δικαιοσύνη, παιδεία και υγεία με δημοκρατία και ελευθερία. Γι’ αυτό, καλό είναι να αποβάλουμε τα ταμπού μας, να οργανωθούμε και να παλέψουμε για ένα καλύτερο αύριο.

Υ.Γ. 2 Όσον αφορά το υστερόγραφο του Νίκου, θα ήθελα να του πω ότι δεν παλεύω για εκείνον σαν πρόσωπο, αυτό θα ήταν λάθος. Παλεύω και κατεβαίνω στους δρόμους επειδή είναι αγωνιστής και παλεύει για τις αξίες και για τις ιδέες του· ανεξάρτητα αν διαφωνούμε πολιτικά, αυτό είναι αξιέπαινο. Κατεβαίνω στους δρόμους γιατί παλεύοντας για τον Νίκο στην ουσία παλεύω για τα ανθρώπινα δικαιώματα, τα οποία τα κατατάσσω πολύ ψηλά. Και βαθιά μέσα μου πιστεύω στο σύνθημα που ακουγόταν στους δρόμους της οργής το 2008 “ούτε σιωπής, ούτε υποταγής, είμαστε η γενιά της ανατροπής”. Μακάρι αυτό να το πιστεύουμε στις καρδιές μας για να πάμε ένα βήμα παρακάτω. Για ένα καλύτερο αύριο. Για ένα καλύτερο κόσμο… Σοσιαλιστικό. (η αλλιώς ουτοπικό)

Υ.Γ. 3 Είδαμε και ακούσαμε. Μικρή είναι η φωνή μας για να γίνει ηχώ αυτός ο λόγος, μικρή και η ματιά μας για τόση και αξιοπρεπή οργή. Να ιδωθούμε να κοιταχτούμε, να ακουστούμε: Αυτό μας λείπει. Αλλιώτικοι είμαστε, αλλιώτικες. Το άλλο είμαστε. Αν ο κόσμος δεν έχει τόπο για μας, τότε άλλο κόσμο να φτιάξουμε.

(Αγαπητέ φίλε, έχω γράψει αρκετές φορές τις διαφωνίες μου για κάποιες από τις δράσεις των αναρχικών στην Ελλάδα σήμερα. Έγραψα και για την ανάγκη να οργανωθούν με κάποιο τρόπο, ώστε αφενός να μην μπορούν οι τάξεις τους να διαβρώνονται τόσο εύκολα από τους ασφαλίτες -και να μπορεί ο κάθε άσχετος λούμπεν ηλίθιος να αυτοπροσδιορίζεται ως αναρχικός, βλάπτοντας τον αναρχικό χώρο-, και αφετέρου να μπορούν να βοηθούν ουσιαστικά τους συντρόφους τους που είναι στη φυλακή. Από την άλλη, προχτές μαζί τους έκανα πορεία για τον Νίκο Ρωμανό. Και τους αναγνωρίζω πως -στη σάπια και ηττημένη Ελλάδα του 2014- είναι οι μόνοι που επιδεικνύουν πραγματική αλληλεγγύη. Δεν είναι η ώρα να πούμε πού διαφωνούμε με την δράση των αναρχικών -αυτοί τουλάχιστον δρουν ακόμα- αλλά να αποτρέψουμε την δολοφονία του Νίκου Ρωμανού από τους κοινούς εχθρούς μας. Αναρχικοί, αριστεροί, κομμουνιστές και δημοκράτες -θα έλεγα ακόμα και οι υγιείς δεξιοί- έχουμε κοινούς εχθρούς. Ας τους αντιμετωπίσουμε και σκοτωνόμαστε μετά μεταξύ μας. Με την ακροδεξιά στην κυβέρνηση, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή να λύσουμε τις διαφορές μας. Η απέχθεια του Νίκου Ρωμανού για τους Συριζαίους είναι απόλυτα λογική. Δεν είναι ο Ρωμανός και οι αναρχικοί που είναι καχύποπτοι με τα κόμματα. Κάθε υγιής Έλληνας είναι πολύ καχύποπτος με τα κόμματα. Θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθήσει πολύ για να μας αλλάξει γνώμη. Και για την ώρα, δεν τα πάει καθόλου καλά. Αυτός είναι ο λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ προηγείται μεν στις δημοσκοπήσεις αλλά δεν μπορεί να γίνει κινηματικός και να κινητοποιήσει κόσμο πέρα από τα μέλη του. Δεν πιστεύω να θεωρείτε πως και για αυτό φταίνε οι αναρχικοί. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.