Γράμμα από τα ξερονήσια της Αθήνας
(Το κάτωθι κείμενο γράφτηκε από αναγνώστη του μπλογκ)
Κεφάλαιο 1ο – ερημιά
Πριν 20 και βάλε χρόνια, κάποιος τραγουδούσε “όλοι μου οι φίλοι παντρευτήκανε, γίνανε ρεζίλι, γι’ αυτό κρυφτήκανε, πιάσανε δουλίτσα κι όλοι τους κρατούν κλειδιά, απόκτησαν κοιλίτσα και κανα-δυο παιδιά”. Κάποιος δεύτερος, επίσης πριν από περίπου 20 χρόνια, τραγουδούσε “οι παλιοί μας φίλοι, για πάντα φύγαν, κουνώντας μαντηλάκι καλαματιανό, είμαστε μόνοι μας στο θέατρο μωρό μου, οι θεατές θα βλέπουν κάποιον τελικό”.
Σήμερα, βιώνουμε στα ξερονήσια της Αθήνας τον απόηχο όλων αυτών των μελωδιών.
Γιατί φίλε μου, εξορία δεν είσαι εσύ -και δε μιλώ προσωπικά- που είσαι στην Αγγλία, Γερμανία, Βέλγιο, Αυστραλία, Σουηδία.
Εσένα η ζωή σου εκεί είναι τακτοποιημένη, εξασφαλισμένη, μπορείς -και ίσως να έχεις κιόλας– παιδιά.
Παιδιά που έχουν να φάνε, που έχουν σχολείο να πάνε, που θα βρουν το σχολείο ανοιχτό για να πάνε, που οι δρόμοι θα είναι ανοιχτοί 360 μέρες το χρόνο για να φτάσουν στον προορισμό τους, είτε με τα μέσα του σχολείου, είτε με τα μέσα συγκοινωνίας, χωρίς να έχουν να αντιμετωπίσουν σωρεία ρατσιστικών επιθέσεων στο δρόμο.
Παιδιά που, όπως και οι γονείς τους, έχουν ασφαλιστική κάλυψη και ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, και με πέντε φράγκα στην τσέπη για έναν καφέ, αφού υπάρχει ελεύθερος χρόνος και χρήμα, χωρίς 38 φροντιστήρια τη μέρα. Δεν σε κατηγορώ και δε σε ζηλεύω. Τα διεκδίκησες και τα πήρες. ‘Όμως…
Κεφάλαιο 2ο – αυτοκριτική
…μη μου λες ότι είσαι στην εξορία. Η εξορία δεν είχε ποτέ ανέσεις. Δεν είχε ποτέ ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, παρά μόνο ανάγκη αυτής. Δεν είχε σχολεία και ταξίδια, σχολείο ήταν η ίδια, και τα μόνα ταξίδια ήταν αυτά του νου.
Δέχομαι την αυτοκριτική σου, δέχομαι ότι μαζί παλέψαμε αλλά δε μπορέσαμε και συ μετά έφυγες, διεκδικώντας κάτι καλύτερο. Δε δέχομαι όμως σε καμία περίπτωση Μερκούριους εκ Παρισίων που, αφού φάμε εμείς το “γλυκό”, θα έρθουν ωσάν εξευρωπαϊσμένοι κουλτουριάρηδες παντογνώστες να “κηρύξουνε δημοκρατία” στους μονόφθαλμους. Είναι δεδομένο βλέπεις, πως η ιστορία κάνει κύκλους.
Σε ακούω τώρα να σκέφτεσαι για την ελληνική ξεροκεφαλιά και μικροπρέπεια μα, αυτή τη στιγμή, τα δικαιώματα της ταινίας “βαράτε με κι ας κλαίω”, τα έχουν οι ιθαγενείς. Αυτοί είναι που πληρώνουν τα μαλλιοκέφαλά τους κάθε μήνα σε φόρους, και που στερούνται ταυτόχρονα βασικών αγαθών, μην έχοντας σχεδόν κανένα ανταποδοτικό τέλος στα χρεωμένα τους.
Θα ήθελες επίσης να πιστεύεις πως οι ταπεινοί και καταφρονεμένοι, οι κατατρεγμένοι, οι μην έχοντες στον ήλιο μοίρα, οι διωγμένοι αριστεροί, είναι εκείνοι που φύγαν στο εξωτερικό για μια καλύτερη ζωή. Δυστυχώς, γελιέσαι. Γιατί αυτό, συνέβη στις προηγούμενες γενιές.
Τα παιδιά της μεσαίας και μεγαλοαστικής τάξης φύγανε, ως επί το πλείστον, στο εξωτερικό. Ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων. Και οι περισσότεροι, δεν το πάλεψαν καν να μείνουνε. Ήταν ήδη προδιαγεγραμμένο ότι θα φεύγανε, μα για δουλειά, μα για μεταπτυχιακό κλπ.
Γι’ αυτό και δεν υπάρχουνε σύγχρονοι Καζατζίδηδες, Μπιθικώτσηδες, Φαραντούρηδες και Θεοδωράκηδες. Παλιότερα, φεύγανε επειδή δεν είχαν τα εφόδια. Σήμερα φεύγουν όσοι ΕΧΟΥΝ τα εφόδια. Ναι, δε λέω, υπάρχει πόνος και νόστος, μα , άλλο πόνο και νόστο έχεις αν δουλεύεις μέσα στα ορυχεία του Βελγίου, και άλλο αν δουλεύεις στο ισόγειο supervisor ή μηχανικός. Στεγνά και τραγελαφικά.
Κεφάλαιο 3ο – στο διά ταύτα
Επανάσταση, τα πράγματα και οι διαθέσεις έδειξαν ότι δεν έχουμε το σθένος να κάνουμε. Θα συμφωνήσω απόλυτα, απόλυτα όμως, στην ένωση αριστερής κυβέρνησης, με τα δημοψηφίσματα και την άμεση δημοκρατία.
Μπορεί ακόμα κι αυτό να μοιάζει ουτοπικό, αν κρίνω από τις ηγεσίες των πάσης φύσεως αριστερών κομμάτων, μα, έλα δω, να πάμε μαζί να τη διεκδικήσουμε.
Γιώργος
Υ.Γ. Ούτε εμείς είχαμε στο “χωριό” μας φρέντο καπουτσίνο, μα, η ελληνική δαιμόνια απάντηση είναι “εμείς τον φέραμε πρώτοι”.
(Αγαπητέ φίλε, νομίζω πως κάνετε ένα διπλό λάθος: Από τη μία διαιρείτε, και από την άλλη τσουβαλιάζετε. Οι Έλληνες δεν διαιρούνται σε εντός και εκτός συνόρων. Ίδιοι είμαστε. Σε ό,τι αφορά τους Έλληνες που έφυγαν στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια μετά την χρεοκοπία -αν και οι περισσότεροι δεν το ήθελαν-, μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως η ζωή τους δεν είναι απαραίτητα ούτε τακτοποιημένη, ούτε εξασφαλισμένη, ούτε είναι πλούσιοι. Επίσης, πολλοί από αυτούς που έφυγαν έχουν μεγάλα χρέη στην Ελλάδα· οπότε, κι αυτοί πληρώνουν φόρους και ο λόγος που έφυγαν στο εξωτερικό είναι για να βρουν δουλειά και να μπορούν να πληρώσουν φόρους και χρέη στην Ελλάδα. Ε, δεν θέλει και πολύ μυαλό για να το καταλάβει κάποιος αυτό σε μια χώρα που η ανεργία έφτασε κοντά στο 30%. Θα μπορούσα να πω για φίλους μου που έφυγαν αλλά δεν θα το κάνω. Έχω λάβει εκατοντάδες μέιλ αναγνωστών του μπλογκ από το εξωτερικό -πια, πάνω από το 30% των επισκεπτών του μπλογκ είναι από το εξωτερικό και το ποσοστό συνέχεια ανεβαίνει- και υπάρχουν πολλοί συμπατριώτες μας που μου έγραψαν με διάθεση εξομολόγησης, και μου ζήτησαν να μην δημοσιεύσω το μέιλ τους γιατί ντρέπονται. Κάποιοι ντρέπονται και για τις δουλειές που κάνουν. Ντρέπονται να τις πουν στους φίλους τους και στις οικογένειές τους στην Ελλάδα. Δεν θα έπρεπε να ντρέπονται αλλά, αν ο άλλος ντρέπεται για κάτι, πώς να του αλλάξεις γνώμη; Οι περισσότεροι συμπατριώτες μας που έφυγαν στο εξωτερικό εργάζονται σκληρά, και προσπαθούν να επιστρέψουν στην Ελλάδα. Και αν έχουν κάποια πίκρα για την χρεοκοπημένη πατρίδα, λογική μου φαίνεται η πίκρα τους. Κι εμείς που δεν φύγαμε, πικραμένοι είμαστε. Αυτοί να μην είναι λίγο παραπάνω από εμάς; Υποθέτω πως η πίκρα έκανε κι εσάς να γράψετε αυτό το μέιλ. Εγώ θα σας έλεγα να μην στρέφετε την πίκρα σας στους άλλους Έλληνες αλλά στην εξουσία που πικραίνει και εσάς και αυτούς. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.