Κάτι που δεν περιμένεις
Καλησπέρα πιτσιρίκο. Δεν έχω ξαναστείλει email αλλά αυτή την φορά θα ήθελα να μοιραστώ κάτι, οπότε αν θέλεις, δημοσίευσέ το. Πλέον, η καθημερινότητα μας είναι να ασχολούμαστε με την σύγχρονη ελληνική κωμωδία που λέγεται πολιτική και όλα τα οικονομικά προβλήματα που υπάρχουν αυτόν τον καιρό στην χώρα μας. Μέχρι και ο αέρας που αναπνέουμε, έχει μετατραπεί σε πολιτική και σκάνδαλα.
Κάποιοι διαμαρτύρονται για τους χαμηλούς μισθούς, ότι ζουν μέσα στην μιζέρια, ότι όλα πάνε κατά διαόλου. Υπάρχουν άστεγοι, πεινασμένοι αλλά και πλούσιοι καλομαθημένοι. Σίγουρα όλων των ειδών άνθρωποι και προβλήματα.
Υπάρχουν ένα σωρό περιπτώσεις αλλά ο λόγος που ξεκίνησα να τα γράφω όλα αυτά είναι, ότι πλέον ο άνθρωπος δεν εκτιμά τη μία και μοναδική αξία που του έχει δοθεί και καθημερινά αναλώνεται γύρω από προβλήματα τα οποία είναι πολύ μικρά μπροστά σε κάτι το οποίο έχει πλέον ξεχάσει.
Ποια είναι αυτή; Η ίδια η ζωή.
Πρόσφατα ένας φίλος μου έφυγε από την ζωή σε πολύ μικρή ηλικία, άδικα, από μία απρόσμενη αρρώστια.
Δεν είχε καμία επιλογή. Είχε μπροστά του μία ολόκληρη ζωή, μέχρις ότου μία μέρα ξαφνικά χάθηκε.
Για αυτό ας προσπαθήσουμε να ζήσουμε επιτέλους. Μπορεί να γίνομαι ρομαντικός, αλλά από την στιγμή που βλέπεις έναν νέο άνθρωπο γεμάτο όνειρα να χάνεται τότε όλα αλλάζουν.
Έτσι, την επόμενη φορά που εγώ ή ο καθένας προσπαθήσει να λύσει ένα πρόβλημα, καλό είναι να σκεφτεί τι θα γίνει άμα την επόμενη μέρα το πρωί σταματήσει να ζει. Θεωρώ ότι τότε θα το ξανασκεφτεί και μπορεί το πρόβλημα που είχε να μην υπάρχει.
Προσωπικά, μετά από αυτό το τραγικό γεγονός επανεκτίμησα την ζωή. Πλέον δεν με φοβίζει τίποτα.
Αρκεί να ζω εγώ και οι άνθρωποι που αγαπάω. Όλα είναι πολύ μικρά μπροστά σε κάτι που μπορεί το επόμενο πρωί να σε εξαφανίσει.
Σ.
Υ.Γ: Η επιστροφή στη δραχμή σας φοβίζει ακόμα;
(Αγαπητέ φίλε, οι άνθρωποι κάνουμε ό,τι μπορούμε για να ξεχνάμε τον θάνατο. Λογικό είναι, αφού, αν σκεφτόμασταν συνέχεια τον θάνατο, η ζωή θα ήταν κόλαση. Να σας θυμίσω, όμως, πως ένα από τα κυρίαρχα συνθήματα στους δρόμους της Αθήνας τα τελευταία χρόνια ήταν το “Αφήστε μας να ζήσουμε, γιατί θα σας γαμήσουμε”. Δηλαδή, οι άνθρωποι θέλουν να ζήσουν. Άρα, οι περισσότεροι άνθρωποι εκτιμούν τη ζωή. Και θέλουν να την ζήσουν. Και θα παρατηρείτε, αν ζείτε στην Ελλάδα, πως σήμερα πολλοί συνάνθρωποί μας δεν ζουν. Επιζούν. Κι αυτοί που επιζούν δεν έχουν την “πολυτέλεια” ούτε να πενθήσουν τους αγαπημένους τους. Γιατί το πένθος θέλει χρόνο και χρήμα. Θα “ξεχάσετε” τον θάνατο του φίλου σας. Οι ζωντανοί με τους ζωντανούς και οι πεθαμένοι με τους πεθαμένους. Ειδικά σήμερα, οι άνθρωποι πεθαίνουν και είναι σαν να μην υπήρξαν ποτέ. Αύριο πεθαίνουμε, μεθαύριο δεν μας θυμάται κανείς. Μοιάζει απάνθρωπο αλλά είναι και λυτρωτικό. Ας ζήσουμε μέχρι να πεθάνουμε. Αν σας μπερδεύουν τα πολιτικά θέματα με τα οποία ασχολούμαι στο μπλογκ, να σας διαβεβαιώσω πως δεν είναι όλη μου η ζωή. Είναι δουλειά. Με άλλα θέματα ασχολούμαι τις περισσότερες ώρες της ημέρας. Άλλο αγάπη, άλλο δουλειά. Να είστε καλά. Χρόνια πολλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.