Κοινωνική ειρήνη
Αγαπητέ Πιτσιρίκο σου ξαναγράφω πάλι για θέμα άσχετο της άμεσης επικαιρότητας. Εχτές βρέθηκα στην Βιέννη στη Χριστουγεννιάτικη αγορά, στο δημαρχείο της πόλης. Ένας πολύ όμορφος τόπος, στολισμένος, πολύχρωμος, με πράσινο, καλαίσθητα μαγαζάκια-περίπτερα, απ’ όπου μπορείς να αγοράσεις ό,τι βάλει ο νους σου. Και φυσικά, να φας και να πιεις.
Ο κόσμος πολύς, κυρίως τουρίστες από τις γύρω φτωχότερες χώρες, Ούγγροι, Τσέχοι και Σλοβάκοι αλλά και μπόλικοι “πιο φορτωμένοι” νότιοι, Ιταλοί, Ισπανοί και Έλληνες που χάζευαν την πραμάτεια των εμπόρων του Weihnachtsmarkt.
Δεν ξέρω πώς είδαν οι Ιταλοί και οι Ισπανοί την αγορά, αν εντυπωσιάστηκαν ή αν πέρασαν καλά.
Ξέρω πώς πέρασα εγώ και κυρίως ξέρω τι σκέψεις έκανα για όλο αυτό το λαμπερό πανηγύρι που προσέφερε ο Δήμος Βιέννης στους δημότες του αλλά και στους τουρίστες.
Το 2012 που αποφάσισα να αφήσω την Ελλάδα για το Βορρά, στο μυαλό μου είχα το αίσχος του 2011 στις πλατείες, τη βία και τον πόλεμο μεταξύ των Ελλήνων ανάλογα της κοινωνικής, ιδεολογικής ή οικονομικής τους κατάστασης.
Θυμάμαι πώς έβριζε και υποβάθμιζε ο ένας των άλλον, ανάλογα του τι δουλειά έκανε, του τι πίστευε, του τι υποστήριζε ως σωστό. Όλοι ξέρουμε πλέον ότι αυτό κατέστρεψε ολοκληρωτικά την Ελλάδα. Ο πόλεμος μεταξύ των τάξεων.
Εχτές λοιπόν ταΐζοντας την ανάγκη μου για κοινωνική ειρήνη και πίνοντας ένα εξαιρετικό gluhwein, χάζευα τον κόσμο που περνούσε και εκείνος καλά, χαμογελαστός, χωρίς προφανή προβλήματα και έλεγα πόσο τυχερός είμαι που η ζωή μου περιστρέφεται γύρω από τέτοιες εικόνες.
Η ασφάλεια είναι από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες για ευτυχία.
Με αυτές τις σκέψεις γύρισα πίσω στο σπιτάκι μου, χάζεψα λίγο στο ίντερνετ, είδα μια ταινιούλα και έπεσα για ύπνο.
Σήμερα διάβασα ότι στην Ισπανία ψήφισαν νόμο που πρακτικά στέλνει την Ισπανία πίσω στην εποχή του Φράνκο και ότι ακόμα και η ένδειξη αλληλεγγύης τιμωρείται με πρόστιμο.
Τις προάλλες διάβαζα πως ο Βρετανός πρωθυπουργός προσπαθεί να καταργήσει ένα από τα καλά της ΕΕ, την ελεύθερη κίνηση πολιτών εντός της Ένωσης.
Ταυτόχρονα διαβάζω ότι οι Γερμανοί πολίτες θέλουν την Μέρκελ πιο σκληρή με τους μετανάστες. Δε χρειάζεται να αναφέρω τίποτα για την άνοδο της ακροδεξιάς σε όλη την Ευρώπη. Και τη Βόρεια.
Οπότε (αναρωτιέμαι κοιτώντας τον καθρέφτη) για τι σκατά κοινωνική ειρήνη μιλάμε; Τι είναι κοινωνική ειρήνη σήμερα στην Ευρώπη; Να σας πω εγώ τι είναι.
Η κοινωνική ειρήνη που προσπαθούν και δυστυχώς κατάφεραν να επιβάλλουν, είναι αυτό ακριβώς που είδα εχτές στη Βιέννη.
Ένα φωτεινό μέρος που μπορείς να φας κάτι, να πιεις κάτι και ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ. Αγόρασε! Όλα αγοράζονται και όλα πωλούνται!
Και αν δεν έχεις τα λεφτά δε πειράζει. Υπάρχουν τα δάνεια. Και αν δε σου δίνουν δάνεια, πάλι δε πειράζει. Μπορείς απλά να τα κοιτάς. Το φως που εκπέμπουν είναι δωρεάν.
Και πάλι καλά να λες. Όταν κακομοίρη Τσεχοσλοβάκε είχες κομμουνισμό, δεν είχες τη δυνατότητα να δεις και να θαυμάσεις τίποτα από αυτά. Τώρα μπορείς να δεις πόσα πράγματα μπορείς να αγοράσεις. Γιατί, αν δεν έχεις στόχο να καταναλώσεις, πώς θα γίνεις δούλος; Πως θα σε ελέγξουμε; Πρέπει και να έχεις κάτι να χάσεις.
Για φαντάσου μια μέρα να κλείσουν ξανά τα σύνορα. Για φαντάσου μια μέρα να σου σβήσουν τα φώτα.
Γι’ αυτό μη μιλάς! Μια χαρά είναι η Ευρώπη που έχουμε σήμερα.
Και οι τράπεζες καλές είναι! Τώρα μπορείς να πάρεις στεγαστικό, να πάρεις το δικό σου σπίτι με κήπο, όπως οι Ισπανοί.
Ναι, αυτοί που τώρα τους τα παίρνουν πίσω και τους απαγορεύουν ακόμα και να αντιδράσουν, γιατί έτσι “κινδυνεύει η κοινωνική ειρήνη”, αυτή που έχουμε ανάγκη για να έχουμε πράγματα στα ράφια. Και που κανένας δε μπορεί και δε πρέπει να διαταράξει.
Γιατί αυτή ακριβώς είναι η κοινωνική ειρήνη: Το γεμάτο ράφι του εμπόρου. Και το, με ένα κάρο φτηνές αηδίες, γεμάτο στομάχι του νοικοκυραίου.
Εχτές, στους φανταχτερούς δρόμους της Βιέννης, κατάλαβα μια και καλή ότι αυτό δε μπορεί να είναι το ζητούμενο.
Δεν είναι δυνατόν με λαμπάκια και πράματα στα ράφια να είμαστε ευτυχισμένοι. Δεν είναι δυνατόν αυτό να είναι δημοφιλές και “Ευρωπαϊκό”.
Και εν πάση περιπτώσει για ποια Ευρώπη μας λένε και ποια Ευρώπη κινδυνεύουμε να χάσουμε;
Λυπάμαι για αυτό αγαπητέ αναγνώστη αλλά δεν υπάρχει Ευρώπη. Ή τουλάχιστον αυτή η Ευρώπη δεν είναι αυτό που νομίζουμε ότι είναι και αυτό που θέλουμε να είμαστε μέρος της.
Η Ευρώπη σήμερα είναι ένας πιο φωτεινός Μεσαίωνας.
Η Ευρώπη δεν είναι ελπίδα, είναι ένα μάτριξ που αν βγεις έξω από αυτό και δεις πιο καθαρά, ισοδυναμεί με ταφόπλακα.
Την Ελλάδα, αν αποφασίσει η επόμενη Κυβέρνηση να πάει κόντρα σε αυτή την Ευρώπη, θα την διαλύσουν. Εν ριπή οφθαλμού.
Και το χειρότερο είναι ότι, όταν θα μας διαλύουν, οι εδώ “νοικοκυραίοι” θα υποστηρίζουν τη διάλυση.
Γιατί σε όλα τα κράτη της Ευρώπης (αλλά και του κόσμου φαντάζομαι) ο σκοπός είναι να υπάρχουν πάντα περισσότεροι νοικοκυραίοι που νομίζουν ότι έχουν κάτι να χάσουν, παρά αυτοί που γνωρίζουν ότι δεν έχουν να χάσουν τίποτα. Έτσι υπάρχει “κοινωνική ειρήνη”.
Με ψέματα, καθρεφτάκια, φώτα και ηλίθιες ελπίδες για άνοδο στην τροφική αλυσίδα. Γιατί αλλιώς, με το σύστημα που δουλεύει η Δύση, θα είχε εξαλειφθεί η ανθρωπότητα.
Άρα, τι ζητώ; Πόλεμο; Δεν είμαι σε θέση να απαντήσω θετικά σε κάτι τέτοιο. Κυρίως, γιατί η ζωή είναι μικρή και επειδή δεν είμαι σε θέση να εμπιστευτώ τους “συντρόφους στη μάχη”.
Η παραδοχή, όμως, ότι αυτού του είδους η κοινωνική ειρήνη είναι μια πραγματοποιημένη ουτοπία και πρακτικά δεν υπάρχει ειρήνη, είναι μια καλή αρχή.
Η παραδοχή ότι αυτή η Ευρώπη είναι καταστροφή για την Ελλάδα είναι επίσης μια καλή αρχή.
Οι Ισπανοί γύρισαν πίσω στον Φράνκο. Οι Ούγγροι και οι Έλληνες σε μεγάλα ποσοστά θέλουν Χίτλερ. Οι Γερμανοί άρχισαν και κάνουν δεύτερες σκέψεις ξανά.
Πες μου ότι αυτό δεν είναι Μεσαίωνας…Πες μου ότι ελπίζεις σε αυτή την Ευρώπη.
Σκατά. Μόνο τα λαμπάκια μείνανε. Αυτά που κρατούν σε λειτουργία οι μικρομεσαίοι φουκαράδες νοικοκυραίοι. Αλίμονο αν τολμήσουν να κάνουν αλλιώς…
Υ.Γ. Είμαι τέρμα απαισιόδοξος το ξέρω. Με τους πολλούς. Είμαι αισιόδοξος όμως με τους λίγους. Αυτούς που αγαπώ και αξίζει να αγαπήσω. Δεν ελπίζω πουθενά, εκτός από τον εαυτό μου και λίγους ανθρώπους γύρω από εμένα. Θέλω να με αφήσουν στην ησυχία μου, να μη χρωστώ σε κανέναν. Αυτό πρέπει να είναι ο “πόλεμος” που θα τους κάνουμε. Και η αλληλεγγύη με κάθε μέσο.
(Αγαπητέ φίλε, σας νιώθω. Αλλά δεν θα μας αφήσουν στην ησυχία μας. Τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια στη Βιέννη είναι πόλεμος για αυτούς που δεν έχουν ούτε ρεύμα. Και υπάρχουν κι αυτοί -και είναι πολλοί πια- που δεν έχουν ούτε στέγη. Είναι ήδη πόλεμος. Ο πόλεμος θέλει τύχη. Να μην βρεθείς στη μέση. Καλή τύχη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.