Είναι ωραία να χαμογελούν αυτοί που αγαπάς

Πιτσιρίκο, οι οικογενειακές/παιδικές μου αναμνήσεις έχουν ως βασικό σημείο αναφοράς τις άπειρες ώρες συνελεύσεων στα τοπικά γραφεία του ΚΚΕ εσωτερικού (δεκαετία 1980), τις πορείες, τις απεργίες και την επακόλουθη μακροχρόνια ανεργία του πατέρα μου, τις πανηγυρικές, ομαδικές, σπιτικές προετοιμασίες για τα φεστιβάλ και τις διαρκείς απογοητεύσεις, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1990 και έπειτα (παρά το γεγονός ότι ο αγώνας πάντα συνεχιζόταν και η ενεργός συμμετοχή ήταν αυτονόητη).

Το αποτέλεσμα αυτών των βιωμάτων είναι διττό: Αφενός, διαμόρφωσα έναν ηθικό, αξιακό και πολιτικό κώδικα σκέψης, κοινωνικής ύπαρξης και δράσης, όπου πολιτικές έννοιες όπως ισότητα, σεβασμός, αγωνιστικότητα, δίκαιο, συντροφικότητα, αντίσταση, αλληλεγγύη και οικουμενικότητα είναι πρακτικά αυτονόητες στην καθημερινότητά μου και στον τρόπο που υπάρχω κοινωνικά.

Αφετέρου, υπήρχε πάντα η αίσθηση της μειοψηφίας, γεγονός που δημιουργούσε συναισθήματα ματαίωσης, μοναξιάς, ενοχής (ω ναι!) και αποκλεισμού, ιδιαίτερα στην παιδική και εφηβική ηλικία.

Με λίγα λόγια, ήμασταν πάντα οι χαμένοι.

Την Κυριακή, αργά το βράδυ, με πήρε τηλέφωνο η μητέρα μου. Μόλις είχε γυρίσει από τα Προπύλαια.

Δεν μπορούσε να μιλήσει από τους απανωτούς λυγμούς. Είχε επιτέλους- έστω και στιγμιαία- απενεχοποιηθεί και απελευθερωθεί.

Τα λόγια της, νομίζω, ότι συμπυκνώνουν πολλά:

“Το ξέρω ότι αύριο η κόρη μου θα συνεχίσει να είναι απλήρωτη για μήνες, ο γιος μου θα συνεχίσει να είναι άνεργος, αλλά ξύπνησα με Σαμαρά και θα κοιμηθώ με Τσίπρα”.

Και βέβαια δεν εννοούσε τα πρόσωπα, αλλά τους συμβολισμούς.

Ευχαριστώ.

Β. Β.

(Αγαπητή φίλη, σας καταλαβαίνω απόλυτα. Είδα τυχαία σήμερα έναν φίλο στο δρόμο. Με αγκάλιασε και με φίλησε. “Είμαστε ελεύθεροι!” μου είπε. Εν τω μεταξύ, αυτός ο φίλος μου δεν ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ. Υπήρξε μεγάλη πίεση αυτά τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία, και τώρα -μετά την πτώση της ακροδεξιάς του Σαμαρά- υπάρχει μια ανακούφιση. Εμένα δεν με πειράζει να μην έχω χρήματα. Με εξαίρεση δυο χρόνια, ποτέ δεν είχα χρήματα. Αλλά δεν μπορώ με τίποτα να ζω σε μια ακροδεξιά κοινωνία. Με τίποτα, όμως. Ας ελπίσουμε αυτά να μην επιστρέψουν ποτέ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.