Διαγραφή του Χρέους Τώρα!

(Παρακαλώ τους φίλους αναγνώστες να στηρίξουν -αν το πιστεύουν και οι ίδιοι- την πρωτοβουλία διαγραφής του χρέους. Στο τέλος του κειμένου, υπάρχει η διεύθυνση στο Facebook, όπου μπορείτε να υπογράψετε κι εσείς. Το κείμενο υπάρχει και στα αγγλικά, ώστε να το προωθήσετε στο εξωτερικό, από όπου θα χρειαστούμε στήριξη. Ευχαριστώ.)
Η προτεραιότητα που αποκτά η αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους επιβάλλει την ανάληψη άμεσων πρωτοβουλιών στην κατεύθυνση διαγραφής του δημόσιου χρέους. Πρώτα και κύρια, του μέρους του χρέους που οφείλεται στην Τρόικα και τους μηχανισμούς της και υπερβαίνει το 70% του συνολικού δημόσιου χρέους.

Η άμεση παύση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους, μέσα από την καταγγελία των δανειακών συμβάσεων, και η διαγραφή του στη συνέχεια επιβάλλεται προκειμένου να δημιουργηθεί ο απαραίτητος δημοσιονομικός χώρος που θα επιτρέψει την άσκηση της αναγκαίας κοινωνικής πολιτικής για την άνοδο του βιοτικού επιπέδου του λαού και θα κάνει πράξη το στόχο της ανατροπής της λιτότητας. Η συνέχιση της εξυπηρέτησης του δημοσίου χρέους (στο πλαίσιο του οποίου για το τρέχον έτος προβλέπεται η καταβολή 5,88 δισ. ευρώ για τόκους και η λήξη χρέους ύψους 16 δισ. ευρώ) σημαίνει ότι:

 

– η συντριπτική πλειοψηφία των ανέργων, που φθάνει ακόμη και το 82%, θα συνεχίσει να μην παίρνει επίδομα ανεργίας,

 

– οι απαραίτητες προσλήψεις και χρηματοδοτήσεις στους τομείς υγείας, παιδείας, κοινωνικής ασφάλισης και πολιτισμού θα αποτελούν μακρινό όνειρο,

 

– η αναγκαία υλοποίηση ενός γενναίου Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων παραπέμπεται στο αόριστο μέλλον.

 

Τα σχέδια των πιστωτών για επιμήκυνση των αποπληρωμών του δημόσιου χρέους και μείωση του επιτοκίου πρέπει να απορριφθούν επειδή ισοδυναμούν με μετάθεση των αποπληρωμών για τις επόμενες γενιές και αναγνώριση του χρέους, ενώ δεν προκαλούν καμιά ουσιαστική μείωση λόγω του ότι ήδη τα επιτόκια δανεισμού είναι πολύ χαμηλά. Διαιώνιση της υπερχρέωσης και μεταφορά των βαρών στην επόμενες γενιές σηματοδοτεί και το «παρκάρισμα» του ελληνικού χρέους στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, μέσω της έκδοσης «διηνεκών ομολόγων» (perpetuities).

 

Η διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους ή θα είναι μονομερής, στη βάση των δικαιωμάτων που διατηρεί κάθε ανεξάρτητο κυρίαρχο κράτος ή θα είναι σε βάρος του ελληνικού λαού. Η εμπειρία από το ελληνικό πρόγραμμα ανταλλαγής ομολόγων του 2012 (PSI+) ύψους 106 δισ. ευρώ (σύμφωνα με την ΤτΕ) καταδεικνύει ότι αυστηρή προϋπόθεση για να σημάνει ουσιαστική ελάφρυνση μια διαγραφή χρέους είναι να έχει σχεδιαστεί σε βάρος των πιστωτών, και να υλοποιηθεί παρά και ενάντια στη θέλησή τους. Το ίδιο συμπέρασμα υπογραμμίζει κι η πρόσφατη εμπειρία άλλων χωρών (Αργεντινή, Ισημερινός, Ρωσία, Ισλανδία) που παρά τις διαφορές τους διέγραψαν μονομερώς μέρος έστω των χρεών τους.

 

Η αναγκαία διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους μπορεί να αιτιολογηθεί, να θωρακισθεί από διεθνείς προσφυγές και να στηριχτεί στη βάση:

 

– Πρώτο, της επίκλησης της κατάστασης έκτακτης ανάγκης και της συντελεσθείσας ανθρωπιστικής καταστροφής από το 2010 ως το 2014, λόγω της ανόδου της ανεργίας (27%), της πτώσης μισθών και συντάξεων (40% κατά μέσο όρο μεταξύ 2010-2014), της μαζικής μετανάστευσης (άνω των 100.000 νέων), των μαζικών αυτοκτονιών (τουλάχιστον 5.000 από το 2011 λόγω οικονομικών προβλημάτων), κλπ.

 

– Δεύτερο, του λογιστικού ελέγχου του δημόσιου χρέους από ανεξάρτητη διεθνή επιτροπή ελεγχόμενη από την κοινωνία και τους φορείς της, δεδομένου ότι ειδικά το τμήμα του ελλ. χρέους που οφείλεται στην Τρόικα είναι καταφανώς απεχθές: Το 92% των δόσεων (232 δισ. σε 252 δισ. ευρώ) επιστράφηκαν ξανά στους δανειστές ή δόθηκαν στις τράπεζες, οι δανειστές ήξεραν ότι τα χρήματα των δανείων δεν εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ελληνικού λαού, ενώ οι κυβερνήσεις που υπέγραψαν τις δύο δανειακές συμβάσεις δεν είχαν καμιά νομιμοποίηση να αναλάβουν τέτοιο χρέος στο όνομα του ελληνικού λαού.

 

– Τρίτο, λόγω των ευθυνών που έχουν οι ίδιοι οι δανειστές για την εκτίναξη του χρέους το οποίο από 299 δισ. ευρώ (115% του ΑΕΠ) τον Σεπτέμβριο του 2009 εκτινάχθηκε στα 324 δισ. (180% του ΑΕΠ).

 

– Τέταρτο, ως μια μορφή συμψηφισμού με τα χρέη της Γερμανίας από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο (αποζημιώσεις, επανορθώσεις, αναγκαστικό δάνειο, κλπ) που, σύμφωνα με αξιόπιστες διεθνείς εκτιμήσεις, ξεπερνούν το 1 τρισ. ευρώ.

 

– Πέμπτο, της πρόσφατης απόφασης της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ (9/2014), κατόπιν πρότασης της Αργεντινής, που αποδοκιμάζει το σημερινό απορρυθμισμένο πλαίσιο λειτουργίας της αγοράς ομολόγων και ζητά την προστασία των κυρίαρχων κρατών από τα «αρπακτικά κεφάλαια» («vulture funds»).

 

Η άμεση στάση πληρωμών και η διαγραφή του χρέους, μέσω μονομερών ενεργειών και σε σύγκρουση με τους δανειστές πλήττει ευθέως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την ΕΚΤ, τα κράτη μέλη και τους θεσμούς που δημιούργησε η ΕΕ από το 2010 (ΕΤΧΣ, ΕΜΣ). Πρόκειται για ένα αντιδραστικό πλαίσιο μηχανισμών, εφάμιλλων του ΔΝΤ, που ως αποστολή τους έχουν να διασφαλίσουν ότι την κρίση χρέους θα πληρώσουν οι λαοί της Ευρώπης κι όχι οι ελίτ που την δημιούργησαν. Δική τους άλλωστε απόφαση ήταν η αλλαγή του προφίλ του δημόσιου χρέους που από ομολογιακό στη συντριπτική του πλειοψηφία έγινε επίσημο ή διακρατικό στο μεγαλύτερο του μέρος, με αποτέλεσμα σήμερα άνω του 70% να οφείλονται στην Τρόικα. Η αναγκαία διαγραφή του χρέους δεν στρέφεται κατά των ευρωπαϊκών λαών, όπως λέγεται συχνά σε μια προσπάθεια να παραιτηθούμε από το αίτημα της διαγραφής. Τα δάνεια προς την Ελλάδα (όπως επίσης καις τις άλλες χώρες που δανειοδοτήθηκαν στο πλαίσιο του μηχανισμού, πχ Κύπρος, Πορτογαλία, Ιρλανδία) δεν «έσωσαν» τον ελληνικό λαό, αλλά τις τράπεζες και τις οικονομικές ελίτ, που πραγματικά διασώθηκαν. Οι λαοί της Ευρώπης αποτέλεσαν την ανθρώπινη ασπίδα που χρησιμοποίησαν ΕΕ, ΔΝΤ και κυβερνήσεις για να αποκρύψουν την διάσωση των τραπεζών, που μόνο στην περίπτωση της Ελλάδας στοίχισε 211 δισ. ευρώ. Οι λαοί της Ευρώπης, άλλωστε, ποτέ δεν ρωτήθηκαν αν θέλουν να συμμετάσχουν στην διάσωση των τραπεζών!

 

Η αμφισβήτηση των συμφερόντων των «θεσμικών» πιστωτών (ΕΕ και ΔΝΤ) που με την διαγραφή του χρέους θα κληθούν να πληρώσουν την κρίση που δημιούργησαν, προϋποθέτει απειθαρχία και οδηγεί σε ρήξη με την ευρωζώνη και την ΕΕ. Ακόμη κι έτσι:

 

– Το μακροχρόνιο οικονομικό όφελος που θα προκύψει από τη μονομερή διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα είναι μεγαλύτερο από το βραχυπρόθεσμο κόστος εξόδου. Ο χαμένος του Grexit δεν είναι η Ελλάδα, όπως επαναλαμβάνεται στο πλαίσιο μιας ιδεολογικής τρομοκρατίας, αλλά η Γερμανία και το ευρώ.

 

– Η δυνατότητα άσκησης ανεξάρτητης βιομηχανικής πολιτικής με μαζικές επενδύσεις σε κρίσιμους τομείς της οικονομίας, χωρίς τις δεσμεύσεις των οδηγιών της ΕΕ, θα επιτρέψει την ταχεία ανάπτυξη της οικονομίας και την δραστική μείωση της ανεργίας, μαζί με μέτρα όπως η μείωση των ωρών εργασίας κι η κατάργηση των ελαστικών σχέσεων εργασίας.

 

– Η ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ για αιώνια λιτότητα, μέσω των προβλέψεων της οικονομικής διακυβέρνησης και του δημοσιονομικού συμφώνου για ισοσκελισμένους προϋπολογισμούς, θα επιτρέψει την αναδιανομή του κοινωνικού πλούτου.

– Η ανατροπή του περιορισμένης κυριαρχίας στο διηνεκές που επιβάλλουν Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη και Δ’ Ράιχ, μεταξύ άλλων και με τον κανονισμό 472/2013 αρ. 14 που προβλέπει ευρω-επιτήρηση μέχρι την αποπληρωμή του 75% των δανείων, θα επιτρέψει στον λαό να επανακτήσει τα κυριαρχικά και ανθρώπινα δικαιώματα του. Η μονομερής διαγραφή του ελληνικού δημόσιου χρέους θα επιβληθεί στο πλαίσιο μιας ευρύτερης πολιτικής ρήξεων που θα περιλαμβάνει: εθνικοποίηση των τραπεζών, με κοινωνικό έλεγχο και εγγύηση των καταθέσεων, όπως και άλλων στρατηγικών τομέων της οικονομίας, αποζημίωση ασφαλιστικών ταμείων, ΝΠΔΔ και μικροομολογιούχων που ζημιώθηκαν από το PSI+, αναζήτηση ποινικών ευθυνών για όσους συνέβαλαν στην έκδοση ομολόγων σε ξένο δίκαιο, διαγραφή του ιδιωτικού χρέους των ανέργων, ενίσχυση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων με στόχο την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών κ.α.

 

Στη βάση των παραπάνω όσοι υπογράφουμε την διακήρυξη, οικονομολόγοι, νομικοί, πανεπιστημιακοί και κοινωνικοί αγωνιστές που συμμετείχαμε στους αγώνες των τελευταίων ετών κατά των Μνημονίων, συγκροτούμε Πρωτοβουλία ενημέρωσης και αγώνα με στόχο την διαγραφή του χρέους, με την επωνυμία Διαγραφή του Χρέους, Τώρα! και καλούμε σε ανοιχτή ιδρυτική συνέλευση για την δημιουργία μαζικής κίνησης με στόχο την διαγραφή του χρέους. Καλούμε επίσης κοινωνικούς φορείς και συλλογικότητες να υιοθετήσουν το παραπάνω πλαίσιο, σε μια προσπάθεια να γίνει υπόθεση διεκδίκησης του ίδιου του λαού.

Φεβρουάριος 2015

facebook.com/CancelGreekDebtNow

 

Αγαπητός Γιώργος δημοτικός υπάλληλος
Ανδρεάδης Γιάγκος καθηγητής ΑΕΙ
Αντωνιάδης Παύλος φοιτητής Πα. Πει.
Αντωνοπούλου Μαρία καθηγήτρια ΑΕΙ
Αντωνοπούλου Σοφία καθηγήτρια ΑΕΙ
Βαρδαλαχάκης Γιάννης οικονομολόγος εκπαιδευτικός
Βασιλόπουλος Χρίστος μηχανικός
Βασσάλος Γιώργος ερευνητής
Βατικιώτης Λεωνίδας οικονομολόγος, δημοσιογράφος
Γαϊτανίδου Ευανθία μέλος ΣτΑ Οικονομικού Επιμελητηρίου
Γαλάνης Νίκος ηλεκτρολόγος μηχανολόγος
Γαρδικλής Δημήτρης γρ. σωμ. Εργαζ. Ασκληπιείου Βούλας
Γάτσιος Βασίλης λογιστής
Γεωργιάδου Κατερίνα δικηγόρος
Γεωργίου Γιώργος λογιστής
Γουρλάς Νίκος πρώην πρόεδρος συνδ. Εργ. αεροδρόμιο Ελ. Βενιζέλος
Γραμμένος Σπύρος μουσικός
Δαμέλος Πάνος μέλος ΔΣ Πανελλ. Συνδέσμου Αμίσθων Υποθηκοφυλακίων
Ζαχάρωφ Βάσω γιατρός
Ζέρβας Μάκης μηχανικός, καθηγητής ΑΕΙ
Θεοδώρου Κώστας μουσικός
Ιγγλέσης Νίκος συγγραφέας
Ιωαννίδου Αλεξάνδρα σλαβολόγος, καθηγήτρια ΑΕΙ
Καραστεργίου Μαρίνα ιστορικός
Καραχάλιος Γιάννης ιδιωτικός υπάλληλος
Καρυώτης Θεόδωρος κοινωνιολόγος
Κατσαρέα Ελένη οικονομολόγος
Κλαπατσέας Μανόλης αρχιτέκτονας
Κόκκορης Μάκης λογιστής
Κοκολάκης Γρηγόρης οικονομολόγος
Κοσμάς Πέτρος μεταδιδακτορικός ερευνητής Τεχν. Πανεπ. Κύπρου
Κουιρουκίδης Νίκος οικονομολόγος
Κουμαρέλος Όθωνας αρχιτέκτονας
Κουτσιανάς Πάνος δημοτικός σύμβουλος Ιλίου
Κουτσομπίνα Καίτη οικονομολόγος
Κρέστον Ντέιβις φιλόσοφος
Κυπριώτης Δημήτρης στρατηγός ε.α.
Κυράνας Μιχάλης οικονομολόγος
Κυριακάκης Γιάννης μέλος ΣτΑ Οικονομικού Επιμελητηρίου
Κώτσιας Σπύρος συνταξιούχος ΟΣΕ
Λιοδάκης Γιώργος καθηγητής ΑΕΙ
Μανιάτης Γιώργος καθηγητής Παν. Αθηνών
Μαρκέτος Σπύρος ιστορικός, καθηγητής ΑΕΙ
Μηνασίδης Χαράλαμπος καθηγητής ΑΕΙ, ΗΠΑ
Μιχελινάκης Βαγγέλης οικονομολόγος φοροτεχνικός
Μονιάκη Χρυσούλα αντιπρόεδρος συλλόγου εργ. ΕΛΣΤΑΤ
Μουσκεφτάρα Τασούλα ψυχολόγος, ειδική παιδαγωγός
Μόχλας Χάρης εκδότης
Μπαλασόπουλος Θέμης πρόεδρος ΠΟΕ-ΟΤΑ
Μπαλιώτης Θόδωρος οικονομολόγος
Μπίκας Δημήτρης υπάλληλος
Μπλέτσας Νίκος δικηγόρος
Νεβραδάκης Μιχάλης υπ. διδάκτορας ΗΠΑ
Νικολακάκη Μαρία παιδαγωγός, καθηγήτρια ΑΕΙ
Νίκος Δήλαρης μηχανολόγος μηχανικός
Ολάγια Πέντρο συγγραφέας
Παναγιωτόπουλος Χρίστος πρ. σωμ. Εργαζ. Δήμου Βύρωνα
Παπαδόπουλος Ραφαήλ πολιτικός επιστήμονας
Παπαιωάννου Σταύρος φοιτητής Οικονομικού Παν. Αθηνών
Παπαλεξίου Γιώργος οικονομολόγος
Πάσογλου Γιώργος δικηγόρος
Παυλόπουλος Γιώργος οικονομολόγος,τραπεζικός υπάλληλος
Πελεγρίνης Θεοδόσης πρώην πρύτανης Παν. Αθηνών
Πετρόπουλος Γιώργος ιστορικός, δημοσιογράφος
Πιτσιρίκος μπλόγκερ
Ποργιαλίδης Αναστάσιος ελεύθερος επαγγελματίας
Ρηγόπουλος Κίμων ηθοποιός
Ρηγοπούλου Πέπη καθηγήτρια ΑΕΙ
Ρουμελιώτης Γιάννης οικονομολόγος
Σακελλαρόπουλος Σπύρος καθηγητής ΑΕΙ
Σαραφιανός Δημήτρης δικηγόρος
Σαχίνης Γιώργος δημοσιογράφος
Σινιγάλια Ήρα δημοσιογράφος
Σπανού Δέσποινα νομικός, συνδικαλίστρια
Σπύρου Δημήτρης σκηνοθέτης
Συμβουλόπουλος Θέμης μουσικός, εργαζόμενος στην ΕΡΤ
Τασιάκος Χρίστος μέλος ΣτΑ Οικονομικού Επιμελητηρίου
Τζήμας Θέμης δικηγόρος
Τουλιάτος Χρίστος οικονομολόγος
Τουμανίδης Παύλος οικονομολόγος
Τσάκαλου Ντίνα συμβολαιογράφος
Τσίπρας Σταύρος δικηγόρος ερευνητής
Τσίχλη Μαριάννα δικηγόρος
Τσολάκ Μουσταφά εκδότης
Φαρμακίδη Φούλα οικονομολόγος
Χατζησταύρος Σταύρος γεωπόνος
Χατζηστεφάνου Άρης δημοσιογράφος
Χρυσανθόπουλος Λεωνίδας πρέσβης επί τιμή

Greek Debt Cancellation Now!

With debt restructuring a new priority in the political agenda of both the Greek government and its creditors, it is a forthright necessity to cancel public debt, starting with the debts to the Troika which currently exceed 70% of the total.
Immediate cessation of payments through the denunciation of two loan agreements, followed by cancellation is the fundamental precursor to creating the fiscal space that will allow for a social policy agenda aimed at simultaneously raising people’s living standards and at once overturning austerity. The 2015 public debt repayment schedule of 21.88 billion (5.88 of which is interest) has dire consequences:

– Up to 82% of unemployed will continue to be without unemployment benefits,

– The necessary recruitments and funding in health, education, social security and cultural sectors will remain a distant dream,

– The need to implement a generous public investment programme is deferred to the unknown future.

The creditors’ plans to extend debt maturities and lower the interest rates equate to postpone debt repayment for future generations and recognize debt. The already low interest rates indicate the minimal impact such a measure can have. Perpetuating a state of bankruptcy and indebtedness by offloading it for future generations to bear applies similarly to the plans of ‘parking’ Greek debt into the coffers of the ECB via the perpetual bond proposal.

Public debt cancellation will be either unilateral, well within the rights of every sovereign state, or, it will be detrimental to the populace. The experience of the 2012 debt restructuring (Private Sector Involvement+), value 106 bn. euro according to the Bank of Greece, showed that effective debt relief is only viable if designed at the expense of the creditors and if implemented against and despite their will. The recent experiences in Argentina, Ecuador, Russia and Iceland, which despite significant variation between them, should be a lesson for Greece, as they all pursued unilateral cancellation of at least a portion of their debts.

Greek debt cancellation is both justified and legally credible by:

-Drawing on the ‘State of necessity’ and the emergent humanitarian crisis which from 2010 to 2014 was brought about by the rapid rise of unemployment (27%), the reduction in wages and pensions (on average by 40% 2010-14), mass emigration (over 100.000 youths) and widespread suicides (over 5.000 from 2011 onwards due to economic burdens) among many others.

– Auditing the public debt from an independent commission operating under social control. The portion of Greek debt owed to the Troika is glaringly odious: not only was there no electoral mandate for the governments that signed the international loan treaties to take on such debts in the name of the Greek people, 92% of all loan tranches (232 billion out of 252 billion) were returned to the creditors or given to the banks, indicating the complicity of the creditors in creating indebtedness that did not serve the needs of the people.

– The responsibility should be borne by the creditors themselves as public debt exploded from 299 billion (115% of GDP) in September 2009 to 317 billion (175% of GDP) at the end of 2014.

– Netting out the difference to account for the debts owed by Germany to Greece from the Second World War (reparations, loan etc), which, according to international estimation exceed 1 trillion euros.

– Riding on the recent UN decision (September 2014) to dispute the current deregulated bond market framework, and protect countries from the actions of vulture funds.

An immediate moratorium on all debt repayments, followed by unilateral debt cancellation in conflict with the creditors is a blow to the IMF, the ECB, the euro states and the funds created (the EFSF and ESM). All new mechanisms and back stop measures created to model the IMF aim to ensure the crisis is paid by the people of Europe and not the elite who created it. It was their choice to re-profile the debt, transforming it from predominantly private sector bondholder debt into over 70% debt held by the official sector. Contrary to what is often maintained, debt cancellation is not a move against other people in Europe. The funds that were directed to all countries in a financial “assistance” programme (Ireland, Portugal, Cyprus) have not been used to ‘save’ populations; but rather, were saving the banks and the elites instead. The people across Europe acted as a human shield used by the EU and the IMF to conceal the backdoor bank bailouts, which in the case of Greece alone cost 211 billion. This is the amount of money that gave to Greek banks since 2008 till 2014. The people of Europe were never asked, nor did they ever agree to participate in mass bank bailouts.

The questioning of the official creditors’ (EU and IMF’s) vested interests which will pay the price of debt cancellation presupposes disobedience and leads to rupture with the euro and the EU. However:

-The long-term economic gain achieved via unilateral debt cancellation will be bigger than the short-term costs of exit. Grexit’s loser will not be Greece, as it is repeated by current ideological terrorism, but Germany and euro.

-The ability to implement independent industrial policy, through massive investments in crucial sectors of economy, irrespective of EU directives and commitments will allow a speedier recovery and reduction in unemployment together with other measures like reduction of hours of work, abolition of flexible working relations, etc.

– Cancelling the commitment to the EU for permanent austerity, implied through the promises of economic governance and Stability Pact for balanced budgets, will allow for a redistribution of social wealth.

-Overthrowing of the system of restricted sovereignty imposed by Brussels, Frankfurt and the Fourth Reich through the regulation 472/2013 ar. 13 which implies euro-monitoring until the repayment of 75% of loans will create the possibility for the people to regain sovereign and human rights.

The unilateral debt cancellation proposed is in the context of a broader rupture necessitating nationalisation of key industries, including the banks, whilst maintaining a guarantee on deposits, compensation to the pension funds, public sector organisations and small bondholders who lost out due to the PSI+, search for criminal liability to those who participating in the issuing of Greek bonds under foreign law and the cancellation of all private debts to unemployed, subsidies to small and medium enterprises aiming to the fulfilment of social needs, etc.

On the basis of the aforementioned proposal, we the signatories (economists, lawyers, academics, activists), active participants in the struggles of the past few years against debt and austerity, form an initiative of information and struggle whose aim is real Greek debt cancellation, called Debt Cancellation Now! We call to an open founding assembly for the creation of a mass movement aiming to the cancellation of debt.

We call on all groups and organisations to join us and adopt the framework for a common effort to make debt cancellation a demand from everyone!

February 2015
facebook.com/CancelGreekDebtNow

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.