Αν εργαστώ ξανά – (Άν)…εργη!

(Άν)…εργη!
(Αν)…εργαστώ ξανά , θέλω στο έργο μου να υπάρχουν χαμόγελα, αγάπη, νοιάξιμο.
(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να συνεχίσω να είμαι δίκαιη, να μοιράζομαι την καλή μου τύχη όταν με συναντάει φευγαλέα, να συνεργάζομαι.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να εργαστώ με τέχνη, με μαεστρία, με δεξιοτεχνία.
(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να ρουφήξω τη γνώση και την κατανόηση που προκύπτει από τη εμπειρία, να καλλιεργήσω παραπάνω τη συνείδησή μου.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να μάθω να θυμάμαι, να μην ξεχνώ εύκολα ότι έζησα, να συνδέω το πριν με το τώρα, αυτό που ήμουν με αυτό που είμαι, να είμαι ευγνώμων στον εαυτό μου για τη διαδρομή μου και να με προετοιμάζω για την επόμενη.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να παραμείνω αξιοπρεπής και δυνατή όπως είμαι τώρα.
(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να υπάρχουν στα αλήθεια τα ανθρώπινα δικαιώματα, ο σεβασμός, η αλληλεγγύη, η εμπιστοσύνη.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω στο έργο μου να φαίνεται η δημιουργικότητα, η εξέλιξη όπως εγώ θα την ορίζω, η ελπίδα όπως εγώ θα την αισθάνομαι.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να καταφέρω να διατηρήσω τα ιδανικά μου, να μην αλλοτριωθώ κατά τα προνόμια της δουλειάς.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να μη χάσω το κουράγιο μου και να με υπερασπίζομαι προς όποιον προσπαθήσει να μου το αρπάξει.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θέλω να νιώσω την ασφάλεια και να τη νιώθουμε όσοι δεν την έχουμε.
(Αν)…εργαστώ ξανά, εύχομαι να έχω τη σοφία να αντιλαμβάνομαι την ευτυχία μου ως αλληλεπίδραση της ευτυχίας του άλλου.

(Αν)… εργαστώ ξανά, θέλω να καταφέρω να διατηρήσω το προτέρημα του να κλαίω όταν συγκινούμαι, να γελάω όταν νιώθω ευτυχία, να πονάω όταν με πληγώνουν, να θυμώνω για να συγχωρώ λίγο αργότερα.

(Αν)…εργαστώ ξανά, θα εργαστώ μόνον υπό αυτές τις προϋποθέσεις και συνθήκες, μιας και σε διαφορετική περίπτωση η εργασία μου δεν θα έχει να προσφέρει τίποτα το χρήσιμο και ωφέλιμο για εμένα και τους γύρω μου.

(Αν)…όλα τα παραπάνω δεν μπορέσουν να χωρέσουν στην εργασία που επιθυμώ, τότε προτιμώ να παραμείνω …(Άν)..εργη!

Όλγα

Υ.Γ. Κατά τη διάρκεια της ανεργίας μου, έχω καταλάβει πως ο άνεργος επιθυμεί αυτά που έχει ο εργαζόμενος και ο εργαζόμενος αυτά που έχει ο άνεργος. Παλιότερα, ίσχυε κυρίως το πρώτο για τους άνεργους. Σήμερα μετά λύπης παρατηρώ πως, για να διατηρήσεις τα όποια προνόμια ως εργαζόμενος, συχνά επιβάλλεται να τοποθετείς τον εαυτό σου στο δεύτερο.

(Αγαπητή Όλγα, η απόλυτη επιτυχία τους είναι ότι ο άνεργος αισθάνεται ενοχή που είναι άνεργος. Κι ας ξέρει πως μια από τις κύριες υποχρεώσεις του κάθε κράτους είναι να φροντίζει να έχουν εργασία οι πολίτες του. Διαφορετικά, γιατί να υπάρχουν κράτη; Όλγα, οι θέσεις εργασίας θα μειώνονται διαρκώς. Οι εργαζόμενοι δεν χρειάζονται. Η εποχή της εργασίας -όπως την ξέραμε τουλάχιστον- έχει τελειώσει. Τα έχω γράψει δεκάδες φορές· για προσωπική εκτόνωση τα γράφω, δεν πιστεύω πως αλλάζει κάτι επειδή τα γράφω. Από την στιγμή που οι πολίτες δεν θέλουν τον σοσιαλισμό, και οι προλετάριοι δεν ενώνονται, το μόνο που θα μπορούσα να πω -πολύ ταπεινά- σε όποιον ενδιαφέρεται και αντέχει, είναι να κάνει “δουλειά” αυτό που αγαπάει. Αν δεν ξέρει τι είναι αυτό που αγαπάει, ας θυμηθεί τι αγαπούσε όταν ήταν παιδί. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.