Το ταξίδι για την Ιθάκη
Κομπανιέρος & Κομπανιέρας,
Πιτσιρίκο, με το ρυθμό που γράφουμε, το μπλογκ σου σύντομα θα μετονομαστεί σε “Πιτσιρίκια”, θέμα χρόνου είναι. Θα πέταγα τώρα και τα καρφιά μου για τον 902, που θα μπορούσε να αποτελέσει ένα εναλλακτικό μέσο αντί να κλείσει, αλλά ας αφήσουμε τα παιδιά στον Περισσό να πιστεύουν συνέχεια πως ο γιαλός είναι στραβός. Βέβαια δεν μας εμποδίζει κανείς να ανοίξουμε ένα δικό μας μπλογκ, αλλά εμένα προσωπικά δεν με ενδιαφέρει ένα τέτοιο εγχείρημα. Αν κάποιος έχει το χρόνο και τη διάθεση ας το κάνει, δεν θα βλάψει κανέναν, το αντίθετο.
Ας ξεκινήσω πάλι το ταξίδι για την Ιθάκη και όπου με βγάλει σήμερα. Σαν τον Οδυσσέα, μέσα από τα γραπτά μας, καταλήγουμε πάντα οπουδήποτε αλλού εκτός από την Ιθάκη μας, μια μικρή οδύσσεια.
Θεωρώ ακράδαντα πως ο εκνευρισμός που υπάρχει σήμερα, στο παρόν, είναι επειδή σαστίσαμε όλοι μετά τις 25 Ιανουαρίου, φίλε Ηλία. Το μυαλό μας γέμισε σκέψεις και η καρδιά μας πλημμύρισε από ξεχασμένα συναισθήματα, πόσα να χωρέσει το ανθρώπινο σώμα;
Όπως είχε πει προ ημερών ένας άλλος φίλος, νοιώσαμε όπως ο φυλακισμένος που βγήκε για πρώτη φορά από το μπουντρούμι, μετά από χρόνια σ’ αυτό, χωρίς να τον νοιάζει εκείνη την ώρα αν βγήκε στο προαύλιο ή έξω, απλά έμεινε παγωτό να κοιτάει τον εκτυφλωτικό ήλιο για ώρες.
Ο φυλακισμένος θα κάνει τα πάντα τώρα για να μην επιστρέψει πίσω; Μένει να το δούμε, στο χέρι μας είναι.
Εγώ, πάντως, χωρίς να θέλω να τα ωραιοποιώ, δεν μπορώ να παραδοθώ. Έχω βιώσει τον ανθρώπινο πόνο και άσχημες καταστάσεις, όπως όλοι μας.
Δεν ψάχνω το νόημα της ζωής γιατί δεν υπάρχει. Απλά τη ζεις όσο καλύτερα και ανώδυνα μπορείς.
Και αν αγαπάς πραγματικά τη ζωή θα προσπαθήσεις να ζήσουν οι διπλανοί σου μια εξίσου καλή και ανώδυνη ζωή. Δεν νομίζω ότι είναι και καμιά κοσμοθεωρία αυτό.
Ίσως να μην χρειαστεί η κυβέρνηση αυτούς τους 4 μήνες. Είναι τόσο… λωλός ο ελληνικός λαός και τόσο λωλές και ραγδαίες οι εξελίξεις, που μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να πάρει την απάντηση μας χωρίς δημοψήφισμα. Να τον υποχρεώσουμε δηλαδή να πει το ΟΧΙ.
Γιατί είναι κρίμα σε αυτή τη μια ζωή που έχουμε, να εξαντλήσουμε όλη μας την αγάπη σ’ ένα γαμωνόμισμα, ενώ γύρω μας υπάρχουν πολύ ωραιότερα πράγματα.
Να πάνε να γαμηθούν τα νομίσματα, τα επιτόκια, τα χρέη, τα spreads, ο πληθωρισμός και τα δάνεια.
Να πάνε να γαμηθούνε και ας γυρίσουμε πίσω στις σπηλιές μπας και ησυχάσουμε.
Αν είναι για να ζήσουν οι τράπεζες να πεθάνουμε όλοι οι άλλοι, τότε να πάνε στο διάολο και ας σκουπιζόμαστε με τα μανίκια μας.
Όπως είχε πει ο Τσάπλιν στο “Μεγάλο Δικτάτωρ”, η ζωή μπορεί να είναι μια υπέροχη περιπέτεια. Γιατί να μην είναι;
Γιατί στον δυτικό κόσμο η κατάθλιψη να κάνει πάρτι και στον… ανατολικό η φτώχεια;
Δεν είναι έτσι η ζωή, εμείς την κάναμε έτσι και να την ξεκάνουμε άμεσα. Για να οραματίζονται οι επόμενοι το μέλλον και να μην κολλάνε στο παρόν. Αυτό είναι το μόνο χρέος μας, όπως είχε πει ένας άλλος φίλος, ο Γιώργος Καρυστινός. Λεύκωμα θα γίνει στο τέλος, το βλέπω.
Οι αγορές έχουν προαποφασίσει το μέλλον της χώρας: θα παραμείνουμε στο χειρουργικό κρεβάτι μέχρι νεωτέρας, όπου θα μας κόψουν τη παλάμη με πρόσχημα να σώσουν το χέρι. Και θα κάνουν τα πάντα για να μας κρατήσουν στο κρεβάτι. ΤΑ ΠΑΝΤΑ.
Είδα και τον απίστευτο αυτό μαλάκα, τον Σταύρο Θεοδωράκη, που, με αφορμή τον ένα χρόνο από την ίδρυση του Ποταμιού, πήγε στη Γερμανία να συναντηθεί με τον Γερμανό υπουργό οικονομίας, Γκάμπριελ, λίγο πριν πάει και στην Ιταλία. Γενικά, είπε να κάνει μια γύρα και να πάρει κάμποσες πίπες, μπας και διαδεχθεί τον Τσίπρα.
Όπως είπα, οι αγορές είναι αδίστακτες. Αυτομάτως, αναδύεται μια ευθύνη. Που αν την αναλάβουμε δεν θα είναι τίποτα ικανό να μας εμποδίσει. Αυτό προσπάθησα να πω με το προηγούμενο μήνυμα μου και με άλλα τόσα.
Το ΝΑΙ του ΣΥΡΙΖΑ για τετράμηνη παράταση του προγράμματος δεν εμποδίζει κανέναν μας να πει το ΟΧΙ. Ούτε καν το Μηλιό, το Γλέζο, την Κωνσταντοπούλου, το Λαπαβίτσα, το Λαφαζάνη, που διαφοροποιήθηκαν προς τιμήν τους.
Το μόνο εμπόδιο για το ΟΧΙ είμαστε εμείς οι ίδιοι. Ξέρουν αυτό που δεν ξέρουμε εμείς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ χωρίς εμάς είναι άοπλος, συνεπώς ακίνδυνος. Γι’ αυτό το καλύτερο μέσο προπαγάνδας των αγορών είναι τα ΜΜΕ που μας πυροβολούν καθημερινά. Εμάς στοχεύουν, γιατί εμάς φοβούνται. Και πιστέψτε με, μας φοβούνται.
Χρειαζόμαστε ένα κοινωνικό κίνημα. Μόνο που οι διεργασίες για την πραγμάτωση ενός κοινωνικού κινήματος είναι συνήθως χρονοβόρες.
Όσο περισσότερο χρονοτριβούμε, τόσο πιο βαθιά βουλιάζουμε στη δίνη των αγορών. Καταλαβαίνω πως οι περισσότεροι ψάχνουμε μια λύση εδώ και τώρα, όμως δεν μπορεί να υπάρξει μια τέτοια λύση, φίλη μου Α.
Ούτε και ‘γω φτάνω να καταλήξω πουθενά γιατί έχω την ίδια αβεβαιότητα.
Το μόνο πράγμα που ξέρω είναι ότι πρέπει να παλέψουμε με νύχια και με δόντια χωρίς εγγυημένα αποτελέσματα.
Και γράφω εδώ για να ξεσκάσω, να ξεμπουκώσω, να ανταλλάξω απόψεις. Ο αγώνας είναι αλλού, έξω στους δρόμους.
Χρειαζόμαστε μια γενική απεργία διαρκείας μέχρι τέλους. Αυτό λίγο-πολύ εννοεί ο Ηλίας κάνοντας λογοπαίγνιο με τη λέξη ανταρσία.
Να μην περιμένουμε άλλο ή τουλάχιστον να μην περιμένουμε να περάσουν οι 4 μήνες. Να κινηθούμε παράλληλα και να είμαστε έτοιμοι την κρίσιμη μέρα να κατεβάσουμε ρολά αν χρειαστεί, να πούμε το πρώτο ΟΧΙ του 21ου αιώνα.
Να κινήσουμε τις διαδικασίες για ένα νέο ΕΑΜ, που θα διαμηνύει την ενότητα μας. Γιατί τα αντιμετωπίζουμε όλα αυτά ως ρομαντισμούς και ξεπερασμένες τακτικές;
Μπορεί να μην έχουν την επιτυχία που είχαν στο παρελθόν, όταν με μια βδομάδα απεργίας έριχνες κυβέρνηση, αλλά ακόμα είναι αποτελεσματικά.
Και αν είχαν μαζική συμμετοχή θα τσάκιζαν κόκαλα.
Να πάψουμε να φοβόμαστε και να σηκώσουμε το ανάστημα μας. Venceremos και ας χάσουμε!
Ο Μπρεχτ -πάλι γιατί μ’ αρέσει- άλλωστε το είχε πει κάποτε: “Αυτός που αγωνίζεται μπορεί να χάσει, όμως αυτός που δεν αγωνίζεται ήδη έχει χάσει”.
Επίσης θεωρώ βλάκα, με όλο το σεβασμό, όποιον κάνει δεύτερες σκέψεις σήμερα για το αν θα έπρεπε να ψηφίσει ΣΥΡΙΖΑ ή ΝΔ.
Καλώς ξεφορτωθήκαμε το Σαμαρά, το Βενιζέλο και τους άλλους ακροδεξιούς παλιόγυφτους και είναι τουλάχιστον ηλίθιο να γυρίσουμε πίσω.
Τι ακριβώς αναπολείς; Το τέλος του μνημονίου; Έλα τώρα, η ΝΔ θα πήγαινε στις Βρυξέλλες και θα υπέγραφε ένα ακόμα χειρότερο κείμενο από αυτό της τετράμηνης παράτασης.
Εκεί νομίζω χωλαίνει ο ΣΥΡΙΖΑ και ίσως αυτό να τον οδήγησε στη γκάφα και σε νέες στο μέλλον. Προσπαθεί να είναι κύριος απέναντι στους μαφιόζους της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, να αποφύγει τη ρήξη σε πρώτη φάση ή εντελώς, ακόμα δεν το έχει ξεκαθαρίσει.
Τεράστιο διπλωματικό λάθος να τους δείχνεις ότι δεν μπορείς να ζήσεις χωρίς αυτούς, να διαμηνύεις ότι θες να βρεις κοινά αποδεκτή λύση.
Η μόνη σωστή στάση είναι εκείνη που στέκεσαι όρθιος και τους λες “ήρθα, είδα, χαίρεται και αντίο”. Και τους αφήνεις να βράσουν στο ζουμί τους αντί να σου ψήσουν το ψάρι στα χείλη.
Και για να το κάνει αυτό ένας Έλληνας υπουργός οικονομικών, πρέπει να ξέρει ότι πίσω του έχει 10 εκατομμύρια πολίτες και δεν θα τον φάει η μαρμάγκα, όπως τον “αντιεξουσιαστή” ΓΑΠ. Αλήθεια, αυτός πού πήγε μετά τις εκλογές; Πάλι βόλτα στο εξωτερικό;
Δεν νοείται να ζητάς παράλληλα αντίσταση, συμφωνία, ευρώ, πληρωμή του χρέους, όχι άλλα μέτρα λιτότητας, αποκατάσταση των αδικιών και τέλος των μνημονίων.
Δεν γίνονται όλα αυτά μαζί, συγγνώμη. Αυτό το χρέος δεν μπορεί να αποπληρωθεί χωρίς να τσακίσουν τη χώρα. Αυτό πρέπει να το ξεκαθαρίσει η ελληνική κοινωνία και τότε θα φανεί πραγματικά το πρόσωπο των κομμάτων.
Πρέπει να αντισταθούμε στις αγορές. Και αν δεν το κάνουμε εμείς, τότε θα το κάνει κάποιος άλλος. Απλά είναι κρίμα, γιατί μπορούμε.
Το πιστεύω πως μπορούμε. Το μπόρεσαν οι Ισλανδοί που να πάρει, οι Αργεντινοί. Δεν χρειάστηκε να ρίξουν τον καπιταλισμό πρώτα για να βρουν μέρος της αξιοπρέπειας τους.
Μου τη δίνει να ακούω ανθρώπους να λένε “έλα μωρέ, σιγά τι έκαναν στην Αργεντινή, ακόμα καπιταλισμό έχουν”. Ε ΚΑΙ;
Τουλάχιστον δεν έβαλαν τους ναζί στη Βουλή, τουλάχιστον έδιωξαν με τις κλωτσιές το ΔΝΤ και όσους πρωθυπουργούς ήθελαν να συζητήσουν με τους δανειστές.
Αν και η Αργεντινή πέρασε πρώτα 10 χρόνια με το ΔΝΤ πάνω από το κεφάλι της, μέχρι να το διώξει. Το έκανε όμως και ποιοι είμαστε εμείς να τους επικρίνουμε;
Εδώ κάποιοι σκέφτονται την επιστροφή του Καραμανλή Jr. Του ανθρώπου που ενώ απογείωνε το χρέος, έπαιζε playstation. Που πολεμούσε τη διαφθορά με εντοιχιζόμενες κουζίνες Siemens.
Για να κλείσω. Εκεί παίζουν το στοίχημα τους οι αγορές και οι ολιγάρχες όσον αφορά το ΣΥΡΙΖΑ. Ποντάρουν στην άνοδο του νεοναζισμού και της ακροδεξιάς γενικότερα στην Ελλάδα, μετά από τη συντριβή του ΣΥΡΙΖΑ.
Μην ακούτε τις μαλακίες που λένε ότι δεν θέλουν τους ναζί τραμπούκους κτλ. Τους θέλουν παθιασμένα. Το πολύ-πολύ να τους περάσουν από μια άλλη κολυμπήθρα, εκείνη του Μπομπολιστάν, να τους περάσουν και ένα χέρι λούστρο και να μας τους παρουσιάσουν ως κάτι το καινούριο, το αναγεννημένο.
Γενικά, δεν έχουν σκοπό να αφήσουν τον κόσμο να αποφασίσει ελεύθερα. Κάνουν τα πάντα να συντριβεί η πεποίθηση του κόσμου για κάτι διαφορετικό είτε εκφράζεται στον ΣΥΡΙΖΑ ή οπουδήποτε αλλού.
Ελπίζω βέβαια, ότι ο κόσμος, παρά την απελπισία του, δεν θα κάνει ένα τέτοιο λάθος και θα κινηθεί αριστερότερα μέχρι την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αν ο ΣΥΡΙΖΑ φάει τα ψωμιά του. Ελάτε ρε παιδιά, συντρόφια είμαστε όλα.
Άσε που βαρέθηκα να βλέπω τις ίδιες σκατόφατσες κάθε μέρα. Θέλω να βλέπω περισσότερες να υπάρχει μια ποικιλία.
Προς το παρόν, υπομονή. Και επιμένω, να προετοιμαστούμε για νέους κοινωνικούς αγώνες. Να αναζητήσουμε τις συλλογικότητες στις γειτονιές, στους χώρους εργασίας, στα πάρκα και τις πλατείες.
Με ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή χωρίς, πρέπει να βγούμε από τα σπίτια μας και να παλέψουμε για τις ζωές μας. Κλεισμένοι μέσα, δεν θα αλλάξουμε ποτέ τίποτα.
Με εκτίμηση,
Άρης
(Αγαπητέ Άρη, είναι ωραίες οι ευχές αλλά μένουν ευχές. Η Ελλάδα δεν θέλει να αλλάξει ακόμα. Οι Έλληνες δεν θέλουν να αλλάξουν ακόμα. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ εξαρτάται από εμάς, την πάτησε πολύ άσχημα. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, όμως, δεν βλέπω να τραβάει κάνα ζόρι με τους ολιγάρχες. Όλο παρεούλα κάνουνε στα κανάλια τους. Τι έκαναν τόσα χρόνια οι συριζαίοι; Αν ήθελαν να αντιμετωπίσουν τους ολιγάρχες, θα το είχαν σχεδιάσει όλα αυτά τα χρόνια. Δεν θα περίμεναν να το σχεδιάσουν τώρα. Άρη, σε διαβεβαιώνω πως μερικά από τα μεγαλύτερα καθάρματα που γνώρισα στη ζωή μου αυτοπροσδιορίζονταν περήφανα ως αριστεροί. Αν ήξερες τι γίνεται αυτές τις ημέρες από “αριστερούς” που ψάχνουν τρόπο να χωθούν κάπου, θα ήσουν λιγότερο αισιόδοξος για την ανθρωπότητα. Να εκτιμάς μόνο τους ανθρώπους που δεν θέλουν να χωθούν. Είτε είναι αριστεροί, είτε είναι δεξιοί. Και να θυμάσαι πως οι Έλληνες δεν συνεργάζονται. Με τίποτα. Σου μιλάω από προσωπική εμπειρία. Ο Έλληνας θέλει να φάει τον διπλανό του, όχι την εξουσία. Αυτός είναι ο λόγος που -σε αντίθεση με την Ισπανία- τα κοινωνικά κινήματα δεν εμφανίστηκαν στην Ελλάδα μετά την χρεοκοπία. Για να μη σου πω πως πολλά από τα “κοινωνικά κινήματα” στην Ελλάδα είναι μόνο μπίζνα. Να είσαι καλά, Άρη.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.