Εμείς έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να γίνουμε άνθρωποι

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Γαλακτοκομική, Νομική, ΑΠΘ, Πολυτεχνείο.
Για ξεχωριστούς λόγους, τα εκπαιδευτικά ιδρύματα βράζουν. Παρατηρώντας τη βία να κλιμακώνεται με ραγδαίους ρυθμούς στο χώρο της Παιδείας, απορώ με τα σοκαρισμένα βλέμματα μερικών.

Είναι απίστευτη η βία που βιώνει ο μέσος πολίτης, γιατί να διαφέρει η ζωή ενός φοιτητή; Όλα γύρω μας αγγελικά πλασμένα αλλά κοίτα να δεις προβλήματα η Παιδεία.

Δεν πάμε καλά μου φαίνεται και αρνούμαστε ως συνήθως να δούμε πέρα από τη μύτη μας. Ρίξτα όλα στους κοινούς υπαίτιους, σκούπισε, σφουγγάρισε, τελειώσαμε και πάμε πίσω στον μικρόκοσμο μας.

Θα ήθελα λοιπόν να εκφράσω κάποιες σκέψεις, στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας μου. Οπότε, αν ενοχλήσω κάποιους, ε μην με πάρετε στα σοβαρά. Για τις σοβαρές αναλύσεις συντονιστείτε κάθε μέρα στις 8 σε ένα από τα ιδιωτικά τσοντοκάναλα. Ή στις 7 ή στις 9, σε κάποια κανάλια δεν τηρούν το ιερό πρωτόκολλο. Εγώ θα εκφράσω αυτό που νοιώθω χωρίς περιστροφές και χωρίς απαραίτητα να προσφέρω απαντήσεις στις χιλιάδες ερωτήσεις. Και εγώ τις ερωτήσεις μου θα κάνω και αν κάνω κάπου λάθος, συγχωρέστε με.

6 Φεβρουαρίου 2015, Γιάννενα. Ο 20χρονος φοιτητής, Βαγγέλης Γιακουμάκης, δεν επιστρέφει σπίτι του. Τα υπόλοιπα είναι λίγο-πολύ γνωστά. Ο επίλογος για τον Βαγγέλη γράφεται 38 μέρες αργότερα με τον εντοπισμό του άψυχου σώματος του.

Τα συναισθήματα μου δεν διαφέρουν από αυτά των υπόλοιπων, νοιώθω θλίψη, οργή, αγανάκτηση, αποτροπιασμό ακόμα και μίσος. Δεν αντέχω όμως την υποκρισία μιας κοινωνίας που καταβροχθίζει τα παιδιά της.

Θα μπορούσα να γράψω ωραία λόγια, να κάνω δημόσιες σχέσεις, αλλά δεν μπορώ. Το bullying δεν είναι φαινόμενο, αλλά σύμπτωμα. Είναι σύμπτωμα της έλλειψης Παιδείας.

Και ενώ είναι πανεύκολο να βρούμε ποιος ή ποιοι οδήγησαν τον Βαγγέλη στην αυτοκτονία, είναι συνάμα τρομερά δύσκολο να λύσουμε το γόρδιο δεσμό αυτού που λέμε γενικά και αόριστα ως bullying.

Ακόμα και σήμερα, που εκατομμύρια άνθρωποι στην Ελλάδα αφρίζουν για το bullying, κάποια άλλα παιδιά βασανίζονται από συνομήλικους, γονείς ή συγγενείς τους, και κάποια από αυτά τα παιδιά δεν έχουν ούτε τα μισά χρόνια ενός φοιτητή.

Και ενώ ζητάμε Δικαιοσύνη για το Βαγγέλη, αρνούμαστε να τη ζητήσουμε για κάποια άλλα παιδιά που βιώνουν το bullying του ελληνικού κράτους στα επικίνδυνα σχολικά κτίρια, στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των μεταναστών, στα μικροσκοπικά πάρκα των απάνθρωπων τερατουπόλεων μας.

Ε δεν μπορώ άλλο. Τι στο διάολο περιμέναμε να συμβεί σε μια διαλυμένη κοινωνία χωρίς ίχνος Παιδείας;

Πολύ εύκολο να κατηγορήσουμε για όλες τις παθογένειες μας ένα μάτσο νταήδες που στο κάτω κάτω της γραφής θα τιμωρηθούν 101% αν ευθύνονται. Όμως εμείς; Που φτιάξαμε τους νταήδες κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσίν μας; Που οπλίσαμε τα παιδιά μας με μισαλλοδοξία; Ποιες είναι οι ευθύνες μας; Και πότε θα μας αποδοθούν;

Ως πότε θα βλέπουμε την Παιδεία να νοσεί; Ως πότε θα κλείνουμε τα αυτιά μας στα παιδιά μας που τόσα χρόνια μας δείχνουν με τον αποτροπιασμό τους ότι η σύγχρονη “Παιδεία” είναι αυστηρώς ακατάλληλη;

Ως πότε θα τα πιέζουμε με φροντιστήρια, ηλίθιες τιμωρίες και άχρηστες συμβουλές; Και να προσθέσω και κάτι άλλο, ποιοι θα έδειχναν το ίδιο ενδιαφέρον, αν στη θέση του Βαγγέλη ήταν ο Σαλί από την Αλβανία ή ο Μοχάμεντ από τη Συρία; Αν κρίνω από την υπόθεση της μικρής Μαρίας, μάλλον δεν θα ήταν τόσο πολλοί.

17 Μαρτίου 2015, Νομική. Εκτεταμένα επεισόδια, εμπρησμοί αυτοκίνητων από καταληψίες της Νομικής. Έχω τις διαφωνίες μου όσον αφορά κάποιες πρακτικές και για να πω την αλήθεια, δεν θεωρώ επαναστάτη/αγωνιστή τον Ξηρό ή τους Πυρήνες της Φωτιάς κτλ, αλλά χωρίς αυτό να σημαίνει ότι θέλω να δω το κεφάλι τους σε πάσσαλο.

Όταν ακούω τον Πανούση να καλεί την ακαδημαϊκή κοινότητα (συγκεκριμένα τους φοιτητές) να προστατεύσει το κτίριο από τα 7-8 άτομα που το κατέλαβαν ή τους καλεί να κάνουν κάτι, ε λυπάμαι, αλλά αρνούμαι να το επικροτήσω.

Μου θυμίζει τον Σαμαρά που ζητούσε την ανακατάληψη των πόλεων μας και μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι.

Και όσοι λένε ότι τα πανεπιστήμια έχουν καταντήσει μπουρδέλα, ας αναρωτηθούν και λίγο, για μια φορά στη ζωή τους, γιατί συμβαίνει αυτό.

Πάντως, έχουμε φτάσει στο σημείο να ζητάμε να μπουκάρουν τα ΜΑΤ, οπότε να δω τι θα λέμε στο μέλλον όταν θα υπάρξει νεκρός φοιτητής, με κουκούλα ή χωρίς δεν θα έχει καμία σημασία.

19 Μαρτίου 2015, ΑΠΘ. Σοβαρά επεισόδια με δυο τραυματίες σχολικούς φύλακες όταν 100 άτομα νεαρής ηλικίας προσπάθησαν να σπάσουν την πόρτα αίθουσας όπου συνεδρίαζε η Σύγκλητος. Γιατί και πώς, μικρή σημασία έχει πάλι.

Όλο και βιαιότερα περιστατικά εκτυλίσσονται ανάμεσα σε φοιτητές και καθηγητές. Υπενθυμίζω σε όσους έχουν κοντή μνήμη, ένα τέτοιο περιστατικό βίωσε ένας κάποιος κύριος Φορτσάκης. Αυτός ο ευγενικότατος κύριος αφού επικροτήθηκε από την ελληνική κοινωνία για την “αντικειμενική του στάση απέναντι στην κομματοκρατία στους χώρους της παιδείας”, επέλεξε πριν 2 μήνες να διακοσμήσει με το όνομα του ένα από τα ψηφοδέλτια επικρατείας της ΝΔ.

Είναι πολύ εύκολο να …καταδικάσουμε τη βία απ’ όπου και αν προέρχεται, εγώ πάντως δεν θέλω να τα βλέπω όλα άσπρα-μαύρα και να ψάχνω με τηλεοπτική λογική τους θύτες και τα θύματα σε κάθε περιστατικό.

Δεν μπορεί τα πανεπιστήμια να λειτουργούν στην εντέλεια και αυτά τα περιστατικά να είναι μεμονωμένα φαινόμενα ανομίας όπως θέλουν κάποιοι βολικά να τα βαφτίζουν. Κάτι δεν πάει καλά.

Πραγματικά τώρα, από πότε τα σχολεία έχουν ανάγκη τους σχολικούς φύλακες; Ο σχολικός φύλακας δεν είναι τίποτε άλλο από την παραίτηση των ευθυνών ενός κράτους ή μιας κοινωνίας απέναντι στην Παιδεία, με όλο το σεβασμό προς τους ίδιους τους σχολικούς φύλακες, δεν μου φταίνε σε κάτι οι άνθρωποι.

Από τη μέρα όμως που μπαίνουν αλυσίδες στα σχολεία για να μην καταληφθούν, τότε είναι που έχουμε χάσει το παιχνίδι.

Σχολεία με πεινασμένα παιδιά, ακατάλληλες ή ανύπαρκτες μπασκέτες, απουσία θέρμανσης/κλιματισμού, κάγκελα, απουσιολόγια. Ναι ρε, γαμώ τα απουσιολόγια. Ο μόνος τρόπος να αναγκάσεις ένα παιδί να πάει σχολείο τη σήμερον ημέρα είναι υπό την απειλή των απουσιών. Και δεν ντρεπόμαστε.

Μέχρι που φτάνουμε στο περιβόητο graffiti του Πολυτεχνείου. Η ελληνική κοινωνία εξοργίστηκε για τη φθορά του ιστορικού κτιρίου. Για αυτή την προσβολή προς τον πολιτισμό. Ας γελάσω.

Μας ενοχλούν τα graffiti, το bullying, οι αναρχικοί στα πανεπιστήμια, οι νεαροί κουκουλοφόροι, αλλά μπορούμε και καταπίνουμε καθημερινά το μηδενικό πολιτισμό του κάθε Άδωνι και του κάθε φρόκαλου που βγαίνει στα πρωινάδικα των χρεοκοπημένων καναλιών.

Ξεχειλίζουμε από οργή για την αυτοκτονία ενός φοιτητή, αλλά ούτε ένας από μας δεν ξεχείλισε από την ίδια οργή όταν αυτοκτονούσε ένας 27χρονος μαζί με τη μάνα του στη Χαλκίδα.

Και αν κάποιοι δεν μπορούν να καταλάβουν πώς το εννοώ, επισημαίνω πως όλες οι ζωές έχουν την ίδια αξία και εγώ τουλάχιστον δεν βάζω στη ζυγαριά τίποτα.

Απλά βλέπω κάποια πράγματα που με κάνουν να νοιώθω αηδία.

Είδα ανθρώπους που έβριζαν κάποτε τον Γρηγορόπουλο να ζητούν δικαιοσύνη για το Βαγγέλη. Δεν υπέστησαν και οι δυο αυτό που λέμε bullying; Αυτό δεν είναι το bullying που να πάρει; Η επιβολή του ισχυρού στον αδύναμο; Ή bullying εκεί που μας συμφέρει και “ατύχημα” ή “δυστύχημα” εκεί που έχει πολιτικές διαστάσεις; Και πάλι, δεν μπορώ να μην ενοχληθώ από αυτή την υποκρισία.

Ξεχειλίζουμε από οργή για τους αιώνιους φοιτητές και τους αναρχικούς που “χαλάνε” τα πανεπιστήμια, αλλά ούτε ένας από μας για τους αιώνιους ακατάλληλους διοικητές τύπου Φορτσάκη και για τις συνθήκες γαλέρας στις αίθουσες.

Δηλαδή τα πανεπιστήμια λειτουργούσαν στην εντέλεια μέχρι που καταλήφθηκαν από κακοποιά στοιχεία; Έλεος και πάλι έλεος.

Αλλά να ρίξουμε τις ευθύνες αλλού είναι εύκολο. Το δύσκολο είναι να αποδεχθούμε ότι κάποια ευθύνη κουβαλάει και ο καθένας από μας. Και εμείς φταίμε ρε, όχι πάντα κάποιοι άλλοι. Απλά θα μας πάρει κάμποσα χρόνια για να το καταλάβουμε αν και κάποιοι δεν θα το καταλάβουμε ποτέ.

Και τότε, θα διεκδικήσουμε όλα αυτά που έχουμε ανάγκη και όχι αυτά τα άχρηστα σκατά με ωραίο περιτύλιγμα που μας πλασάρουν ένα μάτσο ολιγάρχες μέσα από τις αγορές. Και θα υπάρξει Παιδεία, Δικαιοσύνη, Δημοκρατία, Άνθρωπος.

Ως τότε θα γεμίζουμε τα κεφάλια των παιδιών μας με σκατά.

Εγώ, πάντως, σκέψεις εκφράζω, ούτε τις έτοιμες λύσεις θα δώσω ούτε τίποτα. Και νοιώθω καλά επειδή μπορώ και σκέφτομαι. Καμιά φορά ενθουσιάζομαι κιόλας όταν έχω βάλει το χέρι μου σε μια συλλογική δράση που ίσως βοηθήσει προς μια ευρύτερη αλλαγή.

Και δεν επιτρέπω σε κανέναν παλιοπούστη Πρετεντέρη ή σε καμιά καριόλα Αγγελικούλα να μου υποδεικνύει τι να σκεφτώ και τι να πράξω και πού να αποδώσω ευθύνες.

Σε αντίθεση με αυτούς, δεν έχω κάποιο δημόσιο image που πρέπει να προφυλάξω. Ούτε σκοπεύω να γράφω αυτά που θέλει να ακούει ο κόσμος.

Αν σε κάποιον δεν άρεσαν, δικαίωμα του. Έχω το θάρρος της γνώμης μου χωρίς να επιδιώκω την ταύτιση με άλλες γνώμες.

Αντιθέτως, είναι το ελάχιστο που περιμένω από τους άλλους, να εκφράζουν αυτά που νοιώθουν και αν ταυτιζόμαστε οκ, δεν με χαλάει κιόλας, νοιώθω μετά ότι υπάρχουν και άλλοι και δεν είμαι μόνος.

Αλλά δεν μπορώ τις γαμημένες διπλωματικές απαντήσεις. Δεν μπορώ εκείνους που βρίζουν “τα σκουπίδια τους νέους” και την επομένη κλαίνε γοερά για έναν αδικοχαμένο φοιτητή.

Με όλο το σεβασμό, άει στο διάολο με την υποκρισία. Αν είμαστε καθάρματα, να είμαστε με περηφάνια. Είναι το μόνο που δεν μπορώ να ανεχθώ, το δούλεμα.

Τα είπα, ξέσκασα, αποστολή εξετελέσθη.

Μέχρι την επόμενη φορά, venceremos και όλα θα πάνε καλά, γιατί να μην πάνε. Αλλά μάλλον κάποιοι άλλοι, σε μια χώρα μακρινή, κάπου αλλού εν πάση περιπτώσει, θα κάνουν την αρχή και θα μας πάρουν από το χέρι στον 21ο αιώνα.

Εμείς έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να γίνουμε άνθρωποι. Και είναι τουλάχιστον ηλίθιο να ζητάμε Δικαιοσύνη, όταν πάμπολλες φορές τα τελευταία χρόνια την απαρνηθήκαμε (και δεν το πάω μόνο στα πολιτικά).

Δεν γαμιέται. Μας συγχωρώ. Αν και δεν έχει πια καμία σημασία για τον Βαγγέλη. Όλα γίνονται εξάλλου για να καθησυχάσουμε τους εαυτούς μας, ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα, ότι δεν έχουμε ευθύνες, ότι είμαστε και εμείς θύματα και ποτέ μας θύτες.

Δεν μας βάζω όλους στο ίδιο τσουβάλι, αλλά οι περισσότεροι θα το ξεπεράσουν, θα συνεχίσουν να κάνουν ότι έκαναν πριν και το bullying πολύ απλά θα συνεχιστεί, ούτως ή άλλως δεν σταμάτησε κιόλας.

Η ζωή συνεχίζεται άλλωστε. Αν και δεν έχει πια καμία σημασία για τον Βαγγέλη.

(Καλό ταξίδι, Βαγγέλη.)

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, τα γράφεις πάντα πάρα πολύ όμορφα. Όλα καλά θα πάνε, Άρη. Οι άνθρωποι θα νικήσουν. Ακόμα κι αν δεν το προλάβουμε εμείς. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.