Desperate and disappointed

Πιτσιρίκο, μου έμεινε μια φράση σου, ότι “δεν θες να πολυκυκλοφορείς στην Αθήνα” για να μην βλέπεις την ασχήμια”. Το ίδιο ακριβώς νιώθω, όχι μόνο για τα κτίρια -μια απέραντη τριτοκοσμική χαβούζα- αλλά και για την πλειοψηφία των ανθρώπων και εννοώ τους άξεστους, χωρίς τρόπους και με γαϊδουρινή συμπεριφορά.

Πλέον, δεν έχω δικό μου όχημα και χρησιμοποιώ μετρό και λεωφορεία.

Το 80% είναι γέροι-γριές, είτε μεσήλικες που τρώνε μες το μετρό, ουρλιάζουν αντί να μιλάνε, σπρώχνουν. Για να δεις νέο άνθρωπο πλέον, πρέπει να ψάξεις με το κιάλι.

Και στη γειτονιά μου τα ίδια – και στην πολυκατοικία που μένω, ασφαλώς.

Παντού άξεστοι μεσήλικες και γέροι, που αποφασίζουν για όλα, κάνουν ό,τι γουστάρουν, ενοχλούν-δεν ενοχλούν τον διπλανό τους, δεν σηκώνουν κουβέντα και απαιτούν και να τους σέβεσαι, αυτούς και τη σαπίλα τους.

Τελευταία “όμορφη” εμπειρία από συνέντευξη σε εταιρία (εκμετάλλευσης) ενοικιαζόμενου προσωπικού.

Η μεσήλικη, γύρω στα 50, υπεύθυνη συνέντευξης, ύφος 10 καρδιναλίων, για θέση κατηγορίας promotion, όλες οι ερωτήσεις ήταν του στυλ “Και γιατί να πάρουμε εσένα; Και γιατί πιστεύεις ότι αξίζεις τη θέση; Γιατί πιστεύεις ότι θα μπορέσεις να ανταποκριθείς; Ο ανταγωνισμός είναι άγριος -μιλάμε πάντα για θέση promotion, ανεξαρτήτως πτυχίων και λοιπών προσόντων- κ.ο.κ”.

Η τακτική τους είναι απλά να προσπαθούν να σε μειώσουν, χωρίς καν πιστεύω να ψάχνουν προσωπικό. Αρκετές φορές μπέρδευε τη θέση, κι αυτά που έλεγε ήταν άσχετα με την αγγελία, μετά το διόρθωνε πάλι.

Κάποια στιγμή δεν άντεξα και της λέω “Έλεος πια! Αρκετά. Παρατράβηξε. Γιατί και γιατί και γιατί.Για να έρθω ως εδώ, προφανώς και πιστεύω ότι μπορώ να ανταποκριθώ”.

Θα ήθελα πολύ να την διαολοστείλω αλλά δεν το έκανα. Όλες αυτές οι σκύλες πληρώνονται απλά για να είναι σκύλες με τους νέους ανθρώπους;

Πραγματικά πλέον το πιστεύω ότι οι μεγαλύτερες γενιές των Ελλήνων -ένα μεγάλο ποσοστό δηλαδή,σίγουρα υπάρχουν εξαιρέσεις- Φ-Θ-Ο-Ν-Ο-Υ-Ν τους νέους (αυτό που είχες γράψει κι εσύ).

Για τα νιάτα,την υγεία, τη φρεσκάδα τους; Για το ότι βρίσκονται σε πιο αδύναμη θέση ψάχνοντας εργασία; Δεν ξέρω κι εγώ για τι άλλο.

V.

(Αγαπητέ φίλε ή αγαπητή φίλη -δεν αναφέρετε το φύλο σας στο μέιλ-, η μαύρη αλήθεια είναι πως, μετά την χρεοκοπία, σε πολλούς συμπολίτες μας έχει βγει ο χειρότερος εαυτός τους. Από την άλλη, εγώ τους βλέπω όλους κάπως πιο συμπαθητικούς μετά την χρεοκοπία, γιατί δεν έχουν πια εκείνο το αήττητο υφάκι του ηλίθιου που είχαν τα προηγούμενα χρόνια, όταν νόμιζαν πως πάρα πολύ σπουδαίοι και πάρα πολύ γαμάτοι. Είναι κάπως πιο ανθρώπινοι τώρα που έχουν φάει την ήττα. Θα σας έλεγα να προσπαθήσετε να κάνετε μια δουλειά που να μην εξαρτάστε από κανέναν, να μην έχετε αφεντικό, και να αποφεύγετε τις πολλές συναναστροφές, ώστε να βλέπετε μόνο τους ανθρώπους που εσείς θέλετε, όταν θέλετε. Λίγοι καλοί φίλοι είναι αρκετοί. Το πώς θα γίνει αυτό, δεν ξέρω να σας το πω. Πάντως, γίνεται. Τα νιάτα στην Ελλάδα θεωρούνται αρρώστια, ενώ πολλοί από τους μεγαλύτερους μισούν τους νέους γιατί τους θυμίζουν τις χαμένες ζωές τους. Βέβαια, και πολλοί νέοι είναι εντελώς καθυστερημένοι. Αν και μπορεί να μην φταίνε απόλυτα οι ίδιοι για αυτό. Αλλά θα πρέπει να αγωνιστούν. Διαπιστώνω μια τεμπελιά και μια παραίτηση. Η ζωή είναι αγώνας. Ωραίος αγώνας, αν και όλοι θα ηττηθούμε στο τέλος. Μην απελπίζεστε και μην απογοητεύεστε. Όλοι οι άνθρωποι έχουν προβλήματα στις ζωές τους, αλλά κάποιοι μαθαίνουν να τα διαχειρίζονται και κάποιοι δεν το μαθαίνουν ποτέ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.