Δεν την παλεύω καθόλου

Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Έχω φτάσει αισίως τα 30 και μπορώ να δηλώσω με πάσα ειλικρίνεια ότι δεν την παλεύω καθόλου. Βέβαια, και για να μην είμαι αχάριστη, δεν μου λείπουν τόσα από τη ζωή μου όπως σε άλλους συνανθρώπους μας, αλλά πραγματικά δεν αντέχω άλλο να υπομένω καταστάσεις στη δουλειά μου επειδή δεν μπορώ να κάνω αλλιώς. Στο δια ταύτα λοιπόν:

Το 2012, και αφού είχα τελειώσει σπουδές και μεταπτυχιακό, κατάφερα μετά από ένα χρόνο, μέσω γνωστού φυσικά, να βρω μία θέση εργασίας, η οποία είχε τόση σχέση με το αντικείμενο μου, όση ο Σαμαράς με την ανθρωπιά.

Θα μου πεις και γιατί την δέχτηκες; Ε, κάπως έπρεπε να ζήσω και εγώ και να μην επιβαρύνω άλλο, τον ήδη επιβαρυμένο οικογενειακό προϋπολογισμό.

Στην αρχή, ήμουν χαρούμενη, γιατί είχα καταφέρει επιτέλους να «ανεξαρτητοποιηθώ» από γονείς, και ήμουν σε θέση να ικανοποιήσω κάποιες από τις βασικές μου ανάγκες, όπως να νοικιάσω ένα σπίτι (είμαι μετανάστης εσωτερικού).

Το σημαντικότερο όμως είναι ότι έβλεπα την ανακούφιση στο πρόσωπο του πατέρα μου, ο οποίος προκειμένου να εξασφαλίσει τα προς το ζην για την οικογένεια, αποφάσισε στα γεράματα να γίνει κι αυτός μετανάστης εσωτερικού.

Στην πορεία, όμως, συνειδητοποιώντας πόσο μονότονη και καθόλου δημιουργική ήταν η εργασία μου, άρχισα να πέφτω ψυχολογικά, να είμαι κακόκεφη με τους πάντες, να μην βγαίνω από το σπίτι παρά μόνο για να πάω στη δουλειά, και κάθε μέρα να χάνω και από 1 βαθμό IQ.

Γενικά, σε αυτά τα συμπτώματα αποδίδω για συντομία τον χαρακτηρισμό «εργασιακή κατάθλιψη».

Βέβαια, η προαναφερόμενη «εργασιακή κατάθλιψη» δεν οφείλεται μόνο στη φύση της δουλειάς, αλλά και σε μεγάλο βαθμό στη συμπεριφορά του προϊσταμένου μας, ο οποίος μόλις βρει την ευκαιρία θα σε μειώσει σαν άτομο και θα σε κάνει να νιώθεις το λιγότερο σαν αμοιβάδα.

Λίγες φορές έχω καταφέρει να έχω μαζί του έναν διάλογο που δεν στολίστηκε με μπόλικη ειρωνεία από μέρους του.

Τον πρώτο καιρό, κατέβαζα το κεφάλι και τα υπέμενα όλα, τώρα όμως επειδή έχω φτάσει πραγματικά στο αμήν, έχω αρχίσει και εγώ σαν παιδί να του βγάζω γλώσσα.

Το γεγονός που με έβγαλε κυριολεκτικά από τα ρούχα μου τελευταία είναι το εξής: ενώ μου είχε πει ότι θα αλλάξω πόστο (τι χαρά!!!) και δεν θα ξανασχοληθώ ποτέ ξανά με την δουλειά η οποία κάθε μέρα με έφερνε ολοένα και πιο κοντά στην αυτοκτονία, τελικά το πήρε πίσω. Και το πήρε πίσω μετά από διαπληκτισμό που είχαμε για πολιτικό θέμα. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Δε ζητάω να μάθω τι πρέπει να κάνω. Το ξέρω ήδη. Θα έπρεπε να τα βροντήξω και να φύγω μια μέρα, χωρίς να κοιτάξω πίσω.

Αλλά δυστυχώς αυτό δεν μπορώ να το κάνω, γιατί θα μείνω ξεκρέμαστη σε μία ξένη πόλη χωρίς κανένα απολύτως στήριγμα!

Τους γονείς μου δεν θέλω να τους επιβαρύνω ξανά, διότι ξέρω ότι τα περνάνε πολύ δύσκολα (πάλι καλά που υπάρχει και ο αδερφός μου).

Το μόνο που θέλω είναι απλώς να μοιραστώ τους προβληματισμούς μου με ανθρώπους που βιώνουν ανάλογες καταστάσεις με εμένα, και επιπλέον να ευχηθώ ότι σύντομα -αν και δεν το βλέπω- όλα αυτά θα ανήκουν στο παρελθόν.

Η φίλη Β.

Υ.Γ: Πιτσιρίκο, αποφάσισα ότι από δω και πέρα ό,τι προβληματισμό έχω θα τον εκμυστηρεύομαι σε σένα, καθώς δυσκολεύομαι να ανοιχτώ στον περίγυρο μου!

(Αγαπητή φίλη, οι δουλειές είναι περιττές και χάσιμο χρόνου. Και τα χρήματα είναι περιττά. Μην δουλεύετε· υπολογίζω πως σε δυο χρόνια δεν θα δουλεύει κανείς -εκτός από τους Κινέζους- και θα την περνάμε όλοι φίνα χωρίς χρήματα. Η εποχή της εργασίας έχει τελειώσει. Τώρα είναι η εποχή των χίπηδων αλλά μην το πείτε στους Κινέζους, γιατί θα σταματήσουν να δουλεύουν κι αυτοί και θα αράζουν στις παραλίες. Θα σας πρότεινα να κάνετε αυτό που θέλατε να κάνετε όταν ήσασταν παιδί. Εγώ αυτό κάνω. Να μου γράφετε. Να μου τα λέτε όλα. Είμαι πολύ διακριτικός άνθρωπος. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.