Μην φτιάξεις μια ζωή σαν την δική μου

Πιτσιρίκο φιλαράκι, γεια σου.
Δεν θυμάμαι αν σου έχω γράψει ξανά στο παρελθόν· γενικώς η μνήμη μου ήταν πάντα άσχημη, τελευταία, λόγω ηλικίας υποθέτω, χειροτέρεψε. Αν σε λέω «φιλαράκι», μην με παρεξηγήσεις, έτσι σε νιώθω. Να ήξερες μόνο πόσες και πόσες φορές είσαι η μόνη μου παρηγοριά.

Μόλις διάβασα το γράμμα της κοπέλας που είναι μόνο δεκαέξι χρονών και είναι ήδη τόσο απελπισμένη από την ζωή. Διάβασα και την απάντηση σου. Έχεις δίκιο, έτσι είναι.

Σκεφτόμουν, θα ήθελα να μπορούσα να δω και την απάντησή σου σε εμένα και αν γινόταν να πω κάτι και σε εκείνη. Όχι, δεν σε περνάω για ψυχαναλυτή, έχω ήδη μία· ας είναι καλά οι αφιλοκερδείς άνθρωποι που υπάρχουν γύρω μας.

Ας δούμε λοιπόν την κατάσταση ως έχει: Γένους θηλυκού, λίγο μετά τα 40. Παντρεμένη, τυπικά ακόμα, η κρίση χτύπησε και αυτόν τον τομέα αν και τα προβλήματα προϋπήρχαν.

Αν υπήρχαν τα χρήματα -και δεν υπήρχε η δύναμη της συνήθειας και ο φόβος- αυτός ο γάμος θα ήταν παρελθόν. Κάποιος άλλος στον ορίζοντα; Ναι αλλά σε άλλη χώρα.

Άνεργη. Πτυχίο πανεπιστημίου; Όχι γιατί ποτέ δεν μου άρεσε αυτό που οι γονείς μου με ανάγκασαν να σπουδάσω, λέγοντας μου πως διαφορετικά θα με πέταγαν έξω από το σπίτι.

Προϋπηρεσία; Αρκετή σε κάτι το οποίο σιχαινόμουν και έκανα για βιοποριστικούς λόγους. Μέλλον; Θολό έως κατάμαυρο.

Υποστήριξη από την οικογένεια (μετά το διαζύγιο αν και όταν υπάρξει); Ελάχιστη έως μηδενική (οικονομική πάντα, συναισθηματική δεν υπήρξε ποτέ).

Θέλω να πω σε αυτό το κορίτσι να μην το βάλει κάτω τώρα γιατί δεν θέλω να γίνει σαν και εμένα 20 και βάλε χρόνια μετά.

Δεν θέλω να συμβιβαστεί, να φοβηθεί, να τα παρατήσει. Γιατί είναι δύσκολο να αλλάξεις ζωή μετά Όλοι λένε -και εγώ η ίδια στον εαυτό μου- «ποτέ δεν είναι αργά». Ίσως όμως για κάποιους και να είναι.

Πολλές φορές σκέφτηκα να πηδήξω απλά από το μπαλκόνι και να ξεμπερδεύω με όλα αυτά, κυρίως με την ενοχή που νιώθω και αυτήν την πίκρα στο στόμα, με το φόβο για το μέλλον που φαντάζει χειρότερο από το θάνατο.

Αν δεν το έκανα, δεν είναι λόγω του παιδιού μου, όχι μόνο. Είναι γιατί το βρίσκω κουτό. Έτσι και αλλιώς, όλοι θα πεθάνουμε μια μέρα. Καταλαβαίνω όμως όσους το έκαναν. Όταν νιώθεις πεθαμένος μέσα σου, σου φαίνεται λογικό και ανακουφιστικό να πεθάνεις και σωματικά.

Πιτσιρίκο μου, δεν θα γράψω πολλά ακόμα γιατί θα σου μαυρίσω την καρδιά.

Αν πίστευα στον Θεό, θα σου ορκιζόμουν αλλά δεν πιστεύω, οπότε σου δίνω τον λόγο μου πως ΠΟΤΕ, στα όσα χρόνια ψηφίζω δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ ή ΝΔ.

Κανείς δεν με διόρισε, δεν έκλεψα δημόσιο χρήμα και πάντα ήμουν φτωχή. Το να βλέπω τώρα την χώρα σε αυτό το χάλι, τα παιδιά απελπισμένα και χωρίς ελπίδα και κάτι τελειωμένους Πασόκους να μου το παίζουν τώρα Χρυσαυγίτες ή φανατικοί κομμουνιστές και να μου κάνουν και μάθημα, τι να σου πω; Δεν ξέρω δεν έχω λόγια.

Θέλω να πω σε αυτό το κορίτσι, αυτό το αξιαγάπητο πλάσμα, το πλάσμα που ήμουν κάποτε εγώ αλλά πέθανε και δεν υπάρχει πια, από μια γυναίκα πραγματικά απελπισμένη που όμως δεν τα παρατάει ακόμα παρ’ όλα αυτά, μια γυναίκα που θα μπορούσε να ήταν μάνα της, άνετα, μια γυναίκα που έχει μια κόρη και η ίδια:

Κορίτσι μου, κάνε ό,τι λέει ο Πιτσιρίκος. Μην φτιάξεις μια ζωή σαν την δική μου, μια ζωή από ενοχές, λάθος επιλογές από φόβο και λύπη. Δεν είσαι φυλακισμένη, όχι. Έχεις πολλές πολλές επιλογές. Ακόμα και το να φύγεις στο εξωτερικό, μια όχι εύκολη επιλογή, μακάρι να ήξερες πόσο θα ήθελα να την έχω και εγώ! Είσαι νέα, όμορφη, έξυπνη, ΕΛΕΥΘΕΡΗ. Δεν έχεις αποτυχημένους γάμους, διαζύγια που δεν μπορείς να πάρεις λόγω χρημάτων, την πίκρα μιας ζωής μάλλον αποτυχημένης, τις κατηγορίες του περιβάλλοντός σου, τίποτα από αυτά! Αν μπορούσα να γυρίσω τον χρόνο πίσω, θα έκανα πάντα, ό,τι μου έλεγε η καρδιά μου. Σπούδασε αυτό που σου αρέσει. Και αν γίνεις σερβιτόρα, να χαίρεσαι να είσαι περήφανη που είσαι ανεξάρτητη και δεν ζητιανεύεις λεφτά από τους δικούς σου στα 41. Να γελάς και να ονειρεύεσαι και να ελπίζεις. Την αγάπη μου και την ευχή μου (και από γριά γυναίκα πιάνει ξέρεις έτσι;)

Μ.

Υ.Γ. Πιτσιρίκο μου, σ’ ευχαριστώ. Δεν περιμένω να δημοσιεύσεις αυτό το email αλλά σε παρακαλώ να το στείλεις με κάποιο τρόπο σε αυτήν την κοπέλα αν γίνεται. Θα μου δώσει μεγάλη χαρά.

(Αγαπητή φίλη, υπήρξε μια περίοδος στη ζωή μου -που κράτησε πολύ-, όπου προσπαθούσα να ικανοποιήσω τους πάντες. Όλους εκτός από εμένα. Όταν το σταμάτησα αυτό, βρήκα την χαρά μου. Άρχισα να κάνω τα πράγματα που αγαπάω και να βλέπω μόνο τους ανθρώπους που αγαπάω. Επίσης, για πρώτη φορά στη ζωή μου, απέκτησα το δικαίωμα να είμαι μόνος μου, όταν το επιθυμώ. Πριν, αυτό δεν συνέβαινε ποτέ. Σταμάτησα να πιέζομαι και να κάνω τη Μητέρα Τερέζα, και όλα ήρθαν στα ίσα τους. Η ζωή είναι ένας αγώνας, όπου στο τέλος όλοι χάνουμε. Στο τέλος, μας περιμένει η χρεοκοπία. Είναι πολύ όμορφο και συγκινητικό που δίνουμε αυτό τον αγώνα, αν και ξέρουμε από πριν πως θα ηττηθούμε. Πρόσφατα, αντιμετώπισα ένα πρόβλημα υγείας. Ήμουν χάλια σωματικά και ψυχολογικά αλλά ήρθε η μέρα που πηγαίνουμε στο ίδρυμα που είμαστε εθελοντές. Φυσικά, πήγα. Στο ίδρυμα, τα παιδιά είναι ορφανά, παραπληγικά, τετραπληγικά, σε αναπηρικά καροτσάκια, έχουν από δέκα εγχειρήσεις το καθένα, έχουν προβλήματα νοητικά, ομιλίας και ένα σωρό άλλα. Όπως κάτσαμε στον κύκλο για να κάνουμε ομάδα, τα κοίταξα και σκέφτηκα «πόσο βλάκας, είσαι αγόρι μου». Αν αυτά τα παιδιά μπορούν να γελάνε και να τραγουδάνε, κανείς μας δεν έχει δικαιολογία να μην κάνει το ίδιο. Νομίζω πως το κόλπο στη ζωή είναι να βλέπεις τους άλλους ανθρώπους. Όλους. Όλοι το ίδιο είμαστε. Όλα ζωή είναι. Αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι παγιδευόμαστε και βλέπουμε μόνο τον εαυτό μας. Αυτό είναι λάθος. Επειδή το αναφέρατε δυο φορές, δεν είστε γριά στα 41 σας χρόνια. Αν δεν με πιστεύετε, κοιτάξτε μια γριά. Είστε στη σωστή ηλικία, για να ανθίσετε. Δεν ξέρω αν βοήθησαν οι σκέψεις μου -δεν μπορώ να δώσω συμβουλές σε εσάς- αλλά είναι από καρδιάς. Πάντως, μπορείτε να κάνετε όλα αυτά που συμβουλεύετε την δεκαεξάχρονη φίλη μας. Να είστε καλά. Καλή τύχη.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.