Μόνη λύση το δημοψήφισμα

catΑγαπητέ πιτσιρίκο,
σε διαβάζω από τότε που ήμουν κι εγώ πιτσιρίκος, στην αρχή της χρυσής εποχής των μπλογκ, όπου όλοι είχαμε από ένα· ήταν πολύ της μόδας. Δεν σου έχω γράψει ποτέ, αλλά μου αρέσει ιδιαίτερα να διαβάζω τα κείμενα αναγνωστών σου, αφού έχεις μαζέψει πολλούς σκεπτόμενους γύρω σου.

Το χαρακτηριστικό που μου αρέσει ιδιαίτερα είναι η αντικειμενικότητα των γραπτών, που απευθύνονται σε μια ομάδα ανθρώπων που δεν μπορούν εύκολα να ενταχθούν κάπου, αλλά παραμένουν οπαδοί της κοινής λογικής και βρίσκουν εδώ ένα σημείο αναφοράς.

Κάπου εκεί, γύρω στις εκλογές του Ιανουαρίου όμως, λίγο μου τα χάλασες, γιατί είδα πως υπήρχε μια μεγάλη στροφή υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και πολλοί αναγνώστες σου -σχεδόν τυφλά- έγραφαν για αυτή την νέα εποχή που έρχεται.

Τελευταία, παρατηρώ πάλι μια στροφή, όπου η πραγματικότητα αντιμετωπίζεται πλέον πιο ρεαλιστικά, όπως είναι και όχι όπως θα περιμέναμε να είναι.

Πήρα την απόφαση να φύγω από την Ελλάδα πριν αρκετό καιρό, στα χρόνια του ΠΑΣΟΚ του ΓΑΠ, όπου γινόταν της κοκορομαχίας από βουλευτές του και υπουργούς, ότι δεν θα ψηφίσουν νέα μέτρα ή νέα μνημόνια και τότε ξαφνικά θυμάμαι σαν χτες αυτή την φράση τους στη βουλή «ΝΑΙ σε όλα».

Εκεί κατάλαβα πως ελπίδα δεν υπάρχει. Θυμάμαι τον Ανδρουλάκη -πιο «αριστερίζων» και διανοούμενος να βγαίνει τη μια μέρα και να διαμαρτύρεται ότι δεν θα ψηφίσει και την επόμενη να σε πείθει ότι αυτό έπρεπε να κάνει.

Θα συμφωνήσω εντελώς μαζί σου ότι οι Έλληνες είναι -είμαστε- τα μεγαλύτερα χάπατα· κυρίως, πιστεύω γιατί δεν έχουμε μνήμη.

Μετά τα χρόνια του Καραμανλή, όπου τα αποτέλειωσε όλα, βγήκε και δήλωσε ότι θα χρειαστούν σκληρά μέτρα. Τότε τελείωσε και η εποχή του χαβαλέ, κάπου στο 2008 θα είμαστε.

Από τότε, πόσες φορές κοροϊδεύτηκαν οι Έλληνες;

– ΓΑΠ, λεφτά υπάρχουν
– Σαμαράς, με Ζάππεια 1,2,3 κλπ ως αντιμνημονιακός
– Χουντική κυβέρνηση Παπαδήμου
– Τσίπρας, σκίζω τα μνημόνια και βγαίνουμε από την ύφεση.

Αυτές είναι τέσσερις παύλες αλλά παραπέμπουν σε τόσα χρόνια και ακόμα μυαλό δεν βάλαμε.

Όποιος υπόσχεται εύκολο χρήμα και λιγότερη δουλειά ανταμείβεται από τους πολίτες. Και η ζωή συνεχίζεται. Και είναι μια από τα ίδια.

Τη μια μέρα κοκορομαχίες στα κανάλια και μετράνε ψήφους κατά των μέτρων, και την επόμενη θα βγαίνει ο κάθε αριστερός πλατφόρμας, ως νέος Ανδρουλάκης, να βγάζει τρελούς όσους έχουν ακόμα λογική.

Και από «κάτω» όλοι παρακολουθούν, και χάσκουν. Και δεν εξεγείρονται που έχουν πιαστεί κορόιδα τόσες φορές.

Εδώ που φτάσαμε -και καταλήγω σε αυτό που ήθελα να γράψω εξ’ αρχής- πιστεύω μόνο μια είναι η λύση.

Θα ήθελα να αποφασίσει ο λαός για πρώτη φορά τι θέλει με δημοψήφισμα. Και για εμένα το δίλημμα είναι το εξής:

α. Υπαγωγή για χ χρόνια του υπερυπουργείου οικονομικών κάτω από τους εταίρους (Γερμανούς, Φινλανδούς κλπ) με απευθείας ανάθεση· οι Έλληνες πολιτικοί είναι παντελώς άχρηστοι να κάνουν οποιαδήποτε μη δημαγωγική πολιτική. Αυτοί θα αποφασίσουν όλα τα μέτρα με ακριβές χρονοδιάγραμμα, ώστε η Ελλάδα να ξαναγίνει Ευρωπαϊκή χώρα ή

β. Νέο νόμισμα και έξοδος από ΕΕ. Ο κόσμος ξαναγυρνάει στα χωριά και στην αγροτική παραγωγή, τον τουρισμό κλπ και γινόμαστε η πιο ωραία Βαλκανική χώρα· δεν το λέω υποτιμητικά.

Δεν υπάρχει άλλη λύση. Αλλιώς, η χώρα μαραζώνει και οι άνθρωποι θα φεύγουν. Όποιος μπορεί πλέον βγάζει «one way». Όλοι μου οι κοντινοί φίλοι είναι πλέον έξω. Τώρα είμαι κι εγώ. Χωρίς τους ανθρώπους μου, ούτε για διακοπές δεν θα έρθω. Θα βρεθούμε κάπου εκτός.

Μια άδεια χώρα δεν λέει τίποτα. Και η χώρα αδειάζει.

Με μεγάλη λύπη

Ντίνος

Υ.Γ. Κι ένα γατάκι για να σου τραβήξει την προσοχή!

(Αγαπητέ φίλε, χαίρομαι που με διαβάζετε 10 χρόνια. Κακώς, το εγκαταλείψατε το μπλογκ σας. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τόσοι άνθρωποι άφησαν τα μπλογκ τους και δουλεύουν σήμερα δωρεάν για το Facebook και το Twitter, καταγγέλλοντας, παράλληλα, το σύστημα. Το βρίσκω εξαιρετικά παράδοξο αυτό: αντί να χρησιμοποιείς τα social media, να σε χρησιμοποιούν αυτά. Χαίρομαι που βρίσκετε αντικειμενικά τα κείμενα στο μπλογκ, αν και τα δικά μου είναι πάντα υποκειμενικά. Αυτός είναι ο κυριότερος παράγοντας που κάνει ένα μπλογκ να διαρκεί δέκα χρόνια, και να έχει διαρκώς αυξανόμενη αναγνωσιμότητα. Μπορώ να είμαι βαθύτατα υποκειμενικός γιατί το αφεντικό μου είμαι εγώ, και δεν σκοπεύω να με απολύσω. Οι Έλληνες δεν κοροϊδεύτηκαν ποτέ. Τους βολεύει να πιστεύουν πως κοροϊδεύτηκαν, γιατί αισθάνονται αθώοι. Κι εγώ θέλω δημοψήφισμα -αν και όχι όπως το θέτετε εσείς-, για να πάψουν τα μεγάλα λόγια από τους πολιτικούς και τους πολίτες, και να δούμε επιτέλους ξεκάθαρα ποιοι είμαστε και όχι ποιοι νομίζουμε ότι είμαστε. Γιατί από τη μία νομίζουμε πως είμαστε οι καλύτεροι στον κόσμο, κι από την άλλη Παντελίδης, βίζιτες και λείψανα της Αγίας Βαρβάρας. Και μετά το δημοψήφισμα, θα ήθελα δημοψηφίσματα για όλα, εκτός από τα ανθρώπινα δικαιώματα. Δεν μπορεί, κάποτε, μετά από πολλά δημοψηφίσματα, θα μάθουμε να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των επιλογών μας. Η χώρα αδειάζει και, αν και δεν κατηγορώ κανέναν από αυτούς που φεύγουν, σκέφτομαι πως θα μπορούσαν να μείνουν να το παλέψουν. Γιατί από γνώμες πήξαμε. Πολύ ωραίο το γατάκι. Έχω κι εγώ ένα πάνω στα πόδια μου, τώρα που σας γράφω. Να είστε καλά.)

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.