Επιστρέφοντας στο Ελλαδιστάν
Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Ζω στο εξωτερικό τα τελευταία χρόνια. Πριν μερικές βδομάδες, κατάφερα να μαζέψω λεφτά για να επισκεφτώ την Αθήνα. Τολμώ να πω ότι σε όλο το ταξίδι ήμουν ενθουσιασμένη, ανυπομονούσα να δω τους φίλους μου -λόγω κρίσης κάνεις δεν έχει λεφτά για να έρθει να με δει, κι ας μένω σε hotspot τουρισμού- να ξαναζήσω την Αθήνα.
Όταν έφυγα το 2012, άφησα πίσω μου μια πόλη που, κατ’ εμέ, μόλις άρχιζε να νιώθει την τρικυμία που ερχόταν. Μόνο μια αυτοκτονία είχε προβληθεί στα κανάλια τότε, και ο κόσμος είχε ακόμη λεφτά για ξενύχτια.
Παρακολουθώ τα νέα, οπότε είχα μια ιδέα του τι θα αντικρίσω, αλλά τελικά δεν ήμουν προετοιμασμένη.
Όλα τα μαγαζιά -μα όλα όμως- που ήξερα, ήταν άδεια, όχι κλειστά, ήταν κακοποιημένα. Μόνο έτσι μπορώ να περιγράψω αυτό που ένιωσα. Το προσπέρασα γρήγορα, έτσι κι αλλιώς δεν ήρθα για ψώνια.
Βρήκα τους φίλους μου, αλλά σύντομα συνειδητοποίησα πως δεν ήταν οι άνθρωποι που ήξερα. Γκρινιάζανε συνεχώς για το παραμικρό, με κυριότερο θέμα τα λεφτά και την Χρυσή Αυγή.
Το αποκορύφωμα ήταν πως έφαγα και κατσάδα επειδή εγώ γλίτωσα την κρίση, με το να γραφτώ σε πανεπιστήμιο
του εξωτερικού, και ότι έχω την “μαμάκα” μου να με φροντίζει. Μια “μαμάκα” που οι φίλοι μου ξέρουν πως δουλεύει από τις 7 το πρωί μέχρι τις 2 το βράδυ και δυο φορές τη βδομάδα πάει και στη λαϊκή για να
πουλήσει κάλτσες, μπας και βγάλει κάνα φράγκο για να έχω εγώ να φάω μέχρι να αποφοιτήσω.
Θα προτιμούσα να πεινάω σαν κι αυτούς, αλλά η μάνα μου να ζει για τον εαυτό της, αλλά διάλεξα να την αφήσω να με αγκαλιάσει και ξέρω πως θα της προσφέρω πολλά περισσότερα, όταν πάρω το πτυχίο.
Παράλληλα με αυτή τη συμπεριφορά, την οποία μπορώ να κατανοήσω -ζήλια, ανάγκη, πόνος είναι μερικοί από τους λόγους που μπορεί να συμπεριφέρονται έτσι- με προειδοποίησαν επανειλημμένα να μην πάω στα
Εξάρχεια, και ότι δεν είναι όπως ήταν και όπως τα ήξερα.
Δεν ξέρω αν απλά έτυχε να είναι αλλιώς εκείνες τις μέρες, αλλά εγώ είδα μια πλατεία πολύ καλύτερη από αυτή που ήξερα.
Δεν θα μιλήσω για τα νταραβέρια στη πλατεία, αυτά υπήρχαν και παλιά. Αλλά είδα ανθρώπους πραγματικά φτωχούς, άστεγους, μαζεμένους γύρω από μια φωτιά να μιλάνε με κέφι, μερικοί να λένε την ιστορία της
ζωής τους, όπως ο Ανίλ από την Συρία και το πως κατέληξε εκεί ή ο Όλεγκ, που η πρώτη του γυναίκα είχε το ίδιο όνομα με μένα, και με κέρασε και ένα ποτήρι κρασί από το περίπτερο. Αυτοί ήταν οι άνθρωποι που
πραγματικά πεινάνε αλλά μπορούσαν να κάνουν τις πιο πλούσιες συζητήσεις.
Το αποκορύφωμα ήταν ο νεαρός Πακιστανός που ήρθε κατά τις 3 τα ξημερώματα, μόλις είχε σχολάσει από το φούρνο που δουλεύει και μας μοίρασε ένα μπαγιάτικο κέικ που ήταν να πεταχτεί, και για μένα η γεύση
του ήταν δεύτερη καλύτερη από τα φαγητά της μαμάς μου.
Δεν με ενόχλησε λοιπόν η εικόνα της φτώχειας αλλά η εικόνα ανθρώπων που αγαπούσα να έχουν καταντήσει σάπιοι και παθητικοί.
Τώρα που γύρισα, όλοι με ρωτάνε πως ήτανε και εγώ τους λέω πως δεν έχω σκοπό να ξαναγυρίσω. Φοβάμαι πως την επόμενη φορά δεν θα έχει μείνει, ούτε ο Ανίλ ούτε ο Όλεγκ.
Στη θέση του Ανίλ και του κάθε πρόσφυγα θα μπορούσε να είναι και ο Μπαρμπα-Γιάννης, απλά έτυχε εκείνο το βράδυ να είναι όλοι ξένοι. Μην μου κάνουνε και αντίστροφο ρατσισμό ότι τάχαμου μισώ τους Έλληνες.
Και ξέρω πως, όταν τα χάνεις όλα μέσα σε μια στιγμή, μπορεί να γίνεις σκληρός. Αλλά αυτό δεν δικαιολογεί το να γίνεις κακός άνθρωπος.
Στην τελική, ο Όλεγκ ήταν με το τσαρικό στη Ρωσία όταν ήταν νέος, είδε πλούτη που σίγουρα εμείς δεν έχουμε δει, και τώρα είναι άστεγος.
Φ.
Υ.Γ. Την επόμενη φορά, θα σας διηγηθώ τις εμπειρίες μου με τους Έλληνες που ζουν στη χώρα μου και πώς με κάνουν να τραβάω τα μαλλιά μου (είπαμε δεν είμαι ρατσίστρια, απλά έτυχε να είναι Έλληνες). Προφανώς
αστειεύομαι, σε περίπτωση που κάποιος αναγνώστης δεν κατανοήσει το σαρκασμό.
(Αγαπητή φίλη, εμένα μου φαίνονται πιο συμπαθητικοί οι άνθρωποι σήμερα, αφού έχουν φάει πέντε χρόνια την χρεοκοπία της χώρας στο κεφάλι. Και η Αθήνα μια χαρά είναι. Όλα μου φαίνονται καλύτερα από την ομαδική παραίσθηση των πρώτων χρόνων της χιλιετίας. Μάλλον, μου φαίνονται πιο αληθινά. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Δεν νομίζω πως οι Έλληνες έχουν μεγάλες διαφορές από τους ανθρώπους σε άλλες χώρες. Εσείς βλέπετε τους Έλληνες. Για κοιτάξτε λίγο και τους άλλους. Και θα καταλάβετε πως η Ελλάδα -αν και χρεοκόπησε-, δεν είναι μια εχθρική χώρα για πρόσφυγες και μετανάστες. Σκεφτείτε λίγο ποια θα ήταν η θέση προσφύγων και μεταναστών σε μια χρεοκοπημένη χώρα της βόρειας Ευρώπης. Και θυμηθείτε λίγο και το παρελθόν. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.