Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι

Καλησπέρα καλησπέρα
Υπήρχε μια εποχή, πριν δέκα χρόνια περίπου που ήμουν φοιτήτρια· όχι αιώνια, μην παρεξηγηθώ, ποτέ μου δεν θα έκανα κάτι για να επιβαρύνω το κράτος.

Εκείνη την εποχή, συνηθίζαμε να πίνουμε μπύρες αργά το βράδυ, παρακολουθώντας τα τεκταινόμενα στην ελληνική τιβί.

Γελούσαμε πολύ με όλους εκείνους τους γραφικούς τύπους, βλ. άδωνι. ήταν μια εποχή αθώα θα έλεγα γιατί δεν ξέραμε τι μας επιφύλασσε η μοίρα. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να λέμε “φαντάσου, ρε μαλάκα, τον άδωνη βουλευτή, ή υπουργό!” , “άσε ρε, θες να πηδήξω από το παράθυρο;”

Μάντεψε πιτσιρίκο, έγινε βουλευτής και, εντάξει μωρέ είπαμε, θα την παλέψουμε. Μετά, όμως, έγινε και υπουργός υγείας και αρχίσαμε να ετοιμάζουμε διαβατήρια.

Δεν ήταν η οικονομία που μας χαλούσε, ούτε φυσικά μόνο ο άδωνις. Αλλά ξέρεις, άλλες είναι οι αιτίες και άλλες οι αφορμές. Τα πάντα είναι δυνατά σε αυτή τη ζωή, για αυτό συνεχίζω και παίζω τζόκερ· εξάλλου, αν έγινε υπουργός αυτός, μπορεί κι εγώ να πιάσω το τζόκερ.

Δεν θέλω να πω το μη χείρον βέλτιστο, αλλά δεν ζούμε στην Γερμανία, ούτε στην Ελβετία, ούτε στην Γαλλία.

Εδώ που ζούμε, που μπορεί να γίνει και ο άδωνις υπουργός -ναι δεν το έχω ξεπεράσει ακόμη και πιθανόν να χρειαστώ ψυχοθεραπεία-, που μπορεί να πέφτει μαύρο στην ΕΡΤ, που μπορεί να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή δεν έχουν ρεύμα, που αυτοκτονούν από τα χρέη, που -για να το ελαφρύνω λίγο- ξοδεύουν άνθρωποι ένα σκασμό λεφτά για να σπουδάσουν τα παιδιά τους, χωρίς όμως να βρουν ποτέ δουλειά, σε αυτήν την χώρα λοιπόν που όλοι ζήσαμε τα τελευταία χρόνια, ξέρουμε όλοι πολύ καλά ότι, καλώς ή κακώς, περάσαμε όσα περάσαμε. και σίγουρα δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Σε έναν πρωθυπουργό και μια κυβέρνηση απλά απούσα.

Με νοιάζει τι θα καταφέρει ο Τσίπρας. Με νοιάζει και μας νοιάζει όλους ό,τι και να λέμε, και όσο και να κριτικάρουμε και να γελοιοποιούμε την κατάσταση, κάπως έτσι θα έπρεπε να μοιάζει μια διαπραγμάτευση.

Ίσως θα μπορούσε και καλύτερα. Για εμένα θα μπορούσε, αλλά δεν τα ξέρω και όλα, όποιος τα ξέρει όλα ας τα μαρτυρήσει στο κάτω κάτω.

Εδώ άντεξα τον άδωνι υπουργό υγείας, δεν θα σαμποτάρω, ρε φίλε, την πρώτη διαπραγμάτευση που φαίνεται να γίνεται μετά από τόση μαυρίλα, γιατί, ή να την σαμποτάρω μπορώ, ή να την στηρίξω.

Αν την σαμποτάρω, θα φάω πάλι στην μάπα τον ακατονόμαστο, αν όχι ποιος ξέρει; Αγάλι αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι.

Και μια που θυμήθηκα τα παλιά, όταν ήμουν ακόμη πιο μικρή και αθώα είχαμε ένα μάθημα στο γυμνάσιο που μαθαίναμε πως το κράτος πάνω από όλα είναι κράτος πρόνοιας. Ας διεκδικήσουμε αυτό. Ας βρούμε τον τρόπο.

Δήμητρα

(Αγαπητή Δήμητρα, ζούμε στη χώρα που έγινε πρωθυπουργός ο Μητσοτάκης, ο Άδωνις υπουργός σας φαίνεται παράξενο; Παρατηρώ μια αμνησία κάποιων Ελλήνων για το ποιες ήταν οι πολιτικές τους επιλογές τα χρόνια πριν την χρεοκοπία. Εντάξει, κάποιοι έχουν ξεχάσει πως, και μετά την χρεοκοπία, έκαναν πάλι κυβέρνηση στις εκλογές του 2012 την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Μιλάμε για ζώα. Δήμητρα, αν το κράτος δεν είναι κράτος πρόνοιας, δεν έχει λόγο ύπαρξης. Τα κράτη δημιουργήθηκαν, για να παρέχουν δικαιοσύνη, ασφάλεια, υγεία, παιδεία και εργασία στους κατοίκους τους. Αν δεν τα παρέχουν αυτά, ποιος ο λόγος να υπάρχουν τα κράτη; Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.