Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες

​Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες. Αυτή η ρήση ταιριάζει γάντι στη σημερινή Ελλάδα. Άκουσα σήμερα τις δηλώσεις του Σταύρου Θεοδωράκη και της Φώφης Γεννηματά: “η ρήξη θα σημάνει την καταστροφή της χώρας”. Συγγνώμη, helloοοο, γη καλεί Φώφη.

Συνοπτικά:

> μείωση του ΑΕΠ κατά 25% σε πέντε χρόνια
> τρομαχτική αύξηση της ανεργίας
> πέντε χιλιάδες αυτοκτονίες (κανείς δεν ξέρει τον πραγματικό αριθμό)
> διάλυση των ασφαλιστικών ταμείων
> κατάργηση προνοιακών παροχών και ισοπέδωση του δημόσιου συστήματος υγείας
> μετανάστευση περίπου 250.000 ανθρώπων ίσως και παραπάνω (κυρίως νέων)
> μείωση του βιοτικού επιπέδου των πολιτών στα επίπεδα του ’50

Συγγνώμη, helloooooo, Φώφη. Πού ζεις; Σ’ αυτή τη χώρα ή σε άλλη; Ζεις σε αυτή τη χρονική περίοδο ή κολλήσατε όλοι εκεί στο ΠΑΣΟΚ στα “χρυσά” χρόνια του Περικλέους-Ανδρέα Παπανδρέου;

Η παραμονή της χώρας σε αυτό το ευρώ και σε αυτήν την Ευρωζώνη, όπως επίσης και το διαρκές σκύψιμο (“σοβαρότητα” στο δικό τους λεξικό) σε όλες τις απαιτήσεις των δανειστών και των “θεσμών”, έχουν οδηγήσει τη χώρα στα όρια της.

Για ποια καταστροφή μιλάς; Δηλαδή μέχρι τώρα, αυτά τα πέντε χρόνια, τι ακριβώς συμβαίνει στην Ελλάδα; Εξυγίανση; Αναδιάρθρωση; Έκθεση για τις γλάστρες και την χρησιμότητα τους στους οικιακούς κήπους; Δεν έχεις πάρει τίποτα χαμπάρι; Τι ακούω ο δύσμοιρος.

Αλίμονο στη χώρα που έχει ανάγκη από ήρωες, ειδικά όταν έχει πλημμυρίσει από όνους.

Εδώ κριτικάρει το πελατειακό κράτος ο Σταύρος Θεοδωράκης. Ο Σταύρος Θεοδωράκης! Πρώην εργαζόμενος της ΕΡΤ, που ακούγεται ότι τσέπωνε παχυλά μπόνους για κάθε του εκπομπή. Φαντάζομαι του χρόνου θα τα βάζει και με την ολιγαρχία.

Ακούς και τον Ψαριανό να αποκαλεί σούργελο την συνομιλήτρια του και σου έρχεται να κάνεις εμετό. Ο Ψαριανός που, όπως η κόκα-κόλα, πάει με όλα. Θαυμάστε κάτι άτομα που βάζει ένα μέρος του ελληνικού λαού στη Βουλή.

Ο άλλος, ο Τατσόπουλος, πού χάθηκε τώρα που τελείωσε η μάσα στα έδρανα; Μάλλον θα γράφει βιβλίο για την νέα Ευρωπαϊκή Ένωση, ε;

Εδώ, κοτζάμ ούγκανοι ναζί σκαρφίστηκαν κάποτε την Ευρωπαϊκή Οικονομική Κοινότητα και ήταν τόσο πετυχημένη ιδέα που δεν άλλαξαν τίποτα οι μεταγενέστεροι. Οπότε ποτέ δεν ξέρεις, Πέτρο. Και αν σου κάτσει;

Πέντε χρόνια η κυρίαρχη φωνή στην Ελλάδα, οι μόνοι δηλαδή που έχουν το δικαίωμα να προτείνουν λύσεις, είναι ο Βενιζέλος, ο Σαμαράς, ο Θεοδωράκης, η Γεννηματά, η Τρέμη, ο Παπαδημητρίου, ο Ευαγγελάτος.

Όλοι αυτοί δηλαδή οι “σοφοί” που έβριζαν όποιον τα έβαζε με το πανηγυράκι τους, όταν αυτό πήγαινε καλά. Που χαριεντιζόντουσαν μεταξύ τους, συνέχεια καλεσμένοι σε γκαλά και άλλες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπου ξημεροβραδιάζονταν για μόστρα, να βλέπει όλος ο κόσμος τους πετυχημένους, τους “αυτοδημιούργητους” του συστήματος.

Και να τα άρθρα της αδέκαστης δημοσιογραφίας για το status του Κωστόπουλου και να τα ρεπορτάζ για το πιο παιχνίδι τερμάτισε σήμερα στο playstation o ανιψιός του Εθνάρχη. Πρωτοσέλιδο το νέο αμόρε του Πλούταρχου και τι είπε ο Νότης χθες για το ελληνικό μεγαλείο. Αυτή ήταν η ελληνική παιδεία. Και αυτά τα πράγματα χώσαμε στα κεφάλια των παιδιών μας.

Όλη μέρα Πάολα και το βράδυ Ελύτης; Λίγο δύσκολο το βλέπω. Αυτό δεν ισχύει κυριολεκτικά ούτε εκτείνεται σε όποιον ακούει Πάολα, έχω γνωρίσει άτομα που ακούνε μουσική που εγώ δεν τη θεωρώ μουσική αλλά το επίπεδο της καλλιέργειας τους είναι τέτοιο που με κάνει να ντρέπομαι να τους σχολιάσω. Όλα λοιπόν είναι σχετικά και άσχετα μεταξύ τους και το καθένα κρίνεται στο όριο του δυνατού και σε αντιδιαστολή με τις συγκυρίες. Όποιος θέλει να καταλάβει τι εννοώ, ίσως να το καταλάβει. Θα φέρω ένα καλύτερο παράδειγμα, όλη μέρα στην απραξία και το βράδυ επανάσταση; Γιατί να γίνει επανάσταση; Κάναμε κάτι διαφορετικό για να γίνει;

Η Ελλάδα, λοιπόν, μοιάζει να έχει κολλήσει στο χρόνο. Σε εκείνη τη μέρα του 2010, όταν ο αειθαλής Γιωργάκης Παπανδρέου έβγαινε να ενημερώσει τον ελληνικό λαό για την τρίτη χρεοκοπία στην ιστορία του νεοελληνικού κράτους. Ίσως πάλι να κόλλησε ο χρόνος στο ’50 και απλά να ξυπνήσαμε άδοξα από το ελληνικό όνειρο, από το οικονομικό “θαύμα” στα χρόνια της ΕΡΕ μέχρι και το τέλος της Μεταπολίτευσης. Άλλη μια φούσκα του τέλειου συστήματος. Μέσα στην τελειότητα το χρυσό μου.

Γι’ αυτό θεωρώ πως είναι τεράστιο λάθος να συζητάμε με άτομα που επικροτούσαν τις πολιτικές που εφαρμόστηκαν στην Ελλάδα. Αποτελεί πρόκληση για τα θύματα αυτών των πολιτικών. Είναι σαν να συζητούσες με τους ναζί μετά το τέλος του πολέμου για την εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι υποδομές μεταπολεμικά. Να προετοιμάσεις τον ελληνικό λαό για την επόμενη μέρα της ρήξης αντί να ξοδεύεις πολύτιμο χρόνο για μια συμφωνία που μπορεί να επιτευχθεί μόνο υπό τους όρους των δανειστών. Μου αρέσουν κάποιες από τις μικρές κινήσεις που έχουν γίνει, αλλά το γενικότερο πλαίσιο μέσα στις οποίες έγιναν είναι εντελώς λάθος και γεμάτο αυταπάτες.

Και αγοράσαμε πολύ ακριβά τον χρόνο που ζητήσαμε. Εντέλει, γυρίσαμε στο ίδιο σημείο που ήμασταν μετά τις εκλογές, μείον κάποια χρήματα. Η χώρα έχει εγκλωβιστεί σε έναν φαύλο κύκλο. Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να δεχθεί το δόγμα του σοκ, το δόγμα Σαμαρά. Αλλά αν αποφασίσουμε να ακολουθήσουμε τον άλλο δρόμο, να ξέρουμε πως κάθε μέρα που περνά αυτός χειροτερεύει. Βέβαια, κάλλιο αργά, παρά ποτέ. Αλλά θα το κάνουμε ή μπλέξαμε πάλι στους ευρωμονόδρομους τους;

Η Ευρώπη εξάλλου πάει από το κακό στο χειρότερο. Δεν ξέρω αν είναι σοφό να ανέβεις σε ένα πλοίο που βουλιάζει για να σωθείς από τον πνιγμό. Το μόνο πράγμα που την κρατάει αυτή τη στιγμή είναι το ευρώ και οι ψευτοϋποσχέσεις που το διέπουν, τέτοια είναι η κατάντια της.

Προκειμένου να προστατεύσει τα αποκαλούμενα ως ευρωπαϊκά κεκτημένα -κυρίως το αυτοδιοίκητο της ΕΚΤ και την ευρωολιγαρχία-, παίζει το γιατρό με φασίστες στην Ουκρανία, πνίγει μετανάστες και έχει βγάλει την Γερμανία σε ρόλο μαντρόσκυλου. Αλίμονο στην Ευρώπη που έχει ανάγκη από σιδηρούς σταυρούς. Όποιος σπέρνει ανέμους, θερίζει θύελλες, έτσι δεν είναι; Η πραγματικότητα έχει τέτοιο αρρωστημένο χιούμορ που αυτές οι βλακείες θα γυρίσουν μπούμερανγκ κάποια στιγμή και εκεί να δεις γλέντια. Και δεν θα τους σώσουν τότε ούτε τα Νόμπελ Ειρήνης που έδιναν στους εαυτούς τους εν μέσω βίαιων και μαζικών διαδηλώσεων.

Είναι τεράστιες οι συνέπειες του ευρωπαϊκού ολοκληρωτισμού (φθηνής αντιγραφής της ευρωπαϊκής κοινότητας που ονειρευόντουσαν οι ναζί και παρουσίασε ως ολοκληρωμένη μελέτη το 1942 ο υποικ Γερμανίας, Βάλτερ Φουνκ). Και τις περισσότερες δεν τις έχουμε υποστεί ακόμα. Η άνοδος των εθνικισμών, η σκληρή λιτότητα, η αυξημένη αστυνομοκρατία και η μετανάστευση εκατομμύρια προσφύγων από χώρες που ανακατεύεται η Ευρώπη (για να ενισχύσει την εμπλοκή της συνεπώς και τα οφέλη της μέσω πολέμων) είναι μόνο μερικές από αυτές. Ακριβώς επειδή είμαι υπέρ της Ευρώπης και της απόλυτης ομόνοιας μεταξύ των λαών της, είμαι κάθετα αντίθετος στο ευρωτερατούργημα των γραφειοκρατών και των τοκογλύφων. Συνεπώς αηδιάζω όταν ακούω να αυτοπροσδιορίζονται ως ευρωπαϊστές, όσοι δηλώνουν υπέρ αυτής της ΕΕ. Αν είναι έτσι ο ευρωπαϊσμός… ευχαριστώ, δεν θα πάρω. Αν και πάντα τα καθάρματα κρυβόντουσαν πίσω από ωραίες λέξεις. Ούτε νομίζω πως νοιώθει την ανάγκη να αυτοπροσδιορίζεται κάποιος, παρά μόνο συνήθως ο κάλπικος.

Ένα για το δρόμο:

“Επιδιώκεται η λύση των οικονομικών προβλημάτων, με σκοπό την παρεμπόδιση της ασυλίας, η ρύθμιση του εμπορίου με βάση την προτίμηση για την Ευρώπη έναντι του υπόλοιπου κόσμου, με στόχο μια ευρωπαϊκή τελωνειακή ένωση και μια ευρωπαϊκή ελεύθερη αγορά, ένα σύστημα Ευρωπαϊκής Κεντρικής εκκαθάρισης και σταθερότητας και συναλλαγματικών ισοτιμιών στην Ευρώπη, με την προοπτική μιας ευρωπαϊκής νομισματικής ένωσης. Οι στόχοι περιλαμβάνουν την τυποποίηση και τη βελτίωση των συνθηκών ασφάλειας, απασχόλησης και κοινωνικής ευημερίας, καθώς και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό της βιομηχανικής παραγωγής, της γεωργίας και της δασοκομία.” Ρένθε-Φινκ, 1943.

Και ένα για το σπίτι:

“Για να μην μακρηγορώ θα εξηγήσω το ρεαλιστικό χαρακτήρα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης: Κατά τη γνώμη μου, ένα έθνος πρέπει για να έχει τη δική του ελευθερία να είναι εναρμονισμένο με τα τρέχοντα γεγονότα και τα ζητήματα της αποτελεσματικότητας. Με απλά λόγια, ακριβώς όπως κανένα μέλος της οικογένειας δεν έχει το δικαίωμα να διαταράξει την ειρήνη για ιδιοτελείς λόγους, δεν μπορεί να επιτραπεί σε κανένα ευρωπαϊκό έθνος να βάλει εμπόδια στο δρόμο της γενικής διαδικασίας οργάνωσης.” Γκέμπελς, 1940.

Αλίμονο στην Ευρώπη που έχει ανάγκη από ευρώ περισσότερο από δημοκρατία, αλληλεγγύη, δικαιοσύνη, παιδεία, υγεία, ευημερία. Μια τέτοια Ευρώπη έχει ημερομηνία λήξης.

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, σε θαυμάζω που έχεις το κουράγιο να ασχολείσαι με το τι είπε η Φώφη Γεννηματά. Ένα ακόμα αδειανό επώνυμο. Αλλά μετά από την χρεοκοπία και το ξεβράκωμα της χώρας υπάρχουν άνθρωποι που ψηφίζουν ακόμα ΠΑΣΟΚ, Φώφες, Νέα Δημοκρατία, Ποτάμι, Σταύρο Θεοδωράκη, Ψαριανό κλπ. Μάλιστα, μετά την χρεοκοπία της χώρας, έκαναν στις εκλογές του 2012 ξανά κυβέρνηση την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ. Αντί να οδηγηθούν στην Δικαιοσύνη για την χρεοκοπία της χώρας, οι Έλληνες τους έκαναν πάλι κυβέρνηση. Άρη, η Ελλάδα είναι μια γελοία χώρα με πολλούς γελοίους πολίτες. Εγώ το έχω πάρει απόφαση και έχω βρει την ηρεμία μου. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει τελειώσει αλλά δεν της το έχουν πει ακόμα. Η ιστορία επαναλαμβάνεται και η Γερμανία είναι πάλι ο μοιραίος παίκτης. Δεν είναι μόνο η Ελλάδα που δεν έμαθε τίποτα από την Ιστορία, συμβαίνει και σε πολλούς άλλους ακόμα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.