Εθελοδουλεία; Θυσία;

Πιτσιρίκο γεια σου. Ξύπνησα σήμερα πρωί-πρωί και άκουσα στις ειδήσεις στο ραδιόφωνο -τηλεόραση δεν ανοίγει- για το διάγγελμα του πρωθυπουργού χθες το βράδυ και την εξαγγελία δημοψηφίσματος. Έψαξα στο διαδίκτυο και βρήκα το διάγγελμα και έτσι παρακολούθησα με εικόνα και ήχο το σύντομο σκεπτικό και την προσυνεννοημένη (με τη τρόικα) απόφαση για δημοψήφισμα, με ερώτημα ” ναι ή όχι στη πρόταση της τρόικας”.

Άκουσα και τις βαρύγδουπες δηλώσεις υπουργών περί αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας του λαού. Το βρίσκω καταλυτικά πονηρό σαν κίνηση το ερώτημα του (πιθανού) δημοψηφίσματος.

Στα στοιχειώδη και τα βασικά πλαίσια της διαλεκτικής το (πιθανό) ΟΧΙ στη πρόταση (σκληρή φοροληστεία) της τρόικας, εννοεί αυτόματα ΝΑΙ στη πρόταση (σκέτη φοροληστεία) της συγκυβέρνησης. Ο καθένας και όλοι μαζί εμείς οι από κάτω, πρέπει δηλαδή μ’ ένα τρόπο να μπούμε σ’ ένα δίλημμα αν θα μας ξαναληστέψουν με σκληρό ή μαλακό τρόπο μέσα όμως τώρα από δική μας (δυναμικά) απόφαση. Αυτός ακριβώς, μέσα απ’ όσα γνωρίζω, είναι στη πράξη και ο ορισμός της εθελοδουλείας .

Υπάρχουν αξιόλογες βιβλιογραφικές αναφορές πάνω σ’ αυτό αν και λίγες. Αυτός είναι ταυτόχρονα επίσης στην πράξη και ο ορισμός της θυσίας, που από το 2010 ακούγαμε συνέχεια και έντονα από τους ηγούμενους της παρελθούσας δυναστείας, λες και εμείς ενημερωνόμασταν ειλικρινά και εκούσια είχαμε αποφασίσει μ’ ένα τρόπο την απώλεια μεγάλου μέρους της ζωής μας για να φτάσουμε σ’ ένα στόχο που κοινά είχαμε αποφασίσει.

Αυτά μπορούν άνετα να επιβεβαιωθούν από όποιον το θελήσει, μέσα από οποιοδήποτε λεξικό ή μέσα από τη παγκόσμια βιβλιογραφία.

Γιατί άραγε, δεν μπήκε έστω το ερώτημα σ’ αυτό το (πιθανό) δημοψήφισμα ” ναι ή όχι στο (ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΟ)πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης”; Εκεί ,έστω,θα υπήρχε μια μορφή ακολουθίας λόγου και έργου και έτσι μια μικρή μορφή αξιοπρέπειας και υπερηφάνειας.

Πιτσιρίκο, επειδή σου γράφω για πρώτη φορά (αν και θα προτιμούσα να σου έγραφα χειρόγραφα),δεν ξέρω αν βάζω σαν θέματα πολλά ή λίγα στη συζήτηση, μέσα από τη φιλόξενη ιστοσελίδα σου. Ξέρω όμως ότι βάζω, έστω, τα αυτονόητα.

Στόχος είναι νομίζω, μέσα από αυτή τη κίνηση του δημοψηφίσματος με αυτό το ερώτημα, να αποδεχτεί μέσα απο το ίδιο το σώμα του ο λαός τη ληστεία που υπέστη σε όλα τα επίπεδα της ύπαρξης του και παράλληλα να ξαναεπικαλεστεί το φιλότιμο του για να πληρώσει όσα έχει αλλά και δεν έχει από δω και πέρα.

Αυτές τις μέρες από αυτά που δεν έχουμε (με τη σύντροφό μου) και με οικονομίες απο τα βασικά, αγοράσαμε (δυστυχώς), δύο νέα βιβλία που αφορούν με το δικό τους τρόπο όλα αυτά που βιώνουμε και θέλω να τα προτείνω στους συναναγνώστες και σε σένα.

Το ένα είναι “το μέλλον του ευρωπαικού πολιτισμού” (εκδόσεις Πατάκη) μια συζήτηση το 1955 με τον Αλμπέρ Καμύ και
έλληνες διανοούμενους και το άλλο “ο υπαρξισμός είναι ανθρωπισμός” (εκδόσεις Αρσενίδη) μια διάλεξη του Σαρτρ το 1946.

Σε ευχαριστώ και σας

Ευχαριστώ. Γεια.

Κωστής

(Αγαπητέ Κωστή, μου έστειλες αυτό το κείμενο χωρίς τόνους. Σε παρακάλεσα να βάλεις τόνους, για να μπορέσω να το δημοσιεύσω. Μου το έστειλες αργότερα με τόνους. Εν τω μεταξύ, είχα λάβει δεκάδες μέιλ, τα οποία τώρα έχουν γίνει εκατοντάδες. Κι εγώ συνεχίζω να είμαι μόνο ένας άνθρωπος με δυο χέρια και 24 ώρες στην ημέρα μου, όπου πρέπει να ζήσω, να φάω και να κοιμηθώ. Δεν είμαι όλη μέρα πάνω σε έναν υπολογιστή. Μου στέλνεις μετά ένα μέιλ, όπου μου γράφεις πως κατάλαβες ότι το πρόβλημα δεν ήταν οι τόνοι αλλά ότι σε λογοκρίνω επειδή διαφωνώ με το κείμενό σου, και ότι στοχεύω κάπου αλλού. Αγαπητέ Κωστή, δεν πας καλά. Πρώτη φορά λαμβάνω τέτοιο μέιλ. Σε παρακαλώ να μη μου ξαναγράψεις. Ευχαριστώ. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.