Κι όταν δεν έχεις, τότε να δίνεις

Πιτσιρίκο, καλημέρα και πάλι από τη Νοτιοανατολική Ασία,
Η ζωή είναι απλή και η φύση λέει πως ό,τι γεννιέται πεθαίνει. Εγώ μόνο αυτή την αλήθεια αναγνωρίζω, με βάση αυτή την αλήθεια πορεύομαι στη ζωή για να χαρώ το ταξίδι και τους προορισμούς που εγώ επιλέγω και όχι αυτούς που μου επιβάλλουν.

Επιλέγω να ζω εκτός Ελλάδας όχι πια από ανάγκη, αλλά γιατί θέλω την ψυχική μου ηρεμία. Η μιζέρια και η παρακμή που μαστίζει την ελληνική κοινωνία δεν μου πάει, αλλά ούτε και μου αρέσει η υποκρισία και ο καθωσπρεπισμός των πολιτισμένων Ευρωπαίων-Δυτικών.

Έχω επισκεφθεί πολλούς τόπους σε όλο τον κόσμο. Δεν πήγα ποτέ σαν τουρίστας αλλά να ζήσω λίγες μέρες από την πραγματική ζωή των κατοίκων αυτού του τόπου.

Τόπους που είναι καταδικασμένοι να ζουν στην απόλυτη φτώχεια όχι γιατί το θέλουν αλλά γιατί ο πολιτισμένος κόσμος τους στερεί το δικαίωμα στη ζωή. Η ευμάρεια του δυτικού κόσμου και η δική μας βασίστηκε στην φτώχεια και στον πόνο άλλων συνανθρώπων μας κάπου άλλου.

Όταν το 2002 ταξίδεψα στον Νίγηρα, μια χώρα της κεντρικής Αφρικής, στον δρόμο από την πρωτεύουσα Νιαμέι προς το βορρά, σταματήσαμε σε μια μικρή πόλη όπου το νερό ήταν είδος πολυτελείας.

Εκείνη την ώρα είχε έρθει η υδροφόρα να διανείμει πόσιμο νερό. Κυρίως μικρά παιδιά ήρθαν με δοχεία να πάρουν ό,τι πολυτιμότερο, το νερό.

Στο τέλος, είδαμε δυο παιδάκια να τρέχουν να προλάβουν την υδροφόρα που πια έφευγε. Έκατσαν χάμω με μάτια απελπισμένα χωρίς δύναμη, η υδροφόρα θα ξαναερχόταν μετά από 3 μέρες.

Τότε συνέβη κάτι που δεν χωράει και πολλά λόγια, τα άλλα παιδιά μικρότερα ή μεγαλύτερα τα πλησίασαν έβγαλαν ένα κύπελλο και άρχισαν να βάζουν από το δικό τους νερό στα δοχεία ώσπου γέμισαν.

Αυτή η εικόνα με συνοδεύει, και, όποτε την φέρνω στο μυαλό μου, δακρύζω και ταυτόχρονα παίρνω δύναμη να πάω παρακάτω.

Αυτά τα παιδιά είχαν γενναία και ευγενική καρδιά, και όχι εγώ που μοιράστηκα κάτι μικρό. Γι’ αυτούς τους ανθρώπους δυο στάλες νερό είναι ζήτημα ζωής και θανάτου.

Να είσαι καλά Πιτσιρίκο

Ν.

Dalat Vietnam

(Αγαπητέ φίλε, ο χριστιανός φιλόσοφος Γκαμπριέλ Μαρσέλ είχε πει πως το μέλλον ανήκει σε αυτούς που είναι πρόθυμοι να πεθάνουν για συμφέροντα που δεν είναι τα προσωπικά τους συμφέροντα. Αυτό μου ήρθε στο μυαλό, διαβάζοντας το κείμενό σας, και ειδικά το σημείο με τα παιδιά στον Νίγηρα. Αυτό, και η φράση του Χέλντερλιν «εκεί που αυξάνεται ο κίνδυνος αυξάνεται επίσης και η δυνατότητα της σωτηρίας», μια φράση που προσπαθώ να μην ξεχνάω ποτέ. Κι αν ο δρόμος για την αδελφοσύνη όλων των ανθρώπων και όλων των λαών χάθηκε -από δικά μας λάθη και αδυναμίες-, η ιστορία είναι τέρας υπομονής. Ξέρει να περιμένει. Εμάς ή και τους επόμενους που θα είναι καλύτεροι από εμάς. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.