Μαθήματα από μία μέρα στο ειδικό σχολείο

Φίλε Πιτσιρίκο καλησπέρα,
είμαι δασκάλα για παιδιά με αναπηρίες και εργάζομαι σε ένα ειδικό σχολείο με παιδιά με αυτισμό. Έχω τρεις μικρούς μαθητές. Κάθε μέρα είναι μια καινούργια ευκαιρία εκπαίδευσης και προσπάθειας για επικοινωνία. Κάθε στιγμή της ημέρας. Αγαπώ πολύ τα παιδιά μου και τη δουλειά μου.

Όλο αυτό το διάστημα με τις όποιες εξελίξεις στην επικαιρότητα, το πρωί που τα υποδέχομαι κάνω την ίδια σκέψη: οι μαθητές μου δεν έχουν καμία αντίληψη σχετικά με την πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση, δεν τους ενδιαφέρει αν θα πάμε σε συμφωνία και αν θα ψηφιστεί ένα ακόμη μνημόνιο.

Δεν έχουν μυριστεί τίποτα για την χρεοκοπημένη μας κατάσταση, για τους ολιγάρχες, την άδικη φορολογία και την έλλειψη δικαιοσύνης σε αυτόν τον τόπο.

Δεν γνωρίζουν την ανασφάλεια των γονιών τους, ούτε τη δική μου αγωνία που σε λίγες μέρες θα τα φιλήσω δυνατά, με δακρυσμένα μάτια και θα τα αποχαιρετίσω, μη γνωρίζοντας αν θα τα δω την επόμενη χρονιά (εγώ, όπως και χιλιάδες άλλοι αναπληρωτές θα ξανα-απολυθούμε για να ξανα-βιώσουμε την ίδια ανασφάλεια).

Αυτά ξέρουν ότι θα έρθουν σχολείο επειδή η μαμά θα τα ντύσει πρωί- πρωί και θα πάρουν τις τσάντες τους.

Θα τα υποδεχτώ με μια ανοιχτή αγκαλιά στην πόρτα της αυλής, θα μπούμε στην τάξη και θα ακολουθήσουν το πρόγραμμα της ημέρας που θα δουν σε εικόνες, ο καθένας στο σημείο που υπάρχει η φωτογραφία του. Θα φάμε, θα κάνουμε δραστηριότητες, θα προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε, θα παίξουμε.

Κάποιες φορές μέσα στη βδομάδα, θα αντιμετωπίσουμε μια έκρηξη θυμού ή μία δική τους ματαίωση που θα εκδηλωθεί με κλάμα, αυτοτραυματισμό ή επιθετικότητα αλλά θα το ξεπεράσουμε και θα συνεχίσουμε την ημέρα μας.

Σήμερα λοιπόν, προς το μεσημέρι, ήμουν στο κουζινάκι του σχολείου με τη μικρή μου μαθήτρια εξαγριωμένη από κάτι που την ενόχλησε.

Μόλις τελείωσε το ξέσπασμά της και ηρέμησε λίγο, κάθισε σε μία παλιά πολυθρόνα. Της χάιδευα το χεράκι της και κοίταξα έξω από το παράθυρο την μπασκέτα της αυλής.

Εκεί, μια ομάδα 6-7 μαθητών μας μεγαλύτερων τάξεων έπαιζαν ένα δικό τους ιδιότυπο μπασκετάκι: ξέρεις, ήταν όλοι μία ομάδα και προσπαθούσαν να δώσουν την μπάλα ο ένας στον άλλον να σουτάρουν.

Έπρεπε να τους έβλεπες Πιτσιρίκο, με τι ενθουσιασμό, πάθος και ορμή έτρεχαν να πιάσουν την μπάλα και να σουτάρουν ώστε να βάλουν καλάθι.

Μόλις κάποιος πετύχαινε το σουτ, όλοι τον χειροκροτούσαν και έτρεχαν να τον ενθαρρύνουν να ξαναρίξει. Η ζωντάνια και η χαρά που ένιωθαν φώτιζε τα πρόσωπά τους.

Κοίταξα τα παιδιά και μετά κοίταξα την μαθήτριά μου με τα κλαμένα μάτια. Παραλληλίζοντας τις δύο καταστάσεις, συνειδητοποίησα ότι οι δύο αυτές εικόνες είναι παρόμοιες σκηνές ανθρώπων στην κοινωνίας μας: η μία κλεισμένη σε ένα «αυτιστικό κέλυφος» ατομικισμού, να προσπαθεί να επιβιώσει χωρίς να γνωρίζει -και κυρίως να μη θέλει να νοιαστεί- για το συλλογικό μας καθήκον, να δίνει μόνη τη μάχη να σταθεί όρθια με τις λιγότερες- και όσο είναι το δυνατόν πιο αμελητέες – απώλειες.

Αυτή η μερίδα ανθρώπων κλείνει τα αυτιά στη δυστυχία και την αγωνία του διπλανού του και συνεχίζει να πορεύεται, ελπίζοντας (και συχνά ψηφίζοντας με μοναδικό γνώμονα) ότι αυτόν δεν θα τον επηρεάσει η όποια αλλαγή και απόφαση.

Και από την άλλη, το πάθος και η ζωντάνια για ζωή να εκφράζεται μέσα από την ομαδική προσπάθεια και την ικανοποίηση ότι όλοι μαζί χαιρόμαστε με αυτό που ζούμε. Ονειρευόμαστε, προσπαθούμε και μοιραζόμαστε, ώστε μέσα από την ομαδική δουλειά να καλυτερεύσουν τα πράγματα.

Συνειρμικά, μου ήρθαν οι στίχοι του τραγουδιού: εδώ είναι ο παράδεισος και η κόλαση εδώ.

Πήρα την μικρή μου από το χέρι, βγήκαμε στην αυλή, έκανε μια προσπάθεια να ρίξει με την μπάλα και παρόλο που δεν πλησίασε καν το καλάθι, τα παιδιά την χειροκρότησαν. Φάνηκε να χαμογελά και χαρήκαμε τον ήλιο για το υπόλοιπο του διαλείμματος που μας έμεινε.

Πρέπει να κινητοποιηθούμε και να μην περιμένουμε τίποτα από κανέναν. Ας πάρουμε τον διπλανό μας από το χέρι και ας μετακινηθούμε, να σηκωθούμε λίγο ψηλότερα! Λίγο καλύτερα! Αλλά όλοι μαζί!

Ν.

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ για την καθημερινή συντροφιά και το δικό σου μοίρασμα σκέψεων. Είναι παρήγορο και ανακουφιστικό.

(Αγαπητή φίλη, καταλαβαίνω πολύ καλά τι λέτε και πώς νιώθετε. Πριν από τρία χρόνια, έγινα εθελοντής σε ένα ίδρυμα με παιδιά. Δυστυχώς, τα προβλήματα στα ιδρύματα για τους ανθρώπους που χρειάζονται στήριξη περισσότερο από τους υπόλοιπους είναι τεράστια. Τουλάχιστον τα δικά σας παιδιά έχουν γονείς, αδέρφια και σπίτι. Δεν ισχύει για όλα τα παιδιά με προβλήματα αυτό. Βλέπω τα μωρά που φέρνουν από άλλα ιδρύματα και νοσοκομεία, και σκέφτομαι πως σε άλλες χώρες δεν υπάρχουν παιδιά με προβλήματα σε ιδρύματα γιατί υιοθετούνται όλα. Υπάρχει μάλιστα λίστα αναμονής. Εύχομαι να πάνε όλα καλά. Αλλά μην περιμένετε το “όλοι μαζί”. Κάντε την δουλειά σας και, αν είναι να γίνει το “όλοι μαζί” θα γίνει. Καλή τύχη. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.