Με το ίδιο βλέμμα
Πιτσιρίκο,
ζω ενάμιση χρόνο στη Βρετανία πια, έφυγα από την Ελλάδα ακούγοντας βλακωδώς όλα εκείνα τα ωραία που σκαρφιζόμαστε στην Ελλάδα γιατί όλα -φανταζόμαστε- στη χώρα μας είναι χάλια και όλα στο εξωτερικό είναι τέλεια. Ε λοιπόν, μόνο έτσι δεν είναι, το λέω σε όσους ετοιμάζονται για το μεγάλο βήμα.
Ερχόμενος στην Βρετανία, πήρα δάνειο και έκανα μεταπτυχιακό και άρχισα δουλειά σε catering να την παλέψω.
Τέλειωσε το πτυχίο μου και με καλό βαθμό τρομάρα μου και ανακάλυψα τα εξής:
1)Τα πανεπιστήμια εδώ είναι καλύτερα μόνο στο όνομα.
2) Έχω χρέη.
3) Μετά από χιλιάδες βιογραφικά, ακόμα είμαι σερβιτόρος και ίσα που βγάζω όσα χρειάζομαι.
Ναι λοιπόν, δεν υπάρχει μόνο στην Ελλάδα φτώχεια και ταλαιπωρία, υπάρχει και στην “πολιτισμένη” Ευρώπη.
Κι εδώ απλά μη έχοντας δουλειά ή, ακόμα χειρότερα, κακοπληρωμένη δουλειά, είσαι κοινωνικό απόβλητο, ούτε εισιτήριο δεν μπορείς να βγάλεις για το λεωφορείο.
Έχω ξεχάσει πράγματα όπως ένας καφές ή μια νύχτα έξω. Can’t afford it.
Στο catering που δουλεύω 95% των σερβιτόρων είναι Ισπανοί, Ιταλοί, Έλληνες και Πορτογάλοι, υπάρχουν κανά δυο παιδιά από την Αγγλία που δουλεύουν να βγάλουν τα έξοδα των σπουδών τους.
Δουλεύουμε όσες ώρες χρειαστεί, όταν μας ζητήσουν και χωρίς υπερωρίες ή κάτι τέτοιο. Σερβίρουμε φαγητό σε εταιρικά στελέχη που μας κοιτάζουν αφ’ υψηλού, με ύφος περιφρόνησης, πού να ξέρανε πως όλοι οι σερβιτόροι τους έχουν πτυχία που οι ίδιοι δεν θα αποκτήσουν ποτέ.
Κοιτάζω όλα τα παιδιά που δουλεύουμε και όλοι παρά τις διαφορές μας, έχουμε ένα κοινό: εκείνο το βλέμμα της βουβής απόγνωσης, του κενού, σαν να έχουμε χάσει εκείνη την όρεξη για τη ζωή που μας χαρακτηρίζει ως νέους ανθρώπους, σαν να γεράσαμε πριν την ώρα μας πληρώνοντας αμαρτίες άλλων.
Όλοι ρωτάνε γιατί, αλλά απάντηση καμία. Τελικά, δεν μετράει αν είσαι από τη Σικελία, την Μάλαγα, το Πόρτο ή την Ήπειρο, γιατί κάποιοι πήραν απόφαση πως δεν έχεις θέση πουθενά κι ούτε μέλλον.
Γνώρισα και τους Έλληνες του εξωτερικού, μεγάλο ανέκδοτο κι αυτό! Τα ψώνια, τους γιάπηδες, τα παιδιά με τα λεφτά του μπαμπά, τα σούργελα που καυλώνουν στην ιδέα ό,τι τώρα είναι Λονδρέζοι.
Μικροαστικές αντιλήψεις του χειρίστου ειδους τους ταλαιπωρούν. Υπάρχουν και καλά παιδιά, αλλά που να τα βρεις τόσα λίγα που είναι, τα σούργελα αντίθετα είναι παντού. Οι Έλληνες του εξωτερικού με βοήθησαν να καταλάβω πόσο θέλω να γυρίσω στην Ελλαδα και το χωριό μου. Ήρθε η ώρα να επιστρέψω, μαζεύω τους λογαριασμούς μου.
Καλύτερα να φύγουμε από το ευρώ, τέτοια Ευρώπη μυρίζει επικίνδυνα τέταρτο Ράιχ. Σαν πρόβατα μας έχουν κλείσει στο σφαγείο.
Ποια Ευρώπη και ποια ένωση, μόνο τράπεζες και συμφέροντα. Έχουν πέσει όλες οι μάσκες, ούτε ο Νίξον δεν είχε το θράσος να εκβιάσει χώρες τόσο ωμά και δημόσια.
Να γυρίσουμε πίσω στην δραχμή και να ζήσουμε αξιοπρεπώς, να μπορέσουμε να ελπίζουμε πάλι.
Θα κλείσω λέγοντας σε όσους διαβάζουν να μη φοβούνται την μέρα χωρίς Ε.Ε, γιατί χωρίς iphone και mini cooper υπάρχει ζωή, απλά είναι απλούστερη και ουσιαστικότερη.
Οι πατάτες και τα κρεμμύδια ωστόσο φυτρώνουν λίγα χιλιόμετρα μακριά σας, στρέψτε το βλέμμα σας εκεί που μετράει και όχι εκεί που σας πάνε τα ΜΜΕ.
Πάω να κοιμηθώ, ελπίζω στο όνειρο μου να μυρίσω τις λεμονιές στο χωριό μου και να βλέπω το γαλάζιο του Ιονίου.
Κ.
Υ.Γ. Παρακολούθησα τα σούργελα του ευρωπαϊκού τόξου που βγήκαν και για διαδήλωση χτες, ανισότητα κι εκεί ρε πιτσιρίκο, εμείς τρώγαμε τα χημικά, αυτοί τα macaron από το Zonar’s.
(Αγαπητέ φίλε, κάποια από τα μέιλ που έχω λάβει από φίλους αναγνώστες που προσπαθούν να ζήσουν στο εξωτερικό είναι τραγικά. Επίσης, δεν είναι δημοσιεύσιμα. Σας βεβαιώνω πως εσείς περνάτε υπέροχα σε σχέση με κάποιους άλλους συμπατριώτες μας. Λυπάμαι πολύ που το πιο δυναμικό και μορφωμένο κομμάτι των πολιτών της χώρας μας έφυγε στο εξωτερικό. Προφανώς, η αλλαγή στη χώρα μας θα γίνει με τους συνταξιούχους, με αυτούς που οδήγησαν την χώρα στην χρεοκοπία, και με τον Μπόμπολα και τον Αλαφούζο. Αυτά τα δύσκολα χρόνια της νιότης σας, θέλω να σας παρηγορήσω, λέγοντάς σας πως, όταν σπούδαζα στο πανεπιστήμιο, δούλευα και σε ξενοδοχείο. Κουβαλούσα βαλίτσες την ημέρα, και στη βραδινή βάρδια ήμουν και τηλεφωνητής. Να σας πω επίσης πως τα επόμενα χρόνια, όταν οι φίλοι μου πήγαιναν διακοπές, εγώ -λόγω δουλειάς- έκανα τέσσερα χρόνια να βάλω το πόδι μου στην θάλασσα. Μια μέρα ήρθε μια φίλη μου να με πάει με το ζόρι για ένα μπάνιο -είχα σαλτάρει από την πίεση της δουλειάς- και στο δρόμο συναντήσαμε πυρκαγιά, δεν μπορούσαμε να περάσουμε και γυρίσαμε πίσω. Δεν μπορώ να την ξεχάσω εκείνη την ημέρα. Δεν είμαι γκρινιάρης αλλά με έπιασε το παράπονο. Πάντως, είναι χρήσιμα αυτά τα χρόνια, αν κάποιος αξιοποιήσει τις εμπειρίες που του δίνουν. Εμένα με βοήθησαν να αποκτήσω πλήρη συνείδηση του ποιος είμαι και, κυρίως, από πού έρχομαι. Άρα, ήξερα πού θέλω να πάω, τι θέλω να γίνω, και, κυρίως, τι δεν θέλω να γίνω. Μέσα από τις δυσκολίες, γινόμαστε άνθρωποι. Δεν είναι πεταμένα χρόνια αυτά που ζείτε τώρα. Είναι η περιουσία σας. Να θυμάστε πάντα από πού έρχεστε. Μην το ξεχάσετε ποτέ. Σας εύχομαι να επιστρέψετε σύντομα στην Ελλάδα. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.