Να πράξουμε με γνώμονα το κοινό συμφέρον

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, παίρνω το θάρρος και σου γράφω πρώτη φορά, με αφορμή τα όσα διαδραματίζονται γύρω μας τον τελευταίο καιρό. Κουράστηκα! Πραγματικά, σιχάθηκα αυτήν την σαπίλα που υπάρχει. Με πνίγει το παράπονο και τ’ άδικο. ΓΙΑΤΙ;

Γιατί κανείς δεν βρίσκεται να βοηθήσει πραγματικά; Είμαστε πλοίο που βουλιάζει.

Είναι παράλογο να βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας, κυρίως ηλικιωμένους, να ψάχνουν στα σκουπίδια για τροφή. Είναι παράλογο να βλέπεις ανθρώπους χωρίς ελπίδα, χωρίς χαμόγελο, χωρίς όνειρα! Χωρίς όνειρα! Αδιανόητο!

Νέοι άνθρωποι χωμένοι στα δωμάτια τους γιατί δεν έχουν δουλειά να προσφέρουν στην οικογένειά τους τα βασικά.

Γονείς να θέλουν, αλλά να μην μπορούν να προσφέρουν στα παιδιά τους. Ζευγάρια νέα να σκέφτονται για το αν κάνουν παιδιά, γιατί απλά ξέρουν ότι θα πεινάσουν.

Τζάμπα τα όνειρα, τζάμπα οι φιλοδοξίες, τζάμπα οι κόποι.

Προχθές ο αδερφός μου (15 ετών) μου είπε: “Και τι να τα κάνω τα πτυχία; Δε βλέπω κι εσένα.. Τόσα χρόνια σχολείο και πανεπιστήμιο και δουλεύεις σε φούρνο”.

Και δεν είναι ότι η δουλειά είναι ντροπή, κάθε άλλο μάλιστα!

Είναι τα όνειρα που είχε ο καθένας και τα βλέπει να χάνονται.

Και δεν είναι ότι δεν προσπάθησες να τα υλοποιήσεις, είναι ότι δε σε άφησαν οι συνθήκες.

Δεν θέλω να ζω αγωνιώντας για το αν πάρει τελικά αυτόν τον μήνα η μάνα μου τη σύνταξή της.

Δεν θέλω να ζω, αγωνιώντας για το αν τα αδέρφια μου -17 και 15 ετών-, όταν τελειώσουν το σχολείο, θα βρουν μια δουλειά.

Δεν θέλω να ζω με την σκέψη ότι θα είναι αναγκασμένα να μείνουν με τα φτερά τους κομμένα, γιατί απλά κάποιοι είναι βολεμένοι και δε θέλουν να χάσουν τα προνόμιά τους.

Δεν θέλω να ζω αγωνιώντας για το νέο ξεκίνημα που θέλω να κάνω με τον σύντροφό μου.

Δεν θέλω να κρέμομαι από τις πλάτες των ξένων, να σέρνομαι πίσω τους για να μου δώσουν ψίχουλα για δύο μήνες, σαν τον ναρκομανή και μετά πάλι τα ίδια, πάλι να ζητιανεύω από τους ξένους για ένα πιάτο φαΐ, που κι αυτό θέλουν να το κόψουν από τα παιδιά μας.

Θέλω να μπορώ να στηρίζομαι στα δικά μου πόδια, κι όχι σε ξυλοπόδαρα.

Θέλω να μπορώ να ζω με αξιοπρέπεια, με ελπίδα, με όνειρα και όραμα για το μέλλον το δικό μου, των παιδιών μου, των παιδιών όλων μας.

Θέλω να μπορώ να δουλεύω για να ζω κι όχι να ζω για να δουλεύω.

Θέλω να μπορώ αύριο να κοιτάξω κατάματα τα αδέρφια μου και τα παιδιά μου και να πω “ΌΧΙ! Δεν συναίνεσα στο έγκλημα. Προσπάθησα, όσο μπόρεσα, με όποιες δυνάμεις είχα, να μην εξευτελίσω τις ζωές σας, να μην σας ταπεινώσω. Προσπάθησα τουλάχιστον!”

Ελπίζω όλοι μας να βάλουμε στην άκρη τα κομματικά μας “πιστεύω”, όποια κι αν είναι αυτά, και να πράξουμε για πρώτη φορά με γνώμονα το κοινό συμφέρον.

Υ.Γ. Σε ευχαριστώ εκ των προτέρων για τον χρόνο που αφιέρωσες στην ανάγνωση των σκέψεών μου.

Φιλικά

Σεβαστή

(Αγαπητή φίλη, το πρόβλημα στην Ελλάδα ήταν πάντα -από την ίδρυση του κράτους- πως κοινό συμφέρον ονόμαζε ο κάθε πολίτης, ο κάθε πολιτικός και η κάθε συντεχνία, το δικό τους προσωπικό συμφέρον. Πρώτα λοιπόν, πρέπει να ορίσουμε ποιο είναι το κοινό συμφέρον. Πρέπει να πάρουμε τις τύχες μας στα χέρια μας. Άλλος τρόπος δεν υπάρχει. Ο άλλος τρόπος μας έφερε εδώ. Και κάποιοι θέλουν να τον συνεχίσουν. Οι τύχες μας στα χέρια μας λοιπόν, και όχι στα χέρια πολιτικών και τραπεζιτών. Κάναμε λάθη. Πρέπει να τα διορθώσουμε. Εγώ σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.