Quo Vadis SYRIZA?
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
αποφάσισα να σου γράψω γιατί θέλω να παραθέσω τις δικές μου απαισιόδοξες σκέψεις, οι οποίες όμως ούτε πρωτότυπες είναι, ούτε διαφέρουν από αυτά που γράφεις εσύ και οι φίλοι σου. Γράφω όμως με την πεποίθηση ότι μπορώ να προσθέσω στα γραφόμενα την οπτική ενός ατόμου που σπούδασε στη Γερμανία, έζησε την επανένωση, διατέλεσε για πολλά χρόνια στέλεχος γερμανικής πολυεθνικής και σήμερα παρακολουθεί συστηματικά τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης.
Αρχικά μια διαπίστωση:
Η Γερμανία έχει αλλάξει ριζικά μετά την επανένωση. Η αλλαγή οφείλεται κατά την άποψή μου και σε μεγάλο βαθμό στην επικράτηση των πρώην Ανατολικογερμανών στην πολιτική σκηνή. Το ίδιο έχει συμβεί και σε πολλές επιχειρήσεις, όπου πρώην Ανατολικογερμανοί έχουν καταλάβει καίριες θέσεις εξουσίας.
Τα άτομα αυτά, λόγω της ιστορικής τους πορείας, χαρακτηρίζονται από αυταρχισμό και διατελούν ακόμη σε ιδεολογική σύγχυση.
Την εποχή του Γ΄ Ράϊχ γράφτηκαν -αν όχι οι ίδιοι, οι γονείς τους- με ενθουσιασμό στη νεολαία του Χίτλερ μισώντας θανάσιμα τους μπολσεβίκους. Με το τέλος του πολέμου, όταν υπηρετούσαν τη Στάζι, οι Ρώσοι έγιναν οι φίλοι και απελευθερωτές τους. Με την επανένωση, οι Ρώσοι ξαναέγιναν οι θανάσιμοι εχθροί τους, και στην πορεία ο Πούτιν, η προσωποποίηση του κακού.
Προσθέτοντας και τη γνωστή προτεσταντική ηθική, δημιουργείται ένα μίγμα ανθρώπων εξουσίας με τέτοια κρίση ταυτότητας που έχουν πλέον καταγεγραμμένη στο DNA τους τη δημιουργία νέων εχθρών (π.χ. τους τεμπέληδες Έλληνες), την επιβολή των πιστεύω τους, την ενοχοποίηση και την επιθυμία για παραδειγματική τιμωρία όσων αποκλίνουν.
Οι Γερμανοί, για να συντηρήσουν την αποτυχημένη συνταγή “διάσωσης”, ακολουθούν συστηματικά εδώ και πολύ καιρό την τακτική αποδόμησης του ΣΥΡΙΖΑ. Στόχος είναι η μεταφορά των δικών τους ευθυνών σε μια αριστερή κυβέρνηση, με απώτερο σκοπό την αποτροπή μελλοντικής ανόδου στην εξουσία των εναλλακτικών και αριστερών κινημάτων του ευρωπαϊκού νότου.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, ενώ φαίνεται να έχει διαγνώσει τις προθέσεις τους, συνεχίζει μια καταστροφική πολιτική για την χώρα αλλά και για το ίδιο το πολιτικό του μέλλον. Με μαθηματική ακρίβεια, αντί για ρήξη με τους δανειστές, οδηγείται σε ρήξεις εσωκομματικά και με την κοινωνία.
Μετά την υπογραφή της συμφωνίας, την αρχική ανακούφιση από τα καθημερινά εκφοβιστικά σενάρια χρεοκοπίας. γρήγορα θα τη διαδεχθεί η αγανάκτηση του κόσμου για τη συνεχιζόμενη φτώχεια, την ανεργία, τη ληστρική φορολόγηση και την διαφαινόμενη ακύρωση της πρόθεσης για σύγκρουση με τους ολιγάρχες.
Είναι προφανές ότι τις τελευταίες μέρες παίζεται το παιχνίδι των εντυπώσεων. Οι παράλογες απαιτήσεις των δανειστών δεν θα γίνουν αποδεκτές, ώστε στο τέλος η συμφωνία “νέο μνημόνιο” να παρουσιαστεί εσωτερικά ως μεγάλη διαπραγματευτική επιτυχία αποτροπής δυσβάσταχτων μέτρων.
Τρομάζει κανείς, όπως σωστά έγραψε ο Ηλίας, από τις προτάσεις τις Ελληνικής πλευράς.
Το ζήτημα είναι τι τελικά απέμεινε από το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ ή να το πω διαφορετικά, πού έγκειται η διαφορετικότητα του ΣΥΡΙΖΑ;
Το εκφοβιστικό δίλημμα “Ευρώ ή καταστροφή” συνεχίστηκε. Η μνημονιακή πολιτική λιτότητας παραμένει η ίδια, και το 1 με 2% πάνω ή κάτω σε πλεονάσματα ή περικοπές δεν συνιστά ούτε αριστερή πολιτική ούτε θα κάνει βιώσιμο το χρέος, ούτε θα ανασάνει η κοινωνία, ούτε θα αποκατασταθεί το αίσθημα δικαίου, όπως ορθά πολύ συχνά γράφεις.
Ο λαός δεν ψήφισε μεν έξοδο από το Ευρώ, αλλά ψήφισε για το τέλος της μνημονιακής λιτότητας. Ψήφισε πρωτίστως διαφωνώντας με τις εφαρμοζόμενες πολιτικές. Ζήτησε αλλαγή και όχι συμφωνία πάση θυσία. Ο ΣΥΡΙΖΑ πρόσφερε ελπίδα, η οποία όμως θα σβήσει οριστικά με την υπογραφή της συμφωνίας.
Το χειρότερο αυτής της εξέλιξης πιστεύω δεν είναι ο φόβος της ανόδου της ακροδεξιάς, αλλά το τέλος κάθε ελπίδας.
Είναι λυπηρό μάλιστα να βλέπει κανείς αριστερούς να υιοθετούν εκφοβιστικά σενάρια ανόδου της ακροδεξιάς στην περίπτωση αποτυχίας του ΣΥΡΙΖΑ. Η συστημική ακροδεξιά δημιουργήθηκε για να αποτρέψει την κατάληψη της εξουσίας από την αριστερά. Αλλά οι “χρήσιμοι ηλίθιοι” αποδείχθηκαν πολύ ηλίθιοι για να το καταφέρουν αυτό.
Το σύστημα έχει ήδη επενδύσει εναλλακτικά σε ήπιας μορφής “κεντρώους” τύπου Ποταμιού. Το αν αυτό μετεξελιχθεί στο μέλλον σε χείμαρρο ή ρυάκι, λίγη σημασία έχει. Ο ρόλος του είναι συγκεκριμένος, εφόσον ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να αποτραπεί θα εμβολιστεί.
Φυσικά, το μέλλον αβέβαιο και μακάρι ο Σύριζα έστω και την τελευταία στιγμή να ρισκάρει την ρήξη. Χωρίς όμως ρήξη όλα συγκλίνουν σε σενάρια πολλών παραλλαγών αλλά μιας σταθερής πορείας του Σύριζα προς μακροβούτια στα θολά νερά των διαφόρων ποταμιών και παραποτάμων.
Ως γερμανοσπουδαγμένος και παρατηρητής των γερμανικών μέσων, διακρίνω καθημερινά έναν μεθοδικότατο μηχανισμό προπαγάνδας και μια ενορχηστρωμένη προσπάθεια απαξίωσης του ΣΥΡΙΖΑ.
Μετά την επίσημη χρεοκοπία θα ακολουθήσει η ιστορική αποτίμηση των Γερμανών ότι το πρόγραμμα και η διάσωση απέτυχε λόγω της ανικανότητας του ΣΥΡΙΖΑ.
Η συγγραφή της ιστορίας γίνεται ως γνωστόν από τους νικητές και οι Γερμανοί ήδη δίνουν δείγματα γραφής σε αυτό μετά την επανένωση και την ηγεμονία τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Παρακολουθώντας τα γερμανικά μέσα ενημέρωσης, παρατηρεί κανείς την στροφή τους στην καταγραφή των ιστορικών γεγονότων περί ναζισμού.
Ενώ παλαιότερα επικρατούσε η συλλογική ενοχή, μετά την επανένωση, τα ντοκιμαντέρ υπερτονίζουν μονόπλευρα τον άδικο βομβαρδισμό των γερμανικών πόλεων όταν ο πόλεμος είχε πια κριθεί και την εκδίωξη των Γερμανών από τη Σουδετία, ενώ παράλληλα η περιγραφή των εγκλημάτων εστιάζει στην τρέλα του Χίτλερ και στους κακούς ναζί.
Λες και ο Χίτλερ ήταν δικτάτορας που δεν του δόθηκε νόμιμα η εξουσία και δεν τύγχανε της λατρείας των Γερμανών, ενώ οι ναζί παρουσιάζονται σαν μια απλή μειοψηφία που καταδυνάστευσε έναν φιλειρηνικό λαό.
Η επίσημη χρεοκοπία θα σκάσει στα χέρια του ταπεινωμένου ΣΥΡΙΖΑ και οι Σόϊμπλε κλπ. θα τρίβουν τα χέρια τους γιατί τα πλάνα τους, για τα οποία ανησύχησαν για λίγο μετά τη νίκη του ΣΥΡΙΖΑ, θα υλοποιηθούν στο ακέραιο.
Με την εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ, τις πρώτες μέρες ήταν έκδηλη η αμηχανία των Γερμανικών μέσων, θα έλεγα μάλιστα ότι όταν τέθηκε και το ζήτημα των Γερμανικών επανορθώσεων επικράτησε μεγάλη ανησυχία.
Θεωρώ ότι εδώ χάθηκε η ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ. Εφόσον προκάλεσες τους Γερμανούς, δεν κάνεις πίσω. Είναι πράγματι άξιον απορίας το αν όλα αυτά τα φωτεινά μυαλά μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ, τα οποία επιδίδονται καθημερινά σε παιχνίδια εντυπώσεων στα κανάλια της διαπλοκής, αδυνατούν να διαγνώσουν τις εξελίξεις και την κατάληξη αυτής της πορείας. Ούτε φυσικά φαίνεται να γνωρίζουν με ποιους συνδιαλέγονται και την ψυχοσύνθεσή τους.
Την καλύτερη περιγραφή των Γερμανών την έκανε στον μεσοπόλεμο ο John Maynard Keynes: «Ο Γερμανός δεν καταλαβαίνει και δεν μπορεί να καταλάβει τίποτα, παρά μόνον τον εκφοβισμό – δεν δείχνει καμία γενναιοδωρία ή ενδοιασμό στις διαπραγματεύσεις, δεν υπάρχει πλεονέκτημα που δεν θα προσπαθήσει να εκμεταλλευτεί, κανένα σημείο στο οποίο δεν θα ξέπεφτε χάριν του κέρδους, ενώ είναι άνευ τιμής, υπερηφάνειας ή οίκτου. Ως εκ τούτου, δεν πρέπει ποτέ να διαπραγματεύεσαι με έναν Γερμανό ή να συμφιλιώνεσαι μαζί του – πρέπει να του υπαγορεύεις αυτά που θέλεις. Υπό οποιουσδήποτε άλλους όρους, δεν σε σέβεται ή δεν θα τον εμποδίσεις από το να σε εξαπατήσει.»
Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι: Quo Vadis Syriza?
Το σημερινό σκηνικό στον ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να παραλληλιστεί με οδηγό που χάθηκε στη διαδρομή. Τον ρόλο του πλοηγού που θα του επισημάνει την ανάγκη άμεσης αναστροφής δεν πρόκειται να τον παίξει ο λαός. Την διαδρομή ο λαός την έδειξε στις κινητοποιήσεις στήριξης μετά τις εκλογές. Στην πορεία όμως κουράστηκε από τα πηγαινέλα, είπα ξείπα.
Η μόνη ελπίδα διόρθωσης πορείας ίσως έρθει έστω και την ύστατη στιγμή από την αριστερή εσωκομματική πτέρυγα.
Κάποιοι πρέπει να αναλογιστούνε την ιστορική τους ευθύνη.
Δεν μπορώ να πιστέψω, αν και το υποψιάζομαι και το φοβάμαι, ότι οι «Αριστεροί» θα στηρίξουν μια μνημονιακή συμφωνία. Αν το δούμε και αυτό, τότε πλέον σβήνει η ελπίδα και η οργή θα δώσει τη θέση της στην απόγνωση.
Δημήτρης εξ Ιονίου
(Αγαπητέ Δημήτρη, πολύ ωραίο το κείμενό σου. Δεν θα ήθελα να αναφερθώ στους Γερμανούς, γενικεύοντας, αν και δεν έχω κανένα πρόβλημα να το κάνω αυτό με τους Γερμανούς, τους Έλληνες -ή οποιοδήποτε άλλο λαό-, όταν γράφω σατιρικό κείμενο και παίζω με τα στερεότυπα. Το θέμα είναι η πολιτική της Γερμανίας, όχι οι πολίτες της Γερμανίας. Έχω φίλους Γερμανούς και ποτέ δεν προσπάθησαν να με εξαπατήσουν. Αντιθέτως, ο λόγος τους είναι συμβόλαιο. Επίσης, ανήκω σε αυτούς που πιστεύουν πως τον Χίτλερ τον έφερε στην εξουσία όχι μόνο ο γερμανικός λαός αλλά και η πολιτική ταπείνωσης της Γερμανίας από τη μεριά των Συμμάχων, μετά το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Όταν ταπεινώνεις ένα λαό, τον οδηγείς στις ανάλογες επιλογές. Για αυτό πιστεύω πως είναι βλακώδης η πολιτική της σημερινής γερμανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ελλάδα. Πιστεύω πως έχει απόλυτο δίκιο ο πρώην Καγκελάριος της Γερμανίας, Χέλμουτ Σμιτ, ο οποίος είπε ξεκάθαρα πως «η Γερμανία δεν πρόκειται ποτέ να αποκτήσει ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη εξαιτίας του Χίτλερ και του Άουσβιτς». Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι η Γερμανία, ούτε οι Γερμανοί. Αυτό το ξεχνάμε διαρκώς. Η χώρα μας χρεοκόπησε εξαιτίας των Ελλήνων. Για τον ΣΥΡΙΖΑ ισχύει πως, αν ξεπουληθεί, θα τελειώσει αμέσως. Θα τον τελειώσουμε. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ψηφίσει Μνημόνιο, δεν θα έχει λόγο ύπαρξης. Θα τον στείλουμε να βρει την ΔΗΜΑΡ. Και θα πάμε παρακάτω. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.