Ένστικτο επιβίωσης

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σου μια συνειδητοποίηση στην οποία με οδήγησε η εσωτερική μου πάλη (όχι μόνο των τελευταίων ημερών) αλλά πολύ περισσότερο η πάλη των ανθρώπων γύρω μου. Είτε αυτοί παλεύουν επίσης με τον εαυτό τους είτε με τους γύρω τους.

Περιέργως, θα χρησιμοποιήσω μια βιολογική προσέγγιση στο ζήτημα. Κατέληξα σε αυτήν επειδή προσπαθώ να βρίσκω την ρίζα των πραγμάτων που με απασχολούν.

Η βάση της σκέψης μου είναι ότι ο άνθρωπος, ως φυσικό ον, αναπόφευκτα ορίζεται από την φύση του.

Όσο και αν ο σύγχρονος άνθρωπος την φύση αυτή την έχει παραμερίσει, πάντα θα παραμένει μέσα του το βασικότερο στοιχείο της, το αρχέγονο ένστικτο της επιβίωσης.

Αυτό το ένστικτο έχει 2 εκφράσεις, αντίθετες μεν με τον ίδιο στόχο δε.

Η μια έκφραση είναι ο φόβος όπου οδηγεί τον άνθρωπο να δράσει ώστε να αποφύγει τον θάνατο (σε κάθε “μορφή” του).

Η άλλη έκφραση του είναι η ελπίδα όπου οδηγεί τον άνθρωπο να “αναζητήσει” την ζωή.

Ο πρωτόγονος άνθρωπος ευρισκόμενος σε ένα άγριο και επικίνδυνο φυσικό περιβάλλον, όντας αδύναμος να το αντιμετωπίσει, και με βάση τον ένστικτο αυτό αναζήτησε και βρήκε την ασφάλεια μια σπηλιάς.

Οδηγούμενος δηλαδή από τον φόβο του πήρε μερικές χούφτες τροφής και κρύφτηκε για να επιβιώσει.

Κάποια στιγμή όμως η τροφή τελείωσε ή το σκοτάδι της σπηλιάς έγινε βαθύ ή η μοναξιά αφόρητη και ο άνθρωπος αποφάσισε να βγει με την ελπίδα ότι η ζωή του, την οποία διαφύλαξε, θα συνεχιστεί.

Με την ελπίδα, ότι, παρά τους κινδύνους που υπάρχουν, θα βρει αυτά που χρειάζεται για να ζήσει: τροφή, φως, συντροφιά.

Και βρήκε τρόπους να αντιμετωπίσει τους κίνδυνους και κάθε φορά που εμφανιζόταν κάτι άγνωστο, καινούργιο και δυσκολότερο, κρυβόταν για να σωθεί και μετά έβρισκε τρόπο να το ξεπεράσει δημιουργώντας εν αγνοία του έναν αέναο κύκλο εξέλιξης.

Και κάθε φορά που επαναλαμβανόταν αυτός ο κύκλος ο άνθρωπος εξελισσόταν σαν άτομο και σε συνέχεια αυτού του κύκλου εξέλιξης έφτιαξε τις κοινωνίες για να αντισταθμίσει συλλογικά τις ατομικές του αδυναμίες και να εξελιχθεί περαιτέρω.

Το περιγράφω αυτό έτσι για να καταδείξω πόσο άρρηκτα συνδεδεμένα είναι ο φόβος και ή ελπίδα, οι 2 αυτές εκφράσεις του ενστίκτου της επιβίωσης.

Γιατί, πολύ απλά, ο άνθρωπος φοβάται τον θάνατο μόνο και μόνο γιατί θέλει να ζήσει, γιατί ελπίζει στο αύριο!

Και μέσα του αντιπαλεύουν ο φόβος και η ελπίδα συνεχώς, σε κάθε απόφαση, και μια κερδίζει το ένα μια το άλλο.

Με τον ίδιο τρόπο λειτουργούν και οι κοινωνίες των ανθρώπων. Μια κοινωνία ειναι ΜΙΑ οντότητα, με ΜΙΑ συλλογική καρδιά και ΜΙΑ συλλογική συνείδηση. Και όπως και εγώ παλεύω στην καρδιά και το μυαλό με τους φόβους και τις ελπίδες μου, έτσι παλεύει και η κοινωνία μέσα της ,κάθε φορά, μέχρι να αναδείξει τον συλλογικό της δρόμο.

Ένας άνθρωπος όμως, κατά κανόνα, δεν θα αυτοχαστουκιστεί, δεν θα χτυπάει με το ένα χέρι το άλλο,δεν θα “αυτομαστιγωθεί” κατά την διαδικασία. Ούτε θα βλάψει τον εαυτό του επειδή δεν συμφωνούν οι πράξεις και οι σκέψεις του, τα θέλω και τα πρέπει, οι φόβοι και ελπίδες του. Δεν οδηγεί πουθενά το να αυτοκατηγορείται για το ποιός είναι αλλά μόνο να αυτοδιορθώνεται.

Δεν μπορεί ένας άνθρωπος να κόψει το κομμάτι του εαυτού του που φοβάται ή που ελπίζει, δεν μπορεί κυριολεκτικά να χωριστεί σε κομμάτια γιατί θα πεθάνει. Γιατί είναι σύνολο, μαζί καρδιά και μυαλό και χέρια και πόδια και όχι κάθε τι ξεχωριστό. Γιατί είναι ΜΙΑ οντότητα!

Όπως ΜΙΑ οντότητα είναι και η εξέλιξη του, η κοινωνία. Δεν μπορεί να χωριστεί σε επιμέρους κομμάτια και να επιτίθεται, και να βλάπτει το ένα το άλλο σε κάθε χρονικό σημείο που πρέπει να εκφραστεί μια συλλογική απόφαση. Όταν αντιπαλεύει ο φόβος και η ελπίδα της κοινωνίας ο στόχος της είναι ο ίδιος με του καθενός ανθρώπου ατομικά, να ζήσει. Οι “επαναστάτες” δεν μπορούν να βλάψουν τους “βολεμένους”, οι “αριστεροί” τους “δεξιούς”, οι “μπλε” τους “πράσινους”, οι “ΝΑΙ” τους “ΟΧΙ” και το αντίστροφο προφανώς. Μπορούν μόνο να συζητήσουν, να παιδευτούν (με όλες τις έννοιες) και τέλος να διορθωθούν σαν κοινωνία και να εξελιχθούν!

Γιατί αλλιώς, την στιγμή που κάποιο κομμάτι θα αφαιρεθεί “βίαια” η κοινωνία θα πεθάνει. Δεν θα επιβιώσουν ούτε αυτοί που φοβούνται ούτε αυτοί που ελπίζουν.

Αφού δυστυχώς ο μεγαλύτερος φόβος , ο θάνατος, θα έχει επαληθευτεί και κάθε ελπίδα θα έχει χαθεί.

Γ.

Ένας από όλους

(Αγαπητέ φίλε, “Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, είμαι λέφτερος”. Αυτά για τον φόβο και την ελπίδα. Εγώ θα παραφράσω τον Καζαντζάκη -τον μόνο πραγματικό λογοτέχνη, με την ακριβή σημασία του όρου, που έβγαλε η χώρα-, και θα πω “Δεν φοβάμαι τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα, ψηφίζω ΟΧΙ”. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.