Γιατί κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη;

Γεια σου πιτσιρίκο!
Σε διαβάζω χρόνια τώρα και πιστεύω ότι είσαι σκέτη απόλαυση. Πολλές φορές νιώθω ότι τα άρθρα σου και τα μηνύματα των αναγνωστών σου είναι η μοναδική φωνή λογικής και καθαρής σκέψης. Δεν σου στέλνω όμως για να σε κολακέψω αλλά για να μοιραστώ και εγώ τις σκέψεις μου.

Παρακολουθώ τα όσα συμβαίνουν και απλά δεν προλαβαίνω να αντιδράσω. Παρακολουθώντας τις ειδήσεις, νιώθεις ότι έχει ξεκινήσει η αποκάλυψη, οι εξωγήινοι όπου να ‘ναι φτάνουν και όλοι οι Έλληνες τρέχουν αλαφιασμένοι στους δρόμους, ουρλιάζοντας “το τέλος ήρθε”.

Μέσα σε όλα αυτά, φοβάμαι και εγώ τρομερά.

Συγκεκριμένα, τρέμω στην ιδέα του να βγει το ΝΑΙ στο δημοψήφισμα. Νιώθω ότι θα είναι η καταδίκη μας και η όποια υποψία ελπίδας υπήρχε αυτούς τους λίγους μήνες θα εξαφανιστεί για πάντα.

Δεν θα αντέξω να ζήσουμε πάλι το ίδιο παραμύθι με κυβερνήσεις σωτηρίας, εθνικής ενότητες, διορισμένους πρωθυπουργούς.

Ο λαός που ξεχνά το παρελθόν είναι καταδικασμένος να το ξαναζήσει, αλλά πότε προλάβαμε να ξεχάσουμε τόσο νωρίς;

Γιατί κάνουμε συνεχώς τα ίδια λάθη;

Δεν θέλω να φύγω από την Ελλάδα αλλά δεν ξέρω και πόσο θα μπορέσω να ζήσω σε μια χώρα που συνεχώς αυτομαστιγώνεται.

Δεν ξέρω αν εμπιστεύομαι τους Έλληνες. Νιώθω ότι αυτή η νοοτροπία που έχει ριζωθεί μέσα μας δεκαετίες τώρα θα αργήσει να φύγει.

Γι’ αυτό και φοβάμαι ότι ομαδικά θα φουντάρουμε την Κυριακή. Χρόνια τώρα αποδεικνύεται ότι δεν ξέρουμε τι θέλουμε και ψάχνουμε αφορμές να “βολευτούμε”.

Αλλά μετά κυκλοφορώ έξω και βλέπω ώρες ώρες πόσο βοηθάμε ο ένας τον άλλον. Νιώθω ότι στις καθημερινές μας στιγμές υπάρχει αλληλεγγύη. Σήμερα το πρωί ενώ πήγαινα στη δουλειά μια κυρία είχε ένα μικρό αναπνευστικό πρόβλημα και πέσανε πάνω της δέκα άτομα να τη βοηθήσουν. Ξέρω πολύ μικρό το περιστατικό αλλά νομίζω είναι ενδεικτικό του τι θέλω να πω.

Αυτές τις μέρες επίσης βλέπω και κάτι άλλο. Εκεί που ένας απελπίζεται και λέει “τι θα απογίνουμε”, πέντε υπάρχουν από δίπλα να του πουν “μην ανησυχείς, τόσα έχουμε περάσει, θα τα καταφέρουμε και τώρα”.

Και κάπου εκεί, ξαναβλέπω την ελπίδα. Στις μικρές μας στιγμές. Αλλά αφού υπάρχει στις μικρές, γιατί ρε γαμώτο δεν μας βγαίνει και στις μεγάλες;

Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ενωθούμε όλοι εμείς, που στο κάτω κάτω τα ίδια τραβάμε και να ψάξουμε να βρούμε τη λύση;

Λίγοι είναι αυτοί που πραγματικά εξυπηρετούνται από τα “συμφέροντα”, όλοι οι υπόλοιποι τους έχουμε.

Οπότε, γιατί χωριζόμαστε σε αντίπαλες ομάδες;

Από πολιτικούς αρχηγούς έχω μάθει να μην περιμένω πολλά, το να ενωθούν οι 300 και να κάτσουν κάτω και να πουν “θα κάνουμε όλοι μαζί ό,τι μπορούμε” είναι σενάριο επιστημονικής φαντασίας.

Αλλά όλοι οι υπόλοιποι, τι δικαιολογία έχουμε;

Είναι τόσο ουτοπικό αυτό; Εσύ τι λες, υπάρχει ελπίδα για μας; Είναι η τελευταία μας ευκαιρία σε λίγες μέρες. Θα την κλωτσήσουμε;

Ελένη

Υ.Γ. Μπορεί να είναι λίγο μπερδεμένο το κείμενό μου, το να γράφω δεν είναι και το δυνατό μου σημείο, ελπίζω να μην σε κούρασα.

(Αγαπητή Ελένη, εγώ είμαι αισιόδοξος. Ό,τι και να ψηφίσουν οι Έλληνες την Κυριακή, η χώρα θα πρέπει να αλλάξει. Τα ψέματα τελείωσαν πριν από πέντε χρόνια, με την χρεοκοπία της χώρας. Μη σε επηρεάζουν τα κανάλια. Είναι χρεοκοπημένα και παράνομα, και θα έπρεπε να έχουν κλείσει ήδη. Αν θέλεις να μάθεις γιατί χωρίζονται οι Έλληνες, διάβασε την ιστορία του ελληνικού κράτους και το πώς δημιουργήθηκε. Θα σου λυθούν όλες οι απορίες. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.