Δεν με νοιάζει
Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Είμαι 21 ετών φοιτήτρια και δουλεύω απ’τα 17 μου. Δεν έχω ζήσει ποτέ πλουσιοπάροχα, μα δεν ξέρω και τι πάει να πει φτώχεια.
Πρίν λίγο καιρό, πίστευα πως άργησα να γεννηθώ. Πως δεν πρόλαβα να ζήσω δόξες και μεγαλεία όπως οι γονείς μου.
Τα 80’ς ήταν το όνειρο μου. Ίσως και τα 60΄ς. Η ξεγνοιασιά, η ντίσκο και οι φωτιές στις παραλίες σαν τους χίπιδες. Kαι μόνο να μπορούσα να γυρίσω πίσω τον χρόνο, έλεγα.
Μα μέσα σε λίγο καιρό, άλλαξα την κοσμοθεωρία μου.
Πολλά δε με νοιάζουν πλέον. Ούτε ο καφές, ούτε οι παρέες, ούτε τα λούσα. Και μου άρεσαν πολύ όλα αυτά, πίστεψε με.
Έχω λίγα χρήματα στην τράπεζα, μα ούτε αυτό με νοιάζει. Ας τα πάρουν.
Έχουμε χάσει την ανθρωπιά μας.
Ντροπή μας.
Ίσως με μια χρεωκοπία θυμηθούμε αξίες, που για το χρήμα, τις κάναμε στην άκρη.
Αυτό με νοιάζει πιο πολύ. Να γίνουμε άνθρωποι αλληλέγγυοι και σκεπτόμενοι.
Δεν είναι η διχόνοια του λαού που με τρομάζει. Ούτε το “ναι” και το “όχι” που ψηφίσαμε. Είναι ο διχασμός του ίδιου μας του εαυτού.
Η ψυχή μας ταλαντεύεται ανάμεσα στο “εμείς” και το “εγώ” ακατάπαυστα τις τελευταίες μέρες, και υποψίαζομαι πως αυτό το όχι δεν το επιλέξαμε για τους σωστούς λόγους.
Ψήφισα και εγώ όχι. Μα όχι για μια καλύτερη συμφωνία. Δεν ελπίζω σε μία.
Δε θα μας την δώσουνε και το ξέρουμε πολύ καλά όλοι και ας μην το παραδεχόμαστε. Και ούτε αυτό με νοιάζει.
Άλλο με τρομάζει.
Έχουμε γίνει σκλάβοι αυτοβούλως. Δουλεύουμε ακατάπαυστα σας γρανάζια μηχανής, για να αγοράσουμε το φαγητό μας, αντί να το καλλιεργήσουμε μόνοι μας.
Αντί να ζητάμε την απελευθέρωσή μας και την αυτονομία μας, ζητάμε να μας λαδώσουν λιγάκι, για να γίνει η δουλεία (ο τονισμός είναι σωστός) μας πιο εύκολη..
΄Ετσι ευχαριστούμε τους αφέντες μας Και αυτοί μας ανταμείβουν με λίγα κομμάτια χαρτί.
Και δε φτάνει αυτό.
Είδε ο πατέρας μου μια δημοσκόποιση στην ΕΡΤ, κατά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων την Κυριακή, στην οποία το 80% των ερωτηθέντων απάντησε καταφατικά.
Εγώ ομολογώ πως δεν το σκέφτηκα. Δεν το παρατήρησα καν, όπως και πολλοί άλλοι δυστυχώς.
Η ερώτηση ήταν η εξής:
“Θέλετε πάση θυσία να παραμείνετε στο ευρώ και την Ε.Ε;”
Πάση θυσία λέει. Και το 80% απάντησε ναι.
Καταλαβαίνεις το παράδοξο σ’αυτό; Έκαναν μία ερώτηση και ο κόσμος απάντησε χωρίς καν να σκεφτεί τις συνέπειες. Νομίζω πως όλοι ξέρουμε τι σημαίνει αυτή η φράση. Απλώς δεν μπήκαμε στον κόπο να το σκεφτούμε.
Πού πήγε η κριτική μας σκέψη; Μας έχει μείνει καθόλου απ’αυτήν; Και μέτα παραπονιόμαστε για τον τρόπο που μας αντιμετωπίζουν. Σαν βόδια. Αφού τέτοια ήμαστε. Ζητάμε και τα ρέστα;
Αυτό με νοιάζει!Αυτό με πειράζει!
Σόρρυ φίλε, μα εγώ δεν θέλω ΠΑΣΗ ΘΥΣΙΑ τίποτα. Δεν θυσιάζω το μέλλον της χώρας μου και των παιδιών που θα έρθουν σ’αυτό τον κόσμο για κανέναν τεχνοκράτη, καπιταλισή, φιλοχρήματο που κοιτάει το συμφέρον του και την τσέπη του.
Για καμία νομισματική ένωση με στόχο το κέρδος και τον έλεγχο των λαών.
-Ε εσύ. Ναι εσύ, ρε βλάκα!
Εσύ που απάντησες σε αυτή την δημοσκόπηση, όποιος και να είσαι, μην μου πεις πως δεν κατάλαβες και δεν σκέφτηκες (Και να με παρεξηγήσεις δε με νοιάζει).
Γιατί βλάκας είσαι, αφού δεν σκέφτεσαι πριν ανοίξεις το στόμα σου.
Και αν αύριο μεθαύριο μας κάνουν αυτή την ερώτηση επίσημα, πρόσεξε τι θα πεις. Γιατί και όχι να ψήφισες, θα με βρείς μπροστά σου.
Είμαι περήφανη που είμαι εδώ και ζω το τώρα παρά την απογοήτευσή μου.
Ελπίζω να επιδείξουμε αντοχή και δύναμη μεγαλύτερη από τους προγόνους μας και να κάνουμε περήφανους τους απογόνους, μας αφήνοντας έναν κόσμο καλύτερο.
Να γίνουμε οι επαναστάτες του 21ου αιώνα και να γράψουμε ιστορία.
Να βρούμε όλα όσα έχουμε χάσει και ξεχάσει και να βρούμε τον δρόμο μας και τον πραγματικό σκοπό μας.
Και ας μείνουν κλειστές οι τράπεζες, και ας αδειάσουν τα ράφια και τα βενζινάδικα. Δεν θα τους περάσει.
Ας ξεκινήσουμε από την αρχή, όπως έπρεπε να είχαμε κάνει πρίν πολύ καιρό, όλοι ΜΑΖΙ.
Δεν λέω πως δε φοβάμαι. Φοβάμαι. Μα ούτε αυτό με νοιάζει.
Εμένα ένα πράγμα με νοιάζει. Εσένα;
Τ.
(Αγαπητή φίλη, η δεκαετία του ’60, εκτός από τους χίπιδες στις παραλίες, είχε και χούντα. Οπότε, ζήστε τη ζωή σας, γιατί, όπως το είπατε, τώρα είναι ο καιρός σας. Αυτή η εποχή μας έλαχε, αυτήν θα ζήσουμε. Και θα το παλέψουμε. Όλοι μαζί αποκλείεται. Γενικά, όπου ακούω όλοι μαζί, καταλαβαίνω πως θα είναι ο καθένας μόνος του. Λίγοι και καλοί. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.