Η μικρή ασφάλεια της συνήθειας
Αγαπητέ Πιτσιρίκο
Είμαι 32 χρονών και δουλεύω από τα 20 μαζί με τον αδερφό μου στην εταιρεία που βρήκαμε από τον πατέρα μας.
Η αλήθεια είναι πως ανεπίσημα η εταιρεία είναι χρεοκοπημένη και μας λείπει μόνο η σφραγίδα, αλλά, όσο δε μπαίνει και επίσημα η σφραγίδα, εμείς επιμένουμε και λέμε ότι λειτουργούμε.
Κατά ένα περίεργο τρόπο, η εταιρεία μου ακολουθεί την πορεία του κράτους.
Όλα έχουν καταρρεύσει, κάθε μήνα μπαίνουμε μέσα και το μόνο που εισπράττουμε είναι ψίχουλα και στενοχώρια.
Ο λόγος που δεν την κλείνω είναι γιατί είναι το μόνο που έχω, έμαθα να ζω με αυτήν και δεν έχω εναλλακτική λύση.
Η μόνη περίοδος που σκέφτηκα να την κλείσω ήταν τώρα με τον Αλέξη.
Σκεφτόμουν πως, αν έρθει η ρήξη, αντικειμενικά δε θα μπορώ να εισάγω προϊόντα, θα δεχτώ απίστευτη οικονομική «ασφυξία» και μη έχοντας back up κεφαλαίων θα επέλθει το μοιραίο.
Και όσο πέρναγε ο καιρός, χαιρόμουνα, γιατί συνειδητοποιούσα πως, είτε τώρα είτε μετά, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο, ίσως και να γλίτωνα και λίγα χρόνια ψυχοφθόρας συντήρησης.
Σκεφτόμουν πως, αν άλλαζε έστω και λίγο η Ελλάδα από αυτή τη σαπίλα, το κλείσιμο της δικιάς μου εταιρείας θα ήταν το μικρότερο κακό.
Όσο πέρναγε ο καιρός, ένιωθα πως ήμουν έτοιμος να πεινάσω, να μην έχω καν αυτή τη μικρή ασφάλεια της συνήθειας που μου δίνει η εταιρεία μου και να περάσω κατοχικά δύσκολα.
Και όσο τα σκεφτόμουν αυτά, τόσο αγαλλίαζε η ψυχή μου, γιατί ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα ότι υπάρχει μια μικρή ελπίδα κάτι να αλλάξει.
Ήταν η πρώτη φορά που συνειδητοποίησα πως είμαι έτοιμος για μεγάλες θυσίες, αρκεί να ζούσα μια στιγμή ελευθερίας , ανυποταγής, πραγματικής αντίστασης και ας τιμωρούμουν μετά με τη δραχμή, πείνα, εξαθλίωση.
Η πείνα έρχεται, η εξαθλίωση έρχεται, χωρίς όμως αυτή τη στιγμή ελευθερίας.
Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή.
Σε αυτό είχα καταλήξει λίγο καιρό πριν το δημοψήφισμα, και, όταν είδα την εξαγγελία του εκείνη την Παρασκευή, ήμουν πλέον έτοιμος.
Δεν ξέρω αν είμαι πρόβατο… Μάλλον είμαι…
Αυτό που ξέρω είναι πως ποτέ δεν ψήφισα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.
Για χρόνια, πίστευα πως ο Τσίπρας δεν θα κάνει κάτι αλλά θεωρούσα πως κάτι διαφορετικό μπορεί να έχει.
Με τη στάση του μέχρι το δημοψήφισμα, ανέβασε τον πήχη και τον ανέβαζα και εγώ.
Πλέον αναβλήθηκε το κλείσιμο της εταιρείας μου και μάλλον θα την κλείσω με την επίσημη χρεοκοπία της Ελλάδας σε λίγο καιρό…
Το ότι όμως δε θα την κλείσω ελεύθερος
αυτό μου στοιχίζει…
Σπύρος
(Αγαπητέ Σπύρο, γιατί πρέπει να περιμένεις μοιρολατρικά να κλείσει η εταιρεία σου; Γιατί πρέπει η εταιρεία σου να κλείσει με την νέα και πολλοστή χρεοκοπία της Ελλάδας; Ραντεβού έχετε; Δεν είσαι το ελληνικό κράτος, είσαι ένας άνθρωπος. Δεν δέχομαι πως ένας άνδρας 32 ετών δεν έχει εναλλακτικές. Είναι αυτή η “ασφάλεια της συνήθειας” που αναφέρεις στο κείμενό σου. Αυτή η “ασφάλεια της συνήθειας” είναι ο θάνατος. Είναι ο μικροαστισμός σε όλο του το μεγαλείο. Αν είχα μείνει στην “ασφάλεια της συνήθειας”, ποτέ δεν θα είχα κάνει αυτό το μπλογκ και ποτέ δεν θα έγραφα τίποτα. Καταλαβαίνω πολύ καλά πως έχουμε φάει φρίκη αυτά τα τελευταία πέντε χρόνια -εγώ δεν αποτελώ εξαίρεση- αλλά πρέπει να παίρνουμε τη ζωή μας στα χέρια μας. Πριν από μερικές ώρες, ήμουν καλεσμένος στη γιορτή μιας φίλης, και συνειδητοποίησα για πολλοστή φορά πως δεν μας αφήνουν να ζήσουμε, αφού συνέχεια όλες οι συζητήσεις πήγαιναν στα χρήματα. Στα χρήματα που λείπουν, βέβαια. Αλλά δεν θα περιμένουμε να μας σώσει ή να μας ελευθερώσει ο Τσίπρας. Άδικο για εμάς, άδικο και για τον Τσίπρα. Συγγνώμη που σου βάζω χέρι αλλά τα λέω, για να τα ακούω κι εγώ. Σπύρο, πράξε. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.