Η νίκη που έγινε “νίκη”, μετά “”νίκη”” και στο τέλος ήττα
Αγαπητέ Pitsiriko, υπηρετώ στον Έβρο τον τελευταίο μήνα της θητείας μου και παρακολουθώ μέσω κινητού όσο περισσότερο μπορώ τις αγωνιώδεις για το μέλλον το δικό μου και όλης αυτής, αλλά και των επόμενων γενεών, εξελίξεις. Παρακάτω, σου παραθέτω μερικές σκόρπιες σκέψεις μου μετά τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών. Συγχώρα με αν δε κατάφερα να τις βάλω επιτυχώς σε τάξη στο κείμενό μου, θα φταίει το ανάστατο λόγω αγωνίας μυαλό μου.
Όπως όλα δείχνουν, οδεύουμε ολοταχώς προς ένα 3ο μνημόνιο, του οποίου η μόνη διαφορά με τα προηγούμενα (με μια πρώτη ματιά) είναι το ότι για πρώτη φορά θα υπογραφτεί με το αριστερό χέρι.
Οδεύουμε προς ένα μνημόνιο από αυτά που ο Αλέξης Τσίπρας και η οσονούπω κυβέρνησή του θα έσκιζαν το Γενάρη, εφαρμόζοντας το πολλά υποσχόμενο πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης.
Δεν αμφισβητώ (ακόμη) τις προθέσεις του πρωθυπουργού και των περισσότερων μελών της κυβέρνησής του.
Πιστεύω και θέλω να πιστεύω ότι, όντως, ήθελαν και προσπάθησαν για τις αλλαγές που υπόσχονταν απλόχερα στον ελληνικό, αλλά και τον ευρωπαϊκό κόσμο.
Δυστυχώς, όμως, τα λάθη τους αποδείχτηκαν τεράστια.
Η νίκη που υποσχόταν τον Ιανουάριο ο νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός έγινε “νίκη” στις δηλώσεις-υποσχέσεις του μετά τις πρώτες διαπραγματεύσεις με τους εταίρους-δανειστές (ναι, αυτά τα αρπακτικά της Ευρώπης της αλληλεγγύης και των λαών).
Και η “νίκη” αργότερα έγινε “”νίκη”” κ.ο.κ.
Άποψή μου είναι ότι σε μια σκληρή διαπραγμάτευση το λογικό είναι να ξεκινήσουν και οι δυο πλευρές από το 10 και να καταλήξουν σε έναν συμβιβασμό του 5.
Ωστόσο, δεν είμαι σίγουρος αν η κυβέρνηση κατάφερε να πάρει έστω το μισό από αυτό το 5 που της αναλογεί από αυτή την πολύμηνη διαπραγμάτευση.
Γιατί; Επειδή είτε λόγω απειρίας είτε λόγω αφέλειας, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ ποντάρε στην καλοκαρδοσύνη και την ευθιξία των δανειστών, οι οποίοι μετά τις σφαλιάρες του ελληνικού λαού στο παλιό πολιτικό σύστημα και όσους μας έφτασαν ως εδώ, υποτίθεται ότι θα έκαναν πίσω, αναγνωρίζοντας τα λάθη τους και υποχωρώντας εκ των λανθασμένων αυτών τακτικών τους.
Αντιθέτως, όχι απλά δε συνέβη αυτό, αλλά ακόμη και μετά το “ΟΧΙ” του 61%, ενέτειναν τις πιέσεις τους, επέμειναν στην επιβολή οικονομικής ασφυξίας και νίκησαν κατά κράτος (με κάθε θεμιτό και αθέμιτο μέσο) την όποια ελπίδα είχε γεννηθεί στον ελληνικό λαό για ριζικές αλλαγές στον τρόπο αντιμετώπισης της κατάστασης.
Η Ελλάδα έφτασε στο χείλος του γκρεμού εγκλωβισμένη από τους εταίρους γιατί πολύ απλά δεν έπαιξε σωστά τα χαρτιά της σε αυτό το “παιχνίδι” της πολύμηνης διαπραγμάτευσης.
Βάσισε τις ελπίδες της για υποχώρηση των δανειστών στη φοβία τους για τις συνέπειες του πολυσυζητημένου GREXIT, χωρίς καν να έχει προετοιμάσει το έδαφος και το λαό γι’ αυτό το ενδεχόμενο.
Γιατί κακά τα ψέματα, ούτε η κυβέρνηση ούτε ο κόσμος ήταν έτοιμος για ένα τέτοιο βήμα -προς τα μπρος ή προς τα πίσω, δε μπόρεσε να το κρίνει ακόμη η ιστορία- και αυτό αποδείχτηκε και με το φόβο του κόσμου που έφτασε να διαδηλώνει με πλακάτ “ΝΑΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΓΙΟΥΝΚΕΡ”, αλλά και στα πισωγυρίσματα και τις κατακόρυφες υποχωρήσεις της κυβέρνησης εν τέλει.
Τα ΜΜΕ της τρομοκρατίας και της χειραφέτησης του κόσμου έκαναν και αυτά άριστα τη “δουλειά” τους, εμποδίζοντας ακόμη και το λόμπι της δραχμής να προετοιμάσει ένα σαφές πλάνο υποστήριξης των θεωριών του.
Κι εμείς εδώ, 6 μήνες μετά, χωρίς να έχουμε κερδίσει το παραμικρό απ’ όλη αυτή την ιστορία.
Με μια γρήγορη δεύτερη σκέψη μάλιστα, το πρόσημο είναι καθαρά αρνητικό. Χάσαμε. Την ελπίδα. Αυτή που όντως είχε νικήσει το Γενάρη.
Αυτή που τόσο εύκολα κατάπιαν τα αρπακτικά που κυβερνούν την Ευρώπη του σήμερα, την Ευρώπη δίχως όραμα. Την ελπίδα στην οποία δε κατάφερε να βάλει πλάτες μια κυβέρνηση, στην ολιγόμηνη (μέχρι στιγμής) θητεία τής οποίας έβαλε πολλάκις πλάτες ο λαός.
ΥΓ. Αναρωτιέμαι αν σε μια Ευρώπη, όπως αυτή κυβερνάται σήμερα, σε μια Ευρώπη τόσο καλά δομημένη και οργανωμένη γύρω από τα μεγάλα συμφέροντα, μπορεί να επιβιώσει αλώβητη μια κυβέρνηση της Αριστεράς. Αν σε αυτή την Ευρώπη χωράει έστω και λίγη ανθρωπιά, πέρα από εμμονές για πλεονάσματα και ανοδικούς δείκτες.
ΥΓ2. Είμαι πολύ ρομαντικός αν ακόμη στο βάθος του μυαλού μου διατηρώ μια τελευταία ελπίδα για ανατροπή της υπάρχουσας κατάστασης; Αν πιστεύω ότι η συμφωνία αυτή είναι ένα τρικ της ελληνικής κυβέρνησης με σκοπό να απεγκλωβιστεί, να κερδίσει χρόνο και ηρεμία, ώστε έστω και την ύστατη στιγμή να προετοιμάσει το έδαφος και την τακτική για να περάσει τις θέσεις της και να συντρίψει τη λιτότητα και τους φανατικούς οπαδούς αυτής; Ακόμη και έτσι, θα υπάρξει άραγε συνέχεια στη στήριξη του κόσμου ή η υπομονή εξαντλήθηκε και θα αναμένουμε σύντομα νέες απρόβλεπτες εξελίξεις; Ίδωμεν…
Α.Μ. , απόφοιτος Οικονομικών, οσονούπω άνεργος
(Αγαπητέ φίλε, ωραία τα γράφετε. Ξεχάσατε μόνο ένα πράγμα: το δημοψήφισμα της περασμένης Κυριακής με 61,3% ΟΧΙ. Αυτό δεν είναι εικόνα της τηλεόρασης, είναι αποτέλεσμα δημοψηφίσματος. Αυτή είναι η νίκη μας. Αν η κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων, αυτό είναι μια άλλη ιστορία. Ο κόσμος είναι πιο έτοιμος από ό,τι νομίζετε. Πιο μπροστά είναι ο κόσμος από τους πολιτικούς. Καλός πολίτης και να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.