Λίγη ντροπή ρε…

Με συγχωρείς, Πιτσιρίκο, που σε ξαναβομβαρδίζω, αλλά δεν άντεξα:
«Tιμούμε τους αγωνιστές που φυλακίστηκαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν προκειμένου να επιστρέψει η Δημοκρατία στην πατρίδα μας», τόνισε ο Αλέξης Τσίπρας στο περιθώριο εκδήλωσης μνήμης για τα 41 χρόνια από την πτώση της δικτατορίας.

Τόνισε.

Ο Αλέξης Τσίπρας.

Ο άνθρωπος που πέταξε στο καλάθι των αχρήστων το αποτέλεσμα της ύψιστης δημοκρατικής διαδικασίας, ενός δημοψηφίσματος, σχεδόν λίγα μόλις λεπτά μετά την ανακοίνωσή του.

Εκείνος που πάτησε πάνω στους αγώνες και τον πόνο και την παρακαταθήκη όλων αυτών των αγωνιστών, για να κυβερνάει με τον Σαγιά ως δεξί του χέρι και τον Πανούση ως Αριστερό Φουσέ (ο θεός – ο Αντρέας ντε- να τον κάνει).

Για να κυβερνάει με ΠΝΠ.

Για να νομοθετεί Κώδικες ολόκληρους σε ένα άρθρο μέσα στη νύχτα, Κώδικες τραπεζόφιλους, που φέρνουν κατασχέσεις και καταργούν με μια μονοκονδυλιά των στοιχειωδέστερων αρχών της δίκαιης δίκης.

Για να απειλεί με κομματικές πειθαρχίες και διαγραφές, περιφρονώντας κάθε συλλογικότητα, έστω, κομματική.

Εκείνος που αυτοπροσδιορίζεται ως αριστερός, ενώ βάζει τις τράπεζες και τις θατσερικές αρχές πάνω από τη Δημοκρατία, την περιμένει να επιστρέψει, επειδή επικαλείται νεκρούς και αγωνιστές, αναίσχυντα παραβλέποντας το προφανές.

Πως αναφέρεται σε ανθρώπους που “φυλακίστηκαν, αγωνίστηκαν, θυσιάστηκαν”.

Σε ανθρώπους που, προκειμένου να μην φτύνουν τον εαυτό τους στον καθρέφτη, δεν δίστασαν να πληρώσουν τίμημα κατά τι μεγαλύτερο από κροκοδείλια δάκρυα, λόγια γραμμένα από λογογράφους, την σιλουέτα τους (Αλέξη τρώς – και ψεύδεσαι και τρως) ή έναν επικοινωνιακό έρπητα.

Για να μην παραδοθούν, να μην προδώσουν τους συντρόφους τους, τα πιστεύω τους, την αξιοπρέπειά τους, εκείνοι μόνο έδωσαν από τον εαυτό τους.

Εδωσαν την ελευθερία τους, τα χρόνια τους, τη ζωή τους την ίδια, ρε!

Έζησαν σε ξερονήσια και φυλακές, σαν αυτές όπου εκείνος που τους “τιμά” έχει εγκαταλείψει μήνες τώρα στη μοίρα τους γυναικόπαιδα και κατατρεγμένους, πρόσφυγες που ξεβράστηκαν από την κόλαση στο κατώφλι του.

Έφαγαν ξύλο, σαν αυτό που ρίχνουν πια οι φρουροί του αριστερού πρωθυπουργού σε εκείνους που πίστευαν ως τώρα τα όσα “τόνιζε” στεντόρεια μόλις λίγες εβδομάδες πριν.

Σύρθηκαν στα πεζοδρόμια από τις δυνάμεις της τάξεως επειδή τόλμησαν να εκφράσουν τη διαφωνία τους στο καθεστώς, σαν εκείνον, τον μεμονωμένο, που έσερναν χθες έξω από το Μαξίμου γιατί τόλμησε, ένας, να εκφράσει τη διαφωνία του με τον σοφό κυβερνήτη μας.

Έζησαν και έδωσαν για τον πόνο του δίπλα τους – του συντρόφου, του γείτονα, του αντιπάλου.

Ακόμα κι όταν τους προσέφεραν διέξοδο, να γονατίσουν, για να πάρουν, εκείνοι αρνήθηκαν.

Και συνέχισαν να δίνουν, Θυσιάζοντας τα νιάτα τους, την αγάπη τους, τα πάντα τους, απλά και μόνο για μια αξιοπρέπεια, δεν υπέγραφαν.

Και τώρα τους επικαλείται κάποιος που υπογράφει.

Υπογράφει να γίνουν τα εγγόνια τους εξόριστοι. Να πουληθούν οι ακρογιαλιές όπου ερωτεύτηκαν, οι δρόμοι που έχτισαν πέτρα πέτρα, οι τάφοι τους οι ίδιοι.

Υπογράφει να μην έχουν λόγο για τον τόπο τους οι πατριώτες τους.

Υπογράφει για να κρατηθεί στην καρέκλα, για να τον αγαπήσουν οι επίγονοι εκείνων που τους φυλάκισαν, που σφετερίστηκαν τα χρόνια τους, εκείνων που τους έκλεψαν τη χώρα και τις ζωές – χωρίς όμως ποτέ να τους νικήσουν.

Υπογράφει. Και απειλεί εκείνους που δεν υπογράφουν μαζί του.

Μακάρι να στοιχειώνουν τις νύχτες του πια όλοι αυτοί οι καλοί άνθρωποι, οι παππούδες μας, οι γονείς μας, που κουβάλησαν το σκοτάδι κρυμμένο μέσα τους για χρόνια, για να μπορέσουμε εμείς να ζήσουμε λίγα χρόνια με το φως τους.

Να τον στοιχειώνουν και να του θυμίζουν πως οι δικτατορίες δεν πέφτουν όταν συνεργάζεσαι μαζί τους, όταν υπογράφεις, όταν φιλάς δαχτυλίδια, όταν χρησιμοποιείς τα μέσα τους, όταν πολεμάς για τον εαυτό σου και όχι για τον δίπλα.

Να του θυμίζουν αυτό που έγραψε ο φίλος Σ. πριν λίγες μέρες, πως “η αριστερά θέλει την εξουσία όχι σαν αυτοσκοπό αλλά για να την ασκήσει προς όφελος του λαού και ΠΟΤΕ εναντίον του”.

Πως ο αξιοπρεπής και ο έντιμος, όταν ηττηθεί, και πάλι δίνει – κι ας είναι απλά και μόνο τη θέση του.

Τιμή περιποιούν οι πράξεις. Τιμή περιποιεί η ειλικρίνεια και η ταπεινοφροσύνη. Όχι τα λόγια. Φτάνουν τα λόγια.

Κι αν πήρες μια απόφαση και τράβηξες έναν δρόμο, Αλέξη Τσίπρα, τουλάχιστον σεβάσου την απόφασή σου η ίδια.

Δείξε λίγη συνέπεια, λίγη αξιοπρέπεια, λίγη τσίπα. Και μην μαγαρίζεις άλλο καλούς ανθρώπους, που δεν τους μοιάζεις καθόλου.

Έχε τουλάχιστον την αξιοπρέπεια να επιλέξεις τη σιωπή.

Δείξε λίγη ντροπή ρε. Λίγη ντροπή.

Φώτης

ΥΓ: Ξανά, ειλικρινά με συγχωρείς για το συνεχόμενο, αλλά δεν άντεξα. Είμαι σίγουρος πως θα σου έχουν ήδη έρθει κι άλλα σχετικά – αν δεν πρόλαβες ήδη να σιχτιρίσεις εσύ ο ίδιος.

(Αγαπητέ Φώτη, δεν σιχιρίζω τον Τσίπρα γιατί δεν τον πίστεψα. Όταν με είχε ρωτήσει η δημοσιογράφος των NYT αν πιστεύω τον Τσίπρα -ήξερε πως τον είχα γνωρίσει-, της απάντησα “Έλα τώρα, είμαστε αρκετά μεγάλοι για να πιστεύουμε ακόμα σε πολιτικούς”. Πάντως, δεν περίμενα να είναι τόσο απροκάλυπτα χυδαίος ο Τσίπρας. Ξαναγράφω πως άνθρωπος που καταθέτει στεφάνι στο μνημείο των εκτελεσθέντων από τους Ναζί στην Καισαριανή, και μετά αγνοεί το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος που ο ίδιος ζήτησε, είναι αδίστακτος. Ο Τσίπρας είναι το είδος του αριστερού που του προκαλούν αλλεργία οι εργάτες. Μόνο στα λόγια τους μπορεί. Πάντως, το θράσος που έχει δεν θα του βγει σε καλό. Αλλά ποιος να του το πει; Οι άνθρωποι που επέλεξε να έχει γύρω του είναι χειρότεροι κι από αυτόν. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.